Ruys Manu

0

Manu Ruys (geboren in 1924) was de bekendste en meest legendarische hoofdredacteur van De Standaard. Hij was een gezaghebbend politiek commentator en opinion maker over communautaire problemen en de staatshervorming.

Biografieën Vlaamse hoofdredacteurs

Naar de overzichtspagina met de biografieën van de Vlaamse hoofdredacteurs

Ruys komt uit een Antwerpse bourgeoisfamilie waar thuis vaak Frans werd gesproken. Hij werd Vlaamsgezind aan het toen nog grotendeels Franstalige jezuïetencollege in Antwerpen, waar hij schoolliep. Tijdens de Duitse bezetting werkte hij bij de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen en als verplicht tewerkgestelde student in een fabriek.

Na studies Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven, ging hij in 1949 aan de slag als parlementair redacteur bij De Standaard. Hij maakte daar carrière en werd achtereenvolgens chef van de binnenlandredactie (1955), politiek commentator, politiek coördinator van de krantengroep De Standaard (1960) en politiek hoofdredacteur (in 1975). Vanaf 1952 was hij tegelijk verbonden aan de dienst Beknopt Verslag van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, waarvan hij in 1983 directeur werd.

Bij het faillissement van de groep in 1976 en de overname van de kranten door de nieuw opgerichte Vlaamse Uitgeversmaatschappij (VUM, de voorloper van Corelio), speelde Ruys een belangrijke rol in het behoud van de identiteit van De Standaard en de autonomie van de redactie. Ruys was van 1979 tot 1989 hoofdredacteur van de VUM-bladen, samen met Lode Bostoen. Hij was verantwoordelijk voor de politieke lijn van de krant en schreef in die hoedanigheid haast dagelijks het editoriaal, meestal maar niet uitsluitend over binnenlandse onderwerpen. Ruys had ook veel belangstelling voor de ontvoogdingsstrijd in Afrika en de ontwikkelingen in Zaïre, het huidige Congo.

In 1982 werd Ruys lid van de raad van bestuur van de VUM. Na zijn pensionering in 1989 trad hij ook toe tot het directiecomité van de VUM. Hij bleef tot 1997 een gewaardeerde medewerker van De Standaard als auteur van de vrijdagse kroniek ‘Op de korrel’. Tot op hoge leeftijd volgde hij de actualiteit en publiceerde hij nog af en toe opiniestukken in tijdschriften.

‘Als journalist specialiseerde Ruys zich in het Belgische nationaliteitenconflict en was aldus richtinggevend voor de houding van De Standaard tegenover de taalkwestie, de communautaire problemen en de staatshervorming’, stelt de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. ‘In zijn hoofdartikelen, die opvielen door hun heldere stijl, trefzekere woordkeuze en onberispelijk Nederlands, kwam hij op voor de verdere vernederlandsing van Vlaanderen (met bijzondere aandacht voor de bedreigde randgemeenten rond Brussel), voor de rechten van de Vlamingen in het leger, ambtenarij en gerecht, en voor hun gelijkwaardigheid in hun tweetalige hoofdstad Brussel. Hij ijverde voor de bewustwording van de Vlamingen als volk en natie en was een rechtlijnig voorstander van de aanpassing van de Belgische staatsstructuur aan de Vlaams-Waalse dualiteit en de (ook internationale) erkenning van Vlaanderen als staatsrechtelijke entiteit. Als gezaghebbend commentator van Vlaanderens toonaangevende krant had Ruys met name een belangrijk aandeel in de splitsing van de Leuvense universiteit (1965-68) en droeg hij in niet geringe mate bij tot de doorbraak van de federaliseringsgedachte in Vlaanderen. Hij stond ook op de bres voor de verzachting van de naoorlogse repressiewetten en hun gevolgen.’

Quote: ‘Sommige politici zouden liefst hun stiel beoefenen zonder dat de kranten getuige zijn. Dat is niet democratisch. De nieuwsgierigheid van de journalist is geen doel op zichzelf. De krant is het oog en het oor van het volk, dat moet weten wat er gebeurt in het land, hoe zijn volksvertegenwoordigers zich gedragen en wat zij bekokstoven.’ (bron: De Standaard, 14 januari 1978)

Quote: ‘Vroeger was een krant de drager van culturele of ideologische ideeën. Vandaag is de krant in de ogen van de meeste jonge uitgevers een winstinstrument.’ (bron: De Tijd, 18 oktober 1997)