Een meerderheid maakt nog geen regering

 Leestijd: 5 minuten1

‘De vluchtelingenboten moeten wij terugsturen, en artikel 3 van het Europees Mensenrechtenverdrag moeten we proberen te omzeilen’. Zo verwoordde staatssecretaris Theo Francken het Belgische standpunt op de top van de Europese migratieministers.

Het taalgebruik van Theo Francken: ‘EVRM omzeilen’ of ‘boten heroriënteren’? (Foto: © Reporters/Danny Gys)

Dat Francken nadien verklaarde dat hij beter het woord omzeilen niet had gebruikt, maar iets als ‘heroriënteren van de boten naar Tunesië’, maakt geen enkel verschil.

Tapkast

Een Europese top is geen gesprek aan de tapkast, wat de vertegenwoordiger van een land er verklaart is geen cafépraat. Gevolg van de verklaring van Francken is dat ons land door de Europese Commissaris voor Migratie Dimitris Avramopoulos op de vingers wordt getikt, dat de premier en de vicepremiers van CD&V en Open VLD hun ‘secretaris’ moeten terugfluiten, maar ook dat de burger opnieuw te zien krijgt wie het in deze regering echt voor het zeggen heeft.

Thierry Fiorilli noemt in een opiniestuk in Le Vif/L’Express de Vlaams-nationalistische partij ‘de kanker van België’

De hoofdredacteur van het Franstalige weekblad Le Vif/L’Express, Thierry Fiorilli, noemt in een opiniestuk daarom de Vlaams-nationalistische partij zelfs ‘de kanker van België’. Fiorilli heeft het over de zogenaamde ‘verdeel-en-heerspolitiek’ die N-VA zou voeren. Hij ziet in de standpunten van de partij een sluipend gif dat langzaam maar zeker de maatschappij binnendringt:

Het is nu bijna vier jaar geleden dat Charles Michel besliste de N-VA op te nemen in de federale regering. Zo kon hij het kostuum van premier aantrekken. Vanaf dat moment is de kanker beginnen groeien. Alle cellen in België moesten eraan geloven, niet meer enkel de Vlaamse dus. De manier van denken werd aangetast, het inzicht verbleekte. Enkele organen bleven weerstand bieden, maar de ziekte woekerde verder. En iedereen ondervindt er vandaag de gevolgen van. Dat is de knapste realisatie van Bart De Wever. Vanop zijn Antwerpse troon heeft hij de geesten vervuild tot in de verste uithoeken van Wallonië.

Vervuild

Wat kon je anders van een regeringsdeelname van de NV-A verwachten? De partij trok in de gemeenteraadsverkiezingen met één nationale slogan naar de kiezer: ‘De kracht van verandering’. “We besturen nu al in Vlaanderen, we willen dat ook op lokaal niveau, om dan de sprong naar het federale te maken, zodat we eindelijk de Copernicaanse hervorming kunnen doorvoeren. Dat is het confederalisme, niet langer de staatshervorming. Dat heeft afgedaan”, zegt Bart De Wever in De Ochtend op Radio1.

Dat Koen Geens een CD&V-etiket heeft en Daniel Bacquelaine van MR-signatuur is, doet er niet toe: het bewijst wie in deze regering het voor het zeggen heeft

“Mensen hebben gevraagd om een strenger migratiebeleid, een hervorming van justitie en een sociaal-economische sanering. En men krijgt net het omgekeerde, zeker op sociaal-economisch vlak”. Dit is nu precies wat deze regering ervan gemaakt heeft: het migratiebeleid van Theo Francken, de justitiehervorming van Koen Geens, de pensioenhervorming van Daniel Baquelaine. Dat Koen Geens een CD&V etiket heeft en Daniel Bacquelaine van MR-signatuur is, doet er niet toe: het bewijst wie het in deze regering voor het zeggen heeft.

Verontschuldigingen

Wat het beleid van minister Jan Jambon en zijn secretaris Francken inhoudt, moet niet herhaald worden: daar zorgen de herhaalde krasse uitspraken van Francken zelf voor. De rol van de premier bestaat er enkel in dat hij zich dan moet verontschuldigen, hij moet bijsturen, hij moet het telkens weer ‘anders uitleggen’.

Met zijn verklaring dat ‘hypocrisie de vaseline van de Wetstraat’ is, beledigt Francken de premier en zet hij zichzelf buiten de regering

Dat de premier dat bij herhaling moet doen, is voor niemand in de NV-A een reden om niet opnieuw uit de bocht te gaan. Integendeel: met zijn verklaring dat ‘hypocrisie de vaseline van de Wetstraat’ is, beledigt Francken de premier en zet hij zichzelf buiten de regering.

Fractieleider in de Kamer Patrick Dewael (Open VLD), die verklaarde dat Francken niet in zijn naam sprak, bevestigde daardoor voor wie Francken wél sprak: enkel voor zichzelf en alleen om Jan met de pet aan zijn kant te krijgen.

Loopjongens van de N-VA

Dat ook Koen Geens het beleid van de NV-A uitvoert, is niet zo opvallend, maar dit spreekt dan weer voor zichzelf: het Grondwettelijk Hof floot de justitieminister al driemaal terug, om dezelfde reden waarom Francken, buiten zijn partij, wordt teruggefloten: schending van het Mensenrechtenverdrag.

Dat justitie kan afgekocht worden, dat de bescherming van de persoonlijke vrijheid en van de woning – zonder daadwerkelijke rechterlijke tussenkomst – kan worden ingekort, hoort niet thuis in een liberaal beleid. Het strookt wel met het voorstel van Bart De Wever voor administratieve en preventieve huiszoekingen en aanhoudingen.

Volgens het DSCA moet de kostprijs van de F35 opgetrokken worden naar 5,34 miljard euro. Maar wie heeft het daar nog over?

Moet nog uitgelegd worden dat het pensioenplan van MR-minister Bacquelaine een sociaal-economische sanering inhoudt? Afscheidnemend ABVV-topman Rudy De Leeuw wees op het ander element: “Er is alweer gekibbel in de regering, en daardoor is men het pensioendossier aan het kapot kibbelen”, verklaarde hij in de studio van het VTM-Nieuws.

Voor wie het niet gemerkt mocht hebben: er is nog een andere sanering op komst. Volgens het Amerikaanse Defense Security Cooperation Agency moet de kostprijs van de F35-gevechtsvliegtuigen opgetrokken worden van 3,6 tot 5,34 miljard euro. Blijkbaar gaat het debat hier niet over, want het debat heeft zich handig verlegd naar die ene vraag: is er nu al dan niet gelogen over wat defensieminister Vandeput (NV-A) ervan weet? De kans is dus groot dat het hoger prijskaartje zal gehonoreerd worden. En ook: waar zal worden gesaneerd om dit allemaal te kunnen betalen?

Manneken Pis

Noem het bakkeleien, bekvechten, disputeren, hakketakken, kiften, kissebissen, krakelen, of wat dan ook: het is wat in deze regering onafgebroken gebeurt. En telkenmale moeten de andere ‘partners’ de duimen leggen voor wat op het ‘schoon verdiep‘ wordt beslist. De Antwerpse Brabo hakt de onwilligen in de federale regering de hand af en herleidt het Brussels beleid tot het straaltje van een klein mannetje. Heeft Thierry Fiorilli gelijk?

De dood van België zal dan aangekondigd worden als ‘het gevolg van een slepende ziekte’. We weten niet hoe lang de strijd nog zal duren. We hebben er wel al een naam voor: kanker. We weten wie er aan de basis ligt en wie een oogje dichtgeknepen heeft. De zomer van 2014 zal een mooie plaats krijgen in de geschiedenis van ons land, maar dan wel aan de onderkant van de tijdlijn.

In deze eerder pessimistische benadering wordt de belangrijkste nationale karaktertrek vergeten. Het gaat niet om ‘hypocrisie’ maar om het ‘Belgisch surrealisme’: iedereen ziet wel dat de Antwerpse fontein veel verder spuit dan wat er uit het Brusselse mannetje loopt, en dat daardoor alle ‘toeristen’ nat worden.

Gevraagd: regering

Om een land te regeren heb je een regering nodig. En een regering kan je op twee manieren maken: op basis van een programma, en op basis van een meerderheid. Probleem in ons land is dat geen enkele regeringspartij nog een echt programma heeft: ze zijn alle op zoek om er één te maken waardoor zij zich van de anderen onderscheiden.

Na de lange regeringscrisis werd enkel een meerderheid gemaakt, waarin iedere ‘partner’ zijn ding doet

Daarom werd, na de lange regeringscrisis, enkel een meerderheid gemaakt. Dat heeft tot gevolg dat iedere ‘partner’ er zijn ding in doet. Als het achterliggend programma van een van de partners dan ook nog eens tegengesteld is aan wat de andere partners willen…, als die partner binnen de meerderheid dan nog een eigen meerderheid uitmaakt.., dan kom je tot de toestanden van vandaag.

Dan krijg je een verzameling van ego’s die allen het laken naar zich toe trekken, hun eigen weg gaan, handelingen stellen en verklaringen afleggen die enkel dienen om bij de vorming van de volgende meerderheid nog meer stemmen te verwerven: dit is de ‘kanker’ waarover Thierry Fiorilli het heeft.

De ervaringen van deze regering zijn nog wel nuttig voor de komende regering: niet enkel een meerderheid maken, maar een programma uitvoeren. Dat belooft een heel lange crisis te worden: want er zijn in dit land genoeg ‘loodgieters’ die ‘vaseline’ kunnen smeren, maar dat is nog iets anders dan met een heus programma voor de dag te komen.

  Dit is een gastbijdrage. Een Apache-lezer levert met dit stuk een bijdrage aan het maatschappelijk debat. De auteur schrijft in eigen naam en is verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.

Auteur: Walter De Smedt

Is gewezen raadslid van Comité I en Comité P