Als de zon een mestvaalt beschijnt, dan verspreidt deze een onaangename geur

 Leestijd: 3 minuten1

Het is een traditie van het huis om deze zondagse brief aan de lezer te beginnen met een oervlaams spreekwoord. We zijn best weer trots op de vondst van deze week. Hij behoeft wel enig uitleg. De titel van deze brief betekent dat “als je met goede wil ergens te veel aandacht aan besteedt het verkeerd kan opgevat worden. Sommige zaken kun je met alle goede wil van de wereld niet verbeteren.”

We kozen de spreuk met – hoe kan het anders – ‘Francken Theo’ in ons achterhoofd. De staatssecretaris blijft ervan overtuigd dat iedereen tegen hem is. Zo is de Orde van de Vlaamse Balies een klein-linkse actiegroep en zijn de PS en de ngo’s die vluchtelingen helpen eigenlijk stiekem propagandisten van een opengrenzenpolitiek. Dat geldt dan – mutatis mutandis – ook voor het Rode Kruis dat stelde dat hulp ontzeggen aan migranten omwille van het zogenaamde ‘aanzuigeffect’ een schending van de mensenrechten is.

Francken is er écht van overtuigd dat razzia’s tegen vluchtelingen dé manier zijn om het aantal vluchtelingen te doen dalen. Dat die mensen kort nadat ze opgesloten worden noodgedwongen weer moeten worden vrijgelaten, maakt hem horendol. En als dan nog eens op de voorpagina van de grootste krant van het land staat dat het aantal asielzoekers met een vijfde gestegen is, wordt het hem helemaal teveel.

Er wordt een VRT-cameraploeg opgevorderd om de briesende staatssecretaris op zijn vakantieadres in Durbuy stoom te laten afblazen en te zeggen dat het de schuld van… de sossen is.

(Foto: (cc) Erich Ferdinand / Flickr)

(Foto: (cc) Erich Ferdinand / Flickr)

Onze jongens

Franckens collega Steven Vandeput maakt zijn borst wél nat. Hij wijst erop dat ‘onze jongens’ met hun F-16’s wel degelijk iets doen om de vluchtelingenstroom in te dijken. Door bommen te gooien op IS-strijders in Syrië en Irak komt er misschien ooit vrede in het land van Assad en moeten er dus minder mensen hun land ontvluchten.

Klinkt goed, al blijkt dat er bij die bombardementen zo’n 6.500 tot 10.000 burgers zijn omgekomen. Da’s ook een manier om de vluchtelingenstroom preventief in te dijken.

Let wel. De Belgische F-16’s hebben geen enkel burgerslachtoffer gemaakt. Maar dat gelooft de oppositie dan weer niet.

Maar wie luistert er nu naar de oppositie? Allemaal sossen.

Wildgroei camera’s

Maar ach. Misschien geldt bovenstaande titel ook voor ons. Misschien besteedt Apache wel te veel aandacht aan iets wat met alle goede wil van de wereld niet verbeterd kan worden. Of iemand.

Ander onderwerp, dus.

Waar hadden we deze week nog aandacht voor? Voor de wildgroei aan camera’s die ons in het oog houden. Ministers en burgemeesters dromen van een Groot Belgisch Cameraschild zodat ze kwajongens en zware jongens beter in de gaten kunnen houden. Dat nog lang niet bewezen is dat je met meer camera’s ook automatisch minder criminaliteit krijgt, kan de pret niet drukken. Boys with their toys, nietwaar?

Ryanair

Bij wie we ook graag eens een camera in zijn huis willen installeren, is Michael O’Leary, de CEO van Ryanair. Zijn hoogrode tronie en bloeddoorlopen oren willen we wel eens zien, nu zijn bedrijf geconfronteerd wordt met wat zowat de eerste Europese staking moet zijn.

Hoe meer hij dreigt met het ontslag van al dat langharig werkschuw tuig (hoewel, mogen piloten hun baard laten groeien?), hoe meer er gestaakt wordt.

Vakbonden overbodig, zei u?

Neemt u het zekere voor het onzekere en begeeft u zich liever per boot naar uw vakantiebestemming, maak dan eens een omweg langs Doel. Daar ging onze verslaggever ter plaatse, graphic journalist Jeroen Janssen, praten met de truckers uit Oekraïne en Rusland die er wagens volgestouwd met elektrische toestellen naar de Antwerpse haven brengen. Als u even vriendelijk bent als Jeroen, krijgt u zeker een biertje en een stukje worst van de BBQ. Of rat.

Als u toch een vlucht heeft geboekt via Ryanair en op de luchthaven moet wachten op een alternatieve vlucht, kunt u ’s nachts misschien het ‘nachtboek’ van Chris Van Camp lezen. Ze maakt zich boos over het Antwerpse Operaplein en ook over mensen met veel spaargeld die voortaan beleggen in vastgoed. Dat vastgoed moet vooral aan ‘betrouwbare’ huurders verhuurd worden.

Huur betalen

Maar wat dan met mensen die het moeilijk hebben om de maandelijkse huur te betalen? Voor hen hebben we ooit sociale woningen uitgevonden. Maar er zijn er te weinig. 125.000 mensen staan op de wachtlijst en de Vlaamse regering kiest er dan maar voor om huurpremies te geven voor wie iets zoekt op de private huurmarkt.

Klinkt goed, maar volgens experts lost dat het probleem van de kwetsbaarste groepen niet op. Eigenlijk subsidieer je zo vooral de mensen met veel spaargeld die beleggen in vastgoed.

Paradox!

Er staan ook sociale woningen leeg omdat ze moeten worden gerenoveerd. Maar omdat daar te weinig geld voor is, worden ze soms gekraakt. En dat willen we niet. Daarom mag een private speler, Camelot (genoemd naar het ‘huis’ van Koning Arthur. Die van de ronde tafel, u weet wel), aan ‘leegstandsbeheer’ doen. Zij verhuren de panden, maar blijkbaar niet aan mensen uit ‘de doelgroep’.

Auschwitz

Omdat we het toch niet kunnen laten, hebben we het nog één keer over de N-VA. Niet over de aanzwellende kritiek op het gebrek aan resultaten van de regeringen waarvan de partij deel uitmaakt. Die wordt niet langer stilletjes gefluisterd, maar staat gewoon op de cover van ‘de Knack’. We hebben het ook niet over de scheurlijsten die door malcontente N-VA’ers overal in Vlaanderen worden ingediend voor de gemeenteraadsverkiezingen.

We hebben het over niemand minder dan de Grote Leider hemzelve. Voorzitter Bart De Wever lijkt van de aardbol verdwenen. Hij liet wel de foute vlag aan zijn gevel hangen tijdens het WK-voetbal, maar interviews in de bevriende pers of regeringsmededelingen in een of ander praatprogramma van de VRT, waren er niet.

Of toch. Aan het kwaliteitsblad Story liet hij weten dat hij een lange familievakantie ging maken. Op het programma stond ook een bezoek aan Auschwitz.

En daar gaan we nu eens géén commentaar op leveren. Geen.

Tot genoegen.

Auteur: Karl van den Broeck

Apache.be-hoofdredacteur Karl van den Broeck (°1966) is journalist sinds zijn 20ste. Eerst 18 jaar bij De Morgen, dan vijf jaar als hoofdredacteur bij Knack en sinds 2011 freelance. Cultuur (en dan vooral literatuur) politiek en geschiedenis zijn zijn passies. Tussendoor maakt hij tentoonstellingen en schreef hij een boek waarin hij probeert te verklaren waarom we nog altijd de indianen willen redden. Sinds 2014 is hij deeltijds Agora-coördinator bij BOZAR. In 2001 won hij de Vacature Persprijs. Op Twitter gekend als kvdbroec

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid