Over zomerakkoorden, mediarellen, Twitter en slapend spaargeld

 Leestijd: 2 minuten0

Enkel dan wanneer ’t echt spant, zingt men kumbaya op Tomorrowland. Toegegeven, het is nog geen staande uitdrukking. U vindt ze (nog) niet in de Dikke Van Dale en daarom past ze ook niet helemaal in onze zomerse aanpak waarbij elke week een in onbruik geraakt spreekwoord de week samenvat. Maar toch, de Wetstraatwatcher in ieder van ons voelt aan waar het over gaat.

Er was dan ook goed nieuws deze week. Het begrotingsconclaaf leidde tot een akkoord. Een akkoord waar alle partijen zichzelf in konden terugvinden. Dat heet dan: “met eten en drinken voor iedereen”. Niet voor wie echt eten en drinken nodig heeft, maar zolang de middenklasse naar Tomorrowland kan, hoor je weinig klachten.

Bovendien wordt het spaargeld bruusk wakker gemaakt. Door Johan Van Overtveldt dan nog. Na een handvol slapeloze nachten rond de regeringstafel is het Stockholmsyndroom nooit ver weg, maar volgens specialisten is het spaargeld al heel lang wakker en berust het hele Zomerakkoord bijgevolg op een spijtige economische misvatting.

De federale regering op Tomorrowland (Foto: (c) Charles Michel / Twitter)
De federale regering op Tomorrowland (Foto: (c) Charles Michel / Twitter)

Kracht van verandering

Nu we het toch over jammerlijke misverstanden hebben, kunnen we voor een zeldzame keer niet om Bart De Wever heen. Net wanneer de hoofdredacteur van De Standaard openlijk zijn twijfels uit bij de geestesgesteldheid van de N-VA voorzitter, ontwaarden wij – immer dwars denkend- uitgerekend nu twee krantentitels die veeleer op het tegenovergestelde wijzen. We hebben het over ronkende titels die wijzen op inkeer, zelfinzicht, welhaast boetedoening van de Antwerpse burgervader.

Zo lazen we vorige week al, boven een van de spaarzame artikels waarin Bart De Wever het thema veiligheid aansnijdt de titel:

‘Er hebben al mensen voor mijn bureau gestaan die daar niet moesten zijn’

Elk normaal denkend mens verwachtte ontboezemingen over vastgoedlobbyisten. Mensen die – we zeggen maar wat – een eenvoudige maquette in ontvangst komen nemen of een briljant voorstel voor verdere stadsontwikkeling aankaarten.

Nadere lezing van het artikel leerde evenwel dat de Antwerpse burgervader het over iets anders had. Of hoe ons onwrikbaar geloof in de kracht van verandering onterecht opspeelde.

Een gevoel dat sterker is dan onszelf, want deze week gebeurde het gewoon opnieuw. Op de site van N-VA zelf schreef Bart De Wever eigenhandig een column met de alweer introspectie suggererende titel:

‘Wat heeft mij bezield?’

We laten u nu even zelf invullen wat dat zoal zou kunnen zijn, maar niets van dat: het bleek een column waarin Bart De Wever gewoon zijn favoriete mediastrategie etaleerde: governing by twitter & bullying the media.

Aan de basis lag een artikel van Bart Brinckman, een van de Wetstraatwatchers van De Standaard over het gehakketak tussen Koen Geens en Bart De Wever. Het was een beetje vergelijkbaar met het stuk dat we daar zelf over schreven, maar Apache heeft het geluk dat Bart De Wever niet meer met ons praat wegens lasterlijk. Hij praat zelfs niet meer via zijn eigen website tegen ons.

Twitter

Twitter. U weet wel, dat café zonder bier waar politici, journalisten en trollen elkaar treffen

Vergelijkbare hogere vormen van communicatie treffen we ook aan op Twitter. U weet wel, dat café zonder bier waar politici, journalisten en trollen elkaar treffen. Een mini-onderzoekje van Apache toonde deze week waar het hart van Vlaanderens partijvoorzitters van overloopt.

Veel minder sexy dan Twitter en bijgevolg ook oneindig veel minder belangrijk is de wetgeving in ons land. Apache sprak met mensen bij de SERV en de Raad van State die dagelijks bezig zij met kwaliteitscontrole van de Belgische wetgeving. Daar blijkt flink wat mis mee. Bovendien wordt de Belgische wetgeving geregeld bijgeschreven op vraag en op maat van specifieke bedrijven of sectoren.

In zekere zin is dat een illustratie van wat u kan lezen in het laatste deel van het zomeropstel van Karl van den Broeck: hoe de politiek zich de voorbije decennia steeds verder heeft teruggetrokken en de organisatie van de maatschappij de facto overlaat aan de vrije markt. Dat zomeropstel ‘Force majeure‘ leest als een oproep aan politici en burgers om opnieuw het heft in handen te nemen.

Iets dat, gelukkig maar, ook gebeurt. Zo vonden de eerste vijf maanden van dit jaar bijna evenveel minderjarige asielzoekers een plekje in een pleeggezin als in het volledige jaar 2016.

Afsluiten doen we voor een keer met een vraag. Hoe groot is de kans dat Theo Francken daar komende week een aanzuigeffect in ontwaart?

Uw antwoord naar redactie@apache.be, desnoods op Twitter naar @FranckenTheo. Of beter nog, u wordt gewoon lid of mede-eigenaar van Apache.

 

U kan de ‘Week van Apache’ ook elke zondagochtend als nieuwsbrief ontvangen: schrijf u via ons formulier in.

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid