Slow journalism

5

‘Jij bent toch een feministe? Waarom horen we nu niks van je? Waarom neem je het niet op voor al die vrouwen die in Keulen werden aangerand?’ Non-stop kreeg ik de afgelopen dagen die zinnen te horen en te lezen. Als opdringerig gehijg in mijn oren, als een dwingende duw tegen mijn schouder. Ongewenste aansporingen, zeker. Vol onderhuids verwijt. ‘Je laat ze in de steek, die vrouwen’. Het proces van vrouwelijke solidariteit al gemaakt, het eindoordeel klaar:  ‘Zie je wel?’

HILDEMàg ik even, alstublieft? Er hoeft heden ten dage maar iets te gebeuren, en meteen moet je een reactie klaar hebben. Wat zeg ik, een statement liefst. Of nog beter: een veroordeling. Waarin geen ruimte meer is voor twijfel.

Wat is er in vredesnaam gebeurd met de goede – toegegeven, blijkbaar oude – gewoonte om eerst de feiten op een rijtje te hebben? Dat er in Keulen op oudejaarsavond massaal vrouwen zijn aangerand, is nu wel duidelijk, al zijn er evenveel onduidelijkheden. Sommige bronnen hebben het over een veertigtal mannen, anderen over duizend. Een vriendin die die avond in Keulen was, zegt dat ze niets gemerkt heeft. Dat laatste geldt blijkbaar ook voor de aanwezige politie. Waren de aanranders allemaal Noord-Afrikanen, asielzoekers, en zo ja, hoe konden ze dat controleren? Kortom een heleboel onbeantwoorde vragen.

Steekvlamjournalistiek

Maar in plaats van de resultaten van het onderzoek af te wachten, zijn de krijtlijnen al onmiddellijk uitgetekend, de legers in stelling gebracht, waarheden geclaimd. Er is massaal geweld gepleegd door asielzoekers, het is niet de eerste keer, en in één adem heeft men ook al een verklaring voor dit soort lamentabel gedrag klaar. Die mannen komen uit gebieden waar vrouwenrechten en goede manieren niet bestaan en komen hier hun onderdrukte lusten botvieren. De barbaren (zij) versus loslopend wild (wij). Klaar.

In plaats van de resultaten van het onderzoek af te wachten, zijn de legers al in stelling gebracht, waarheden geclaimd

Als je dat niet onmiddellijk beaamt, kanttekeningen plaatst, aandringt op meer feiten, durft op te merken dat seksueel geweld tegen vrouwen misdadig en verwerpelijk is, maar overal voorkomt – uit onderzoek blijkt dat de dader in 80% van de gevallen een bekende is van het slachtoffer – word je weggehoond of weggescholden. Dan beland je in het verdomhoekje van de politiek correcten, dat kamp van de 21ste eeuw. De oorspronkelijke feiten, geweld tegen vrouwen, worden ondergeschikt aan een grotere strijd. Alsof ze op zich niet erg genoeg zijn. Seksueel geweld tegen vrouwen is verwerpelijk en misdadig. Of het nu op oudejaarsavond in Keulen gebeurt of thuis, of de dader nu een Noord-Afrikaan is of een blanke bureaucraat. De vraag ‘jij bent toch feminist?’ dient alleen om je loyauteit aan een bepaald maatschappijbeeld te testen.

Welnu, ik doe niet meer mee. Ik sluit mijn ogen en oren niet, maar in 2016 verklaar ik de oorlog aan steekvlamjournalistiek en de stemmingmakerij eromheen. Ik laat me niet langer opjagen om stelling te nemen voor ik alle feiten goed ken. In 2016 ga ik voor recul, bezinning, achtergrond en als dat haaks staat op het huidige tijdsgewricht, so be it. Slow journalism, zou dat kunnen?

Auteur: Hilde Sabbe

Hilde Sabbe liet afwisselend de vrouw, moeder, minnares, feministe en rebel in zichzelf aan het woord in kranten als De Morgen, De Standaard, Het Laatste Nieuws en verschillende tijdschriften.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid