Tuinhygiëne

1

Deze schrijver is een stadsmus die nog nooit over een tuin of zelfs maar een streepje groen heeft kunnen beschikken. De laatste jaren begint dat te knagen, verbeeld ik me negentiende-eeuwse, bijzonder burgerlijke dromen waarbij ik de stad niet permanent verlaat, maar tijdens lange zomermaanden met een koets naar een huisje trek, krek in een arcadisch stiltegebied, waar ik me om fauna en flora zou bekommeren, mijn fauna en flora voor alle duidelijkheid.

Jeroen OlyslaegersHelaas ontbreken me de financiële middelen en woon ik in de eenentwintigste eeuw waar koetsen schaars blijken, tenzij om glimlachende en openlijk argeloze toeristen door historische stadscentra te loodsen. Ter compensatie werk ik wel eens in andermans tuin, verbeeld ik me tijdens dat werk te beschikken over groene vingers, en laat ik me daarbij vol lopen met de energie die in de kleur groen huist.

Monsanto

Dit weekeinde was ik samen met wat medestanders een grasperk aan het aanleggen in de tuin van vrienden. Het toch nogal stevige werktempo werd afgewisseld met genoeg pastis om de zondagsspelers op een doorsnee petanquebaan in zuidelijk Frankrijk blij mee te maken en uiteraard werd er gekeuveld, gelachen en onnozel gedaan. Een van de gesprekken waarbij ik aanvankelijk wijselijk mijn mond hield ging over onkruid en hoe dit te verdelgen. Iemand verdedigde het gebruik van het product Roundup voor de meer hardnekkige ongewenste planten. Gigant Monsanto heeft dat spul op de markt gebracht, zowel voor landbouw als voor privégebruik, en het valt me op hoe schrikbarend populair het gebruik ervan is bij mensen in het bezit van een tuin of maar een garage-oprit waarbij mos en ander groen in de ogen van velen onduldbaar blijkt.

Het gebruik van Roundup in de landbouw is al langer gecontesteerd, maar een tijd geleden liet de Wereldgezondheidsorganisatie weten dat het glysofaat in de onkruidverdelger mogelijk kankerverwekkend is. Nu zijn Vlamingen een proper volk, dat is alom geweten. De vloeren blinken bij een doorsneegezin. Geen zondag gaat voorbij of er staan talloze mannen en vrouwen met een hogedrukreiniger hun oprit te kuisen, waarna hun glimmende wagen weer met zekere trots voor de garage kan staan.

Vergeef me mijn allicht al te stadse vooroordelen, o lezer, maar zou het niet kunnen dat deze kuismanie zich de laatste decennia heeft uitgebreid naar de tuin? En is het eveneens niet mogelijk dat de kleine ecocide die in een fles Roundup zit perfect beantwoordt aan deze manie?

De Wereldgezondheidsorganisatie meent dat glysofaat gewoonweg niet in de grond hoort. In België gebeurt er niets

Tijd

Onderzoek in dit land toont ook aan dat we steeds over minder tijd lijken te beschikken. De arbeidsdruk is groot, onze kinderen moeten van alles en nog wat (of wij denken dat ze dat moeten) en dan durft het noodzakelijke werk in de tuin al wel eens van leuk tijdverdrijf over te gaan in een klotejob die vooral veel te veel tijd vergt. Wie weet lijken dan netels, mos of een braamstruik die maar niet is klein te krijgen plots koppige monsters die het leven zuur maken en dus slechts met grove middelen kunnen worden bestreden.

En ja, u weet ook wel dat het vergif is, dom bent u niet, maar dat alternatief biospul en die natuurvriendelijke oplossingen zijn toch voor mensen met véél tijd, om niet te zeggen: luieriken met veel te weinig om handen? Ik weet dat ik aanmatigend klink, o lezer, gezien ik zelf geen tuin heb. Nee, ik weet niet wat het is, helaas zelfs. En uiteraard is het uw tuin en die van u alleen. Maar een massaal privégebruik van Roundup belangt me eerlijk gezegd toch ook aan, meer nog: dan wordt het niet alleen een milieuzaak, maar ook een van volksgezondheid.

Maggie

De Wereldgezondheidsorganisatie meent dat glysofaat gewoonweg niet in de grond hoort. Nederland reageerde bijzonder snel en liet het product uit de rekken van tuincentra verwijderen. Dit weekeinde ondernam buurland Frankrijk gelijkaardige stappen. En wat gebeurt er hier? Het zal u niet verbazen, o lezer, dat het mogelijk verbieden van dit spul in dit land communautair gekleurd is.

Waals minister van Milieu Di Antonio dringt immers aan op een verbod op glyfosaat. Maar op federaal niveau beweegt er, ondanks een ongeruste brief van diverse milieuorganisaties, alsnog helemaal niets. Dat is op zijn minst bizar gezien we nu een minister van Volksgezondheid hebben die haar carrière begonnen is als huisdokter. Vanuit haar praktijk zou mevrouw De Block haar oren moeten spitsen wanneer dit dossier op haar ongetwijfeld overladen bureaumeubel terecht komt. Dit weekeinde was ook haar woordvoerster niet beschikbaar voor commentaar. Wie weet waren beide dames in hun tuin in de weer. Ik gun het hen van harte, ben er zelfs wat jaloers op. Maar kan er tijdens de werkuren komende week werk gemaakt worden van een verbod op dat spul? Dan kom ik, indien nodig, in de tuin van beide dames het onkruid op een tijdrovende manier bestrijden. Dat heet vriendelijke ruilhandel.

Auteur: Jeroen Olyslaegers

Jeroen Olyslaegers (°1967) schrijft romans, theaterstukken en columns. Zijn nieuwste roman Wil komt in augustus uit bij de Bezige Bij. Hij werkte samen met Occupy Antwerp voor acties rond armoede in de stad en richtte met vrienden de zogenaamde ‘geefpleinen’ op. In 2014 kreeg hij de Edmond Hustinx-prijs voor zijn theateroeuvre en de Ark-prijs van het Vrije Woord.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid