Op de knieën

1

Acteur Zouzou Ben Chikha is het meest recente slachtoffer, dit keer in Gent. In Brussel moest onderzoeker Montasser AlDe’emeh eraan geloven. In Kortrijk was het de beurt aan een paar jongeren, in Antwerpen was Yassine Boubout de pineut.

HildeSabbe_redacteursportretjesEruit gepikt, tegengehouden, op brutale wijze gecontroleerd en op de knieën gedwongen, en vervolgens zonder ook maar de minste vorm van excuses vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs. Hun verhalen haalden allemaal de pers en dat is goed. Daardoor kunnen we ons een beetje inbeelden hoe dat voelt, zo op je blote voeten op de natte grond, door iedereen nieuwsgierig aangestaard. Kunnen we ons de vernedering, de angst, de woede een beetje voorstellen. Maar hoeveel naamloze Zouzou’s zijn er niet elke dag, van wie het verhaal nooit de televisie, krant of zelfs Facebook haalt?

Random

Hoeveel jongeren van allochtone afkomst worden er zo elke dag, at random, tegengehouden omdat “ze zich verdacht gedragen”, wat dat ook mag betekenen. Zouzou was stoofvlees gaan halen, Yassine was in de supermarkt voor zijn lunch, Montasser zat achter het stuur. De enige gemeenschappelijke factor is dat dat ze allemaal een kleurtje hebben, en blijkbaar volstaat dat tegenwoordig. Er bestaat zelfs een term voor: ethnic profiling. Maar als je dat durft aan te klagen, word je meteen monddood gemaakt door de bewering dat het “voor onze veiligheid” is .

Welnu, dat durf ik te betwijfelen.  Mijn veiligheid wordt niet, of toch niet uitsluitend,  gegarandeerd door de afwezigheid van terreur maar vooral door de aanwezigheid van burgerzin en samenhorigheid in de samenleving, door een goed functionerende overheid en ordediensten die je kan vertrouwen.

Een politieagent die anno 2015 niet met diversiteit om kan gaan, hoort niet thuis in een korps

Precies met dat laatste lijkt het deze dagen behoorlijk mis te lopen. De jacht op terroristen is voor behoorlijk wat agenten een vrijbrief om racisme en xenofobie de vrije teugel te laten. Laten we niet om de feiten heen draaien: we weten uit incidenten die de pers haalden en uit talloze anonieme getuigenissen dat er in politiekorpsen racisme aanwezig is. Onversneden en onverholen. We hebben dat veel te lang vergoelijkt en getolereerd, en daar moet een einde aan komen.

Wat houdt de commissarissen tegen om in hun korps orde op zaken te stellen, om streng en duidelijk voor eens en voor altijd aan te geven dat racisme onaanvaardbaar is en niet getolereerd wordt? Vergeet diploma’s en talenkennis, een politieagent die anno 2015 niet met diversiteit om kan gaan, hoort niet thuis in een korps. Want elke dag vervreemdt hij burgers van hun land en instellingen, zaait hij wantrouwen, woede en verbittering. En we weten hoe gevaarlijk dàt is.

Auteur: Hilde Sabbe

Hilde Sabbe liet afwisselend de vrouw, moeder, minnares, feministe en rebel in zichzelf aan het woord in kranten als De Morgen, De Standaard, Het Laatste Nieuws en verschillende tijdschriften.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid