Twitter en Facebook, asociale media bij het #pp11 drama
De voorbije dagen werden Facebook en Twitter eensgezind uitgeroepen tot de helden van het drama dat zich donderdag in de vooravond op de weide van Pukkelpop voltrok. De sociale media lijken zowat het equivalent van de New Yorkse brandweerlui op 9/11. Een status die ze hoegenaamd niet verdienen.
De ingestorte Chateau-tent na de doortocht van de storm op Pukkelpop 2011 (Foto Appelogen.be)
Met gemengde gevoelens volg ik de berichtgeving over het #pp11 drama, het tragische relaas over hoe een storm in een mum van tijd de feesttenten van Pukkelpop wegblies en de festivalweide achter zich liet met vijf doden en enkele zwaargewonden.
Natuurlijk is er medeleven – mijn eigen kinderen hadden er kunnen zijn. Maar er is ook onbegrip over de proporties die de media aan dit drama geven: de verheerlijking van de rol van sociale media en de bijna apocalyptische ondertoon in de berichtgeving – alsof morgen een hele generatie psychologisch behandeld zal moeten worden voor een post Pukkelpop trauma. Laat ons de term trauma reserveren voor de nabestaanden van de slachtoffers.
Geruchtenstroom
Wat de sociale media betreft, hoor ik evenveel stemmen die stellen dat deze vorm van berichtgeving meer kwaad dan goed heeft gedaan dan stemmen die het tegendeel beweren. De journalisten die Twitter en Facebook als directe bron gebruikten, zondigden tegen de eerste wet van de journalistiek, de wet van checken en dubbelchecken. Daardoor brachten ze een geruchtenstroom op gang, eerder dan dat ze echt bruikbare informatie verspreidden.
Daarnaast liepen die sociale media over van betuigingen van medelijden en lof. Begrijpbaar en wellicht ook steunend, maar net daardoor ging andere, zinvollere informatie verloren in hun tsunami van bits en bytes. Neen, Twitter en Facebook waren donderdagavond geen goede media, geen goede nieuwsbron om te weten te komen wat er precies aan de hand was op Pukkelpop. Vijf minuten televisie van een door de wol geverfde redactie bracht mij als buitenstaander een veel beter beeld over de werkelijke stand van zaken en het kostte me bovendien heel wat minder moeite.
Elite
En op het terrein zelf dan ? Boden sociale media daar dan geen hulp ? Zeker, er waren mensen die hartverwarmend hun diensten aanboden via Twitter en Facebook. Maar enkel de kleine elite die zich een smartphone en een data-abonnement kan veroorloven, kon er een beroep op doen. Een vaststelling die het begrip ‘sociaal’ toch in een bijzonder daglicht plaatst. De échte sociale media donderdagavond waren de tenten van het Rode Kruis, de interventiewagens, de veldwerkers van de verschillende overheidsdiensten en de berichtgeving via de luidsprekers van Pukkelpop zelf die gecontroleerde boodschappen uitstuurden waardoor paniek en groter gevaar vermeden kon worden. Deze media zijn sociaal omdat ze gratis en voor iedereen toegankelijk zijn en omdat ze oog hebben voor het algemene belang.
Vergelijk dat met onze bezorgdheid over het falen van de GSM-operatoren. Een falen dat te wijten is aan het feit dat mensen massaal ‘hond bijt man’ gingen roepen: ‘moeder met mij is alles ok’. Als ouder hoef ik dat niet te weten. Ik ga er vanuit dat alles ok is. Ik verwacht een sms wanneer het tegendeel zich voordoet. Het zegt veel over onze afhankelijkheid van die ‘media’ die we zijn gaan beschouwen als een verlengstuk van onze hartslag. Zodra de connectie even uitvalt, interpreteren we dat valselijk als een infarct. Er is geen nood aan een gesprek tussen minister Turtelboom en de GSM-operatoren om het probleem aan te pakken, wel aan een goed gesprek tussen ouders en kinderen over het al dan niet sms’en van je status.
Hulpstromen
Dan hebben we nog de nastroom in de berichtgeving over deze ramp. Ik hoor en lees zinsneden als ‘mensen die alles kwijt zijn’, ‘Pukkelpop trauma’ en ‘hulpstromen die op gang komen’. Persoonlijk denk ik dan eerder aan vluchtelingenkampen in Somalië en niet aan kerngezonde, weldoorvoede tieners die op amper 100 kilometer van huis een half uurtje langer op de bus of op de trein moeten wachten om opnieuw in hun cocon van welvaart te geraken.
Ze zijn dan misschien een schoen kwijtgeraakt en een tikje vermoeid, ze hebben misschien dingen gezien die je liever niet ziet, maar of dit ook tot een trauma leidt? Ik geloof het niet, tenminste toch niet indien onze media de komende weken het fatsoen opbrengen om de openingspagina’s nuchter en sereen te houden. Iets wat, helaas te betwijfelen valt.
Interessante elementen in dit stuk. Zo kan niet iedereen zich een data-abonnement veroorloven. Neemt niet weg dat twitter toch bijgedragen heeft bij het organiseren van hulpverlening. Als je over trauma schrijft, ga je helemaal uit de bocht. Het plots meemaken van traumatische feiten waar je zelf geen greep op hebt (zoals het zien van afgerukte armen en andere zware kwetsuren) is wel degelijk traumatisch. Bij gevoelige mensen (in dit geval bovendien soms nog kinderen) kan dit leiden tot het post-traumatisch stress syndroom (PTSS). Daarvoor hoef je heus niet naar Somalië.
“De voorbije dagen werden Facebook en Twitter eensgezind uitgeroepen tot de helden van het drama dat zich donderdag in de vooravond op de weide van Pukkelpop voltrok. De sociale media lijken zowat het equivalent van de New Yorkse brandweerlui op 9/11.”
Nice strawman you got there. Made it yourself?
“Vijf minuten televisie van een door de wol geverfde redactie bracht mij als buitenstaander een veel beter beeld over de werkelijke stand van zaken”
Fantastisch. Alleen was er het overgrote deel van de avond GEEN KNEET op tv te zien van wat er zich afspeelde. Alle Vlaamse zenders hadden het te druk om hun gewone programmatie aan te houden, op een enkel extra nieuws om even na 21u op Eén na en een extra nieuws op VTM na “De Heli-politie” of hoe dat ding ook moge heten.
En op StuBru waren ze clueless als altijd, terwijl ze nota bene OP HET TERREIN zaten. Pas zowat een uur na de storm schakelden ze daar over op rustiger muziek in plaats van dingen à la “Suicide Blonde”, maar tegelijk bleven ze daar erg oppervlakkig bezig.
Er is geen calamiteiten-zender? Tiens, de VRT heeft toch Eén-Plus en Canvas-Plus? Waarom die kanalen dan niet even gebruiken daarvoor?
Ondertussen kreeg je de officiële berichten van de festvalorganisatie via de Humo-pagina op Facebook, en kon je op Twitter zien wat er gebeurde in real time. Dat is wat men in vaktermen een RAW FEED noemt, en ja, natuurlijk is die minder efficiënt dan een mooi gepresenteerde reportage.
Overigens zaten die reportages vol fourten, zo bleef men spreken over een “dranktent” waar een boom op was terechtgekomen, ook al zag eenieder die kon lezen niets dan reclame voor Proximus op de wrakstukken.
Als er iets mis is gelopen bij deze ramp, is dat communicatie. Om dan op Apache te lezen dat de enige kanalen die wél nuttig bezig waren toch maar een rommeltje waren… Please remind me: wiens job is het om te informeren?
Misschien dat je beter eens kijkt naar je beroepsbroeders en -zusters en hoe die zich mispakt hebben. Want dat is iets wat ik weinig heb gehoord de laatste dagen: er speelde zich een ramp af op een wei waar zo’n 60.000 mensen samenzaten, en onze nationale media vonden het niet nodig om daar veel zendtijd aan te besteden tot uren later. De radiozender die vanaf het festivalterrein uitzond, was zowat de hele avond nutteloos. En de organisatie van Pukkelpop communiceerde via de Facebook-pagina van een sponsor, en al helemaal niet op het terrein. DAT zijn punten die aandacht behoeven.
Ik was er zelf bij en heb gelukkig niets traumatisch gezien maar vrienden van me hebben een meisjes zien geraakt worden door een ijzeren staaf in de Boiler, iemand anders heeft een man zien lopen zonder arm (hij had zijn arm wel nog vast in zijn andere hand). Dat zijn dingen die een mens kunnen traumatiseren, geen media nodig.
De toestand in Somalië is rampzalig, mag niet onderschat worden en zeker niet vergeten worden. Maar om de ene ramp te minimaliseren door middel van de andere ramp is kortzichtig. Er zijn 5 mensen gestorven, 3 mensen vechten voor hun leven en tientallen gewonden op een plek waar normaal gezien gefeest moet worden. Een weekend plezier, zon en muziek is en hel geworden op een halfuur tijd.
Gaan lopen voor een storm die zo hevig is en nergens beschut terecht kunnen, geraakt worden door dikke hagelbollen op blote huid, door takken van de bomen, ijzeren staven, etc. is geen pleziertje en als u (of u kinderen) erbij was geweest had u niet dezelfde conclusies getrokken als hierboven.
Het relaas van Jan Vangrinsven kan ik beamen, maar iemand die om zich heen durft te schoppen en tegen de stroom in te varen, kan soms wat te enthousiast zijn. Dan is het belangrijk ook z’n eigen schrijfsels te checken en dubbelchecken.
Als ouder hoeft u niet te weten wanneer alles ok is, enkel wanneer het dit niet is. Gaat u zich als ouder dan niet ongerust maken als de – gebrekkige – berichtgeving binnen sijpelt ? Wilt u dan niet weten of alles ok is ? Want als alles niet ok is, verkeert zoon- of dochterlief misschien niet in de mogelijkheid om te laten weten in welke situatie hij/zij zich bevindt.
“‘moeder met mij is alles ok’. Als ouder hoef ik dat niet te weten. Ik ga er vanuit dat alles ok is.”
Seriously? Dergelijke uitspraken doen toch enigszins denken dat de auteur van deze column enig gevoel voor realiteit kwijtgeraakt is, of om deze of gene reden gefrustreerd is. Welvarende jongeren die dingen zien die “ze liever niet gezien hadden”, mogen niet rekenen op empathie, want ze zijn welvarend en jongere. Sterk argument.
Maar meningen zijn vrij, natuurlijk.
Een falen dat te wijten is aan het feit dat mensen massaal ‘hond bijt man’ gingen roepen: ‘moeder met mij is alles ok’. Als ouder hoef ik dat niet te weten. Ik ga er vanuit dat alles ok is. Ik verwacht een sms wanneer het tegendeel zich voordoet…
Wat is dit voor een uitspraak, dus iedereen die in orde is moet niks sturen naar bange afwachtende ouders over de gezondheid van hun kind ?
En die wat gewond zijn/levensgevaarlijk gewond zijn moeten een sms sturen dat ze niet in orde zijn…
Ja, het moest er van komen… Laten we weerbarstig zijn en een artikel schrijven waar we zoeken naar de minpunten van die sociale media dit weekend, om dan adhv die minpunten te besluiten dat twitter (en in de aftermath facebook) eigenlijk de status niet verdienen. Zucht, Apache begint nu toch ook niet, he? Zich profileren door gewoon het tegenovergestelde te verklaren dan andere media…
1) Uiteraard hebben facebook en twitter een goede en helpende rol gespeeld. En niet alleen de smartphone-bezoekers genieten daarvan, ook de andere mensen die informatie kregen via anderen waren erbij gebaat. Dat er veel onzin tussen sluipt, is altijd op twitter, maar de nuttige info was zeer welkom! En inderdaad, dat journalisten berichten moeten dubbelchecken is waar, maar daar gaat het blijkbaar niet over. Neen, “het doet meer kwaad dan goed door valse geruchten enz”. Gimme a break, kerel. Er waren valse geruchten, maar zéér snel verminderde dat, en het veel héél erg mee. Ik verdenk Tom C ervan dat hij NIET evenveel stemmen gehoord hebt tegen de sociale media dan voor, maar dat je dat gewoon schrijft, om de reden hierboven. Het is ook simpelweg ONWAAR.
2) Gaat Tom Cochez nu beweren dat mensen geen psychologische hulp nodig hebben, buiten de gerelateerden van de slachtoffers? Hij was er niet bij in de Chateau toen die instortte, denk ik… Sommige gaan daar probleemloos over, anderen hebben nachtmerries, en bij nog anderen kan dat zeer lang blijven hangen, én traumatisch zijn. Maar ach, daar moeten ze allemaal maar tegen kunnen, zeker? Enkel als je gerelateerd bent aan de slachtoffers, kan je van een trauma spreken, volgens Tom C. Ik zie ook nergens in de media dat “een hele generatie” moet bekomen van dit trauma. Nergens, ook geen insinuatie zelfs. Dat zoiets “apocalyptisch” wordt weergegeven is normaal. Je was volgens mij niet eens op Pukkelpop, en indien wel, ben ik benieuwd hoe jij die 20 minuten zou beschrijven. Doe eens een poging.
3) Wat betreft de jongeren die sms’en en ouders die willen weten of alles ok is: ook hier schrijf je nonsens. Je zou jongeren kunnen inlichten dat ze bij noodsituaties moeten sms’en ipv bellen, zodat hulpdiensten kunnen telefoneren. Sms is op zich gewoon geen probleem! Maar het is toch logisch dat na zo’n situatie elke jongere zijn geliefden wil laten weten of alles in orde is, en omgekeerd willen ouders dat ook weten. Er hadden in de Chateau echt wel VEEL meer slachtoffers kunnen vallen, en niemand wist die avond hoe het juist zat. Dan zoeken ouders hun kinderen en kinderen hun ouders, zelfs al is het ok. Soit, dat lijkt mij een normale reactie, maar niet voor de journalist blijkbaar. Mochten zijn kinderen op Pukkelpop zijn, dan hoeft hij alleen maar iets te weten als het mis is gegaan. Yeah, right…
4) Ik zou van Tom Cochez graag wat voorbeelden zien van die openingspagina’s waar hij zo’n probleem mee heeft, en een voorbeeld hoe hij het zou publiceren. “Ongelukje in Kiewit door noodweer met 5 doden, maar voor de rest valt het wel mee”? Ik had vooral problemen met de manier waarop de organisatie nadien werd ‘verhoord’. DAT was shockerende journalistiek.
Groetjes, en tot op Pukkelpop volgend jaar.
Beste,
U hebt blijkbaar ontzettend veel gelezen, jammer genoeg hebt u de reactie daaromtrent onder het verkeerde artikel geplaatst. Tussen de regels van bovenstaand artikel is er weliswaar (een beetje) ruimte – i.e. voor reacties op de inhoud van het artikel.
Overigens, om uw persoonlijke en mogelijk eenzijdige vete met Tom Cochez – al was het maar een beetje – te laten uitdoven: “Probeer eens de naam te lezen na ‘Gepubliceerd door’ boven het artikel”! Mogelijk vindt u enige gemoedsrust – voor iemand die in het wilde weg slaat, is die hoogstwaarschijnlijk van korte duur
hoe onbeschoft kun je zijn, ik was verdomme daar en zag mensen sterven. ik dacht dat ik zelf dood zou gaan toen ik in een andere tent stond die heen en weer schudde, niemand zag dit aankomen, bijna iedereen is in shock en pukkelpop 2011 zal bij alle festivalgangers in het geheugen gegrift staan.
en beetje respect aub voor dat je deze belachelijke onzin vertelt. verslaggevers… respectloos zijn en onzin vertellen om maar een verslag te kunnen maken en zo een hoop geld binnen te krijgen. echt zielig…
Toegegeven, de sociale media hoeven helemaal geen heldenstatus te krijgen, maar de rest van je betoog getuigt van weinig empathie.
Als je laat weten aan iemand op het thuisfront dat je OK bent is dat niet alleen om hen gerust te stellen, maar ook en vooral om ervoor te zorgen dat je als groep mensen zo snel mogelijk een volledig beeld hebt van waar iedereen is. Na zo’n storm is het niet eenvoudig om iedereen terug te vinden. Wanneer je via welk medium dan ook gerustgesteld kan worden, hoeft ook niemand in de weg te gaan lopen van de hulpverlening op zoek naar de mensen waar je om geeft.
Wat een zure oprisping is me dit! Tuurlijk zijn de vluchtelingenkampen in Somalië erger. Betekent dit dan dat die jongeren geen recht hebben op geschokt zijn? Voor het merendeel van hen zal dit zowat het ergste zijn wat ze in hun prille leventje al hebben meegemaakt. Hebben zij ook het recht om dit te mogen verwerken, ja daar in de ergste gevallen zelfs een ‘trauma’ aan over te houden?
Het is schrijnend hoe denigrerend uw reporter hier spreekt over kinderen (want dat zijn het per slotte van rekening) die quasi onbeschermd een storm over zich heen krijgen en hun ongeruste ouders die terecht proberen om zo snel mogelijk informatie te krijgen omtrent het welzijn van zoon- en dochterlief.
Zowat alles van deze zure reactie vanuit de luie zetel wordt duidelijk met het zinnetje ‘mijn eigen kinderen HADDEN er kunnen zijn’. Zulk een gebrek aan medeleven heb ik zelden gelezen…
Na de gebeurtenissen hebben meer dan 500 festivalgangers dankzij Twitter een onderdak gevonden bij buurtbewoners. Allicht inderdaad diegenen die de nodige hardware bezitten. Maar de anderen hebben de nacht niet verkleumd op straat moeten doorbrengen. Die konden terecht in de sporthal en andere centra…
Beste,
Ik ben het met u eens dat er bij rampen vaak dingen gebeuren of gezegd worden die misplaatst lijken. 90 % van uw post hier is daar een bewijs van. Ik citeer even: “Laat ons de term trauma reserveren voor de nabestaanden van de slachtoffers”. Ik zou zeggen: Laat ons de term trauma reserveren voor zij die erbij waren en die de term op zichzelf van toepassing vinden. Als je mensen hebt zien sterven, of niets gezien hebt maar ‘gewoon’ doodsangst hebt gevoeld, mag je die angst dan alsjeblieft een naam geven?
Wat de sociale media betreft, er is inderdaad veel onnodige echo geweest van meelevende tweets of posts, maar er hebben ook mensen onderdak gevonden dankzij diezelfde wegen. Persoonlijk ken ik minstens 4 mensen die dankzij twitter niet in open lucht moesten slapen. Televisie geeft de thuisblijvers een beter beeld van het gebeurde, dat is een feit. Maar wat hebben die 60 000 aanwezigen aan tips over ‘hoe ben ik een goede ramptoerist”?
Ik begrijp uw onderscheid tussen wat u de echte en de elitaire sociale media noemt. Ik ben het daar mee eens. Net zoals ik het eens ben met het feit dat we soms te hard vertrouwen op de GSM. Maar ik kan niet geloven dat ouders in het pre-GSM tijdperk gewoon thuis zouden blijven wachten tot (en of) zoon of dochterlief komt binnenwandelen. En ik kan ook niet geloven dat u rustig in uw zetel was blijven zitten als uw kinderen ECHT op PP waren geweest en ze niets gestuurd hadden. (Er ECHT zijn is niet hetzelfde als ‘er geweest hadden kunnen zijn”). Ik hoop wel dat ouders nu met hun kinderen gaan praten over andere ‘overlevingsstrategieën’. zoals vroeger: Als we elkaar kwijt raken spreken we daar en daar af. Als er nog eens zoiets gebeurt, ga dan bij mensen binnen vragen of je de vaste lijn mag gebruiken.
Tenslotte moeten we inderdaad zinsneden als “alles kwijt zijn” relativeren. Maar ik denk dat de meeste kinderen die thuiskomen en zeggen “dju, mijn tent is gepikt” een aaitje over de bol krijgen van moeder en een dikke knuffel, begeleid door “Och jongen, je bent er nog, dat is het belangrijkste”. Een belangrijke levensles, indeed. Maar wanneer is iemand “alles kwijt”? We zeggen dat ook als er ingebroken wordt en de TV en DVD-speler gepikt worden, met wat juwelen en cash on the side. Wanneer we uw vergelijking met Somalië doortrekken mogen wij dus nooit zeggen dat we alles kwijt zijn.
Voor de overgrote meerderheid zal het PP-trauma snel slijten. Zij zullen hun blauwe plekken en schrammen zien verdwijnen en af en toe nog eens terugdenken aan dat leuke T-shirt of die handige tent die nergens meer terug te vinden was op de camping. Anderen hebben littekens op het lijf of de ziel voor het leven. Het is niet aan de media om dit op te kloppen maar ook niet aan u om hierover te oordelen.
Ik ga akkoord met alles wat u zegt, behalve wat betreft het smsen van je toestand. Is het niet normaal dat ouders bij een ongeluk willen weten of hun kinderen in orde zijn? Enkel smsen als er iets scheelt slaat toch op niet veel, als er iets (ernstig) scheelt zal je net helemaal niet kunnen smsen.
Alhoewel ik altijd een groot respect en belangstelling heb voor de artikels geschreven op apache.be gaat dit exemplaar flink uit de bocht.
Dit is hét voorbeeld van iemand die tijdens de gebeurtenissen links een scherm heeft met diverse sociale media en rechts een tv scherm. Op deze manier tracht hij zich een mening te vormen, een mening die liefst ingaat tegen de meerderheid.
Een “Elite” die gebruik maakt van smartphones en data-abonnementen? Gebruik de sociale media eens in plaats van er op te braken. Je zal snel merken dat je zelfs geen abonnement nodig hebt om over mobiele dataverbindingen te beschikken.
“Hond bijt man”?
Ik mag oprecht de hoop uitspreken dat U nooit op een moment in het leven komt waarop je geen zekerheid hebt over de toestand van je kinderen. Iedere, maar dan ook iedere ouder zit te wachten op het verlossende berichtje dat wél alles ok. En niet op het bericht dat het tegendeel beweerd.
“Hulpstromen”?
Beste, het zou U sieren mocht U ook maar enige ervaring hebben rond psychologie, meer bepaald trauma psychologie.
Ik stop er hier mee.
Dit artikel is eigenlijk helemaal geen publicatie waard en doet afbreuk aan de goede reputatie van apache.be .
Zie de reacties op Facebook, de door U gehekelde social media site.
Ik maak er dan ook geen woorden meer aan vuil.
Moest U wensen: altijd bereid tot een leuke discussie in een recht toe recht aan gesprek. Uw ogen zullen opengaan.
Moest U zich afvragen waar ik enig recht van spreken haal? Mijn jarenlange ervaring in de (vaak dringende) hulpverlening. Ik neem U graag enige tijd op sleeptouw, U zal vlug een ander toontje aannemen.
Ditmaal zonder vriendelijke groeten!
Het artikel was geschreven door Jan Vangrinsven, zie ik net. Tom C heeft het op de site gepubliceerd. Excuus daarvoor.
Hier gaat mijn haar van rechtop staan.
Mijn broer is wat jonger dan ik en had op zijn 14 jaar een Samsung Star. Dat kost nu geen 80 euro meer. Een festivalticket voor 1 dag wel. Met zijn Star kan hij niet veel maar hij kan wel op twitter, facebook, netlog enz. Sociale media dus. Begin nu niet over die verschillende sites, dat is een andere discussie.
Mijn opa die geen internet gebruikt heeft een tariefplan van 15 euro per maand en ik heb het nagekeken, dat is het voordeligste voor hem. Ook al mijn vrienden (tieners en twintigers) betalen 15 of 20 euro per maand.
Surf nu naar http://www.mobilevikings.com en bekijk hun tarieven.
Als je nu nog durft schrijven dat dit enkel voor een elite is dan bewijst dit dat je zelf niet meer mee bent.
“Ze zijn dan misschien een schoen kwijtgeraakt en een tikje vermoeid, ze hebben misschien dingen gezien die je liever niet ziet, maar of dit ook tot een trauma leidt? Ik geloof het niet” : you don’t have a clue. En wie gebruikt nu een zin als “mijn eigen kinderen hadden er kunnen zijn”? Is dat de norm voor empathie? Je had er ook ZELF kunnen zijn, zoals veel mensen van volwassen leeftijd, en dan had je misschien enig inzicht gehad in het traumatiserende effect van dit soort rampen. En eigenlijk slaat ieder van jouw zinnen de bal mis, maar het spijt me nu al dat ik aandacht geeft aan dit artikel.
Dit voorjaar was ik getuige van hoe via Twitter levens gered werden tijdens een stadsoorlog in Abidjan Ivoorkust. zie mijn korte tekst hierover op mijn blog: http://tinyurl.com/3fzx9lx Deze nieuwe sociale media kunnen écht wel een verschil maken in noodsituaties, en niet alleen voor de bezitters van de hardware die er toegang tot verlenen. Natuurlijk zijn ze niet in staat om andere en meer omvangrijke hulpstructuren te vervangen, maar dat ze een nieuwe bijkomende vorm van hulpverlening creëren kan je niet weerleggen.
Overigens heb ik medelijden met uw kinderen en ben ik blij dat mijn ouders meer om mij geven.
Ik besteed sowieso weinig aandacht aan journalisten die taalfouten in hun artikels laten staan, maar er is nog zoveel meer mis met uw artikel.
1. Als u het standpunt van de tegenstander opblaast buiten proporties (de sociale media even heldhaftig als de New Yorkse brandweermannen op 9/11) is het niet moeilijk om dat standpunt te bekritiseren.
2. Durven beweren dat Pukkelpopbezoekers dit voorval morgen alweer vergeten zijn, dat enkel en alleen de nabestaanden van de overledenen medeleven verdienen, dat zijn straffe uitspraken die waarschijnlijk door niemand gesmaakt zullen worden.
3. Zoals ik al zei: taalfouten.
4. U wijst andere journalisten terecht omdat ze hun feiten niet dubbelchecken, maar zelf doet u dat ook niet uitgebreid genoeg: Mobile Vikings stelde gratis gsm’s en simkaartjes ter beschikking om mee naar huis te bellen, en bovendien informeert elke jongere met een data-abonnement alle vrienden rond zich heen. Onder het publiek dat op Pukkelpop aanwezig was, lijkt toegang hebben tot Twitter dus minder elitair dan u zou aannemen.
5. Wat u als zinloze, vervuilende berichten beschouwt, maakt deel uit van het verwerkingsproces waar ieder van ons nood aan had/heeft.
6. Ofwel hebt u geen kinderen, ofwel is uw relatie ermee niet fantastisch, want wat u beweert over communicatie tussen ouders en kinderen tijdens crisissituaties als het noodweer op Pukkelpop, is nog meer bij de haren gegrepen dan het schamper doen over wie er het recht op heeft om zijn ervaring als traumatisch te bestempelen. Het is best praktisch dat u er niet in geïnteresseerd bent om van uw kinderen te vernemen of ze nog leven als er een natuurramp aan de gang is, maar daar staat u als ouder waarschijnlijk zo ongeveer alleen in.
Kijk maar eens goed bij uzelf naar binnen en vraag u af waar dit soort bittere, misantrope uitingen vandaan komt.
mooi verwoord greet. en alsjeblieft. lees de reactie van ‘knaagdier’ onder jou niet. want daar word je helemaal triest van.
Groot gelijk, perfect verwoord. De grootste ziekte van deze tijd: sentimentaliteit (nek aan nek met twitter). Zie ook http://dieterstockman.blogspot.com/2011/08/verpletterend-pukkelpop.html
“Verpletterend Pukkelpop”. Proficiat. Alleen de titel van dat artikel is al mensonterend. Hopelijk leest niemand van de kennissen, vrienden of familieleden van de slachtoffers noch uw artikel noch het artikel dat hier geplaatst werd.
Ik kan je volledig volgen in het feit dat je zonder smartphone geen gebruik kon maken van aangeboden diensten en dat er in eerste instantie eerder geruchten dan feiten werden verspreid. Een spijtige vaststelling. Maar beweren dat een ouder enkel moet geïnformeerd worden als er negatief nieuws is, vind ik een omgekeerde redenering. Bij een ongeruste ouder is de situatie slecht tot het tegendeel bewezen is en niet omgekeerd. En in welke positie staan wij om iemand te vertellen of iemand al dan niet een trauma heeft opgelopen?
Eum. Wat is het punt van dit betoog exact? Ik heb al veel onzinnigs zien verschijnen over all things Pukkelpop maar dit artikel spant de kroon. Onterecht koesterde ik de hoop dat alstublieft niemand het in zijn hoofd zou halen om de Hoorn van Afrika er bij te betrekken. Ik mag hopen dat er geen tropische storm het huis van Vangrinsven moet treffen alvorens hij tot zinvollere inzichten zal komen. Hoeveel doden moeten er precies vallen alvorens het woord ‘trauma’ gebruikt mag worden? Hoe hard moet het precies waaien om verantwoord te sturen: “met mij is alles goed”? Of hoe ziet de auteur een zwaargewond kind het tegenovergestelde sms’en? Please, grow a brain before you use a pen.
Beste,
Ik vermoed dat jij niet op Pukkelpop was op het moment van de storm?
” alsof morgen een hele generatie psychologisch behandeld zal moeten worden voor een post Pukkelpop trauma. Laat ons de term trauma reserveren voor de nabestaanden van de slachtoffers.” Zelf heb ik geen gewonden noch doden zien liggen op de weide, maar alles wat ik gezien heb, de enorme ravage, heeft mij enorm gegrepen. We zijn nu 2 dagen later, en ik moet zeggen, ik krijg nog steeds de tranen in mijn ogen en een krop in mijn keel als ik iets lees over pukkelpop. Trauma? Misschien wel hoor. Toen ik donderdagnacht in mijn tent lag, schoot ik recht van een hevige donderslag, terwijl vroeger onweer niets met mij deed. Maar ok, een trauma als de zwaargewonden en nabestaanden mag ik het niet noemen, maar ik – en vele vrienden – zijn écht aangedaan, nog steeds. We leven nog, en daar zijn we meer dan ooit dankbaar voor. Dat we dat nu beseffen als jonge mensen is echt heel wat. En wat de sociale media betreft: heel wat vrienden waren erg gerustgesteld dat ik kon posten dat we met onze bende ok waren . En mijn ouders waren o zo gelukkig toen ze mijn stem hoorden na enkele uren. Geen nieuws is goed nieuws wordt gezegd, maar niet als je hoort dat er 5 doden zijn en je kind niet bereikbaar is.
Zware bedenkingen bij dit artikel.
Vooral omdat de grote stroom van real-time informatie via Facebook en vooral via Twitter veel sneller zelfcorrigerend werkte dan zonder die sociale media het geval zou zijn geweest!
Als bepaalde journalisten, in hun wedloop naar een scoop, foute berichten gebruiken uit die grote stroom, en een geruchtenstroom lanceren, shame on them. Blameer daar de sociale media niet voor. Sociale media dienen nl een ander doel dan enkel de journalistieke ‘elite’. Sommige traditioneler media hebben het daar moeilijk, mee, ja.
Op Twitter werden regelmatig oproepen gelanceerd aan bezitters van smartphones om ook mensen zonder smartphone daarvan gebruik te laten maken. Dat werkte. Dat heet sociaal denken.
Het werkelijke fatsoen zat ‘m in de grote solidariteitsstroom die op gang kwam via de sociale media. Een beetje gaan sneren naar ‘kerngezonde, weldoorvoede tieners’ vind ik minder fatsoenlijk. ‘t Zal je kind maar wezen, ook al is het geen Somaliër.
Ik was op Pukkelpop aanwezig en als eenvoudige leerkracht één van die ‘elite’ dat toegang had tot de sociale netwerken. Bedankt om mij duidelijk te maken dat het de bedoeling is dergelijke media te gebruiken als plek voor objectieve verslaggeving. Daar was ik niet van op de hoogte.
Alle lof voor de hulpverleners en helpende handen, maar dat neemt niet weg dat die andere media die dag ook zeker zijn nut bewezen heeft. Al is het maar een klein aantal tweets of facebookberichten die mensen geruststelden, weer bij elkaar brachten,… Ja, inderdaad: alle beetjes helpen! Dus in mijn geval: leve de moderne vormen van communicatie!
Lees ik nu werkelijk dat het niet belangrijk was je familie te laten weten dat je ongedeerd bent? Ik hoop van harte dat er weinig ouders tot de categorie behoren van zij die niet ongerust waren na het zien van de beelden op televisie. En daar heeft het gsm-tijdperk überhaupt niets mee te maken.
En dan nog één ding: uiteraard is de situatie in de Hoorn van Afrika schrijnend, maar dat neemt niet weg dat mensen deze ramp niet als ‘erg’ mogen beschouwen. Het is intriest dat zulke zaken aan elkaar gemeten worden. Voor ‘erg’ bestaat er geen meetlat. Hier zijn mensen gestorven, gewond geraakt, overweldigd door natuurgeweld, … en ja, zeker ook getraumatiseerd. En niemand heeft het recht om hun ervaringen en gevoelens te minimaliseren of te veroordelen. AL zeker niet iemand die graag en uitgebreid zijn negatieve mening geeft over gebeurtenissen waar hij zelf niet eens bij was.
Er zit heel veel emotie in de meeste reacties op dit opiniestuk. Van mensen die erbij waren of die mensen kenden die erbij waren. Die emotie is zeer begrijpbaar. Ze is, wat mij betreft, ook zeer herkenbaar en belangrijk om de gebeurtenissen te verwerken. Maar ze zorgt er tegelijk ook voor dat de essentie van wat de auteur volgens mij doet – vragen plaatsen bij het unisono gejuich voor de rol die de sociale media donderdagavond speelden – niet wordt gehoord. Ik kan alleen maar voor mezelf praten, maar toen ik het artikel een eerste keer las, was mijn reactie nogal gelijklopend met een aantal van de bovenstaande. Pas bij een tweede lezing zag ik dat het stuk een aantal zeer interessante en (volgens mij) ook zeer terechte elementen naar voor schuift. Tegendraads, soms hard maar tegelijk ook verfrissend. Het zijn vragen die mogen, zo niet moeten worden gesteld. Mij heeft het stuk alleszins aan het denken gezet.
Tom,
Waarom publiceer jij een stuk met LEUGENS?
Waarom is het de schuld van Facebook of Twitter dat luie journalisten daar info van overnemen zonder te checken?
Waarom worden sociale media als “elitair” beschreven, of “asociaal”?
Waarom worden er LEUGENS verteld over het omroepen van informatie op Pukkelpop?
Waarom wordt er gelachen met mensen die net een traumatische ervaring hebben doorstaan — of is het niet traumatisch om te zien hoe mensen verwond en gedood worden door instortende constructiues?
Waarom wordt er ronduit idiote uitspraken gedaan over “ik verwacht enkel een SMS als er iets gebeurd is”?
Dit stuk is grotendeels waardeloos en Apache onwaardig. Zelfs ALS er iets van waarde in zou staan, staat daar een boel nonsens omheen. Om dat dan verbatim te publiceren…
Ik snap echt de mentaliteit niet van iemand die kijkt naar wat er de afgelopen paar dagen gebeurd is, en dan zegt: “wat we nu nodig hebben, is een kritisch stuk over sociale media” — omdan vervolgens iets te schrijven dat grotendeels HELEMAAL NIET over die media gaat.
Ik dacht dat het editoriaal van Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws vandaag al erg genoeg was (rechtse cafépraat), maar dan is het uitgerekend Apache waar de lat nog een stukje lager wordt gelegd.
Tom,
Het zijn niet de “emotionele” reacties die ervoor zorgen dat wat jij als de essentie beschouwt niet beantwoord wordt. Het zijn de provocaties van JV zelf die daarvoor zorgen. Je moet in dit stuk met een vergrootglas gaan zoeken naar inhoudelijke punten tussen de shitpile van hautaine, slecht geïnformeerde, gratuite statements. Ik vind het bijzonder spijtig dat jij reacties die misschien emotioneel geformuleerd zijn maar die quasi allemaal wél inhoudelijk antwoorden op beweringen van JV, een beetje uit de hoogte (“zeer begrijpbaar, maar…”) van tafel veegt. Als je wil antwoorden op de reacties, antwoord dan op hun inhoud.
Ik was er bij. Ik zat in de Chateau toen ze instortte. Ik spreek ook alleen voor mezelf: Er mogen vragen gesteld worden. Ik vind de vragen die gesteld worden in dit artikel heel terecht zelfs, al ga ik niet met alles akkoord.
Dit artikel getuigt niet van enig respect van de bezoekers van pukkelpop.
Als ouder wil je graag weten of er iets met je kind aan de hand is. Ik denk dat de schrijver van dit artikel noet beseft dat het een festival is waar ze vanuit heel Nederland en Belgie naar toegaan en niet alleen een half uurtje.
Wat als je een telefoontje van de hulpverlening krijgt dat je dochter (15) gewond is aan haar hoofd en dat ze met spoed naar het ziekenhuis moet. Vervolgens weet je niet naar welk ziekenhuis. Uren later kun je het noodnummer bereiken en wordt je goed geholpen.
Over trauma mogen we niet spreken, maar wat als de man naast mijn dochter zegt, we ruilen even van plaats, dan ben je beter beschermt tegen de hagel, en dat direct na het ruilen een boom neervalt en die man overleden is? Jij als 15 jarige valt, is bewusteloos ziet haar leven aan zich voorbij trekken en heeft een enorme hoofdwond, hersenschudding en overal kneuzingen. Dit is nog maar een klein stukje wat ik als “ongeruste” ouder heb gehoord.
Ik wens de schrijver van dit artikel veel wijsheid en verstand toe, dat hij het op een goede manier gebruiken kan.
@ Tom Cochez: Dan had die auteur zich moeten beperken tot de essentie van de zaak. Waren die sociale media zo nuttig als wordt voorgesteld? Een terechte vraag waar een debat kan over worden gevoerd.
Maar hij acht het nodig deze stelling te larderen met ranzige dooddoeners zoals ‘het is erger in Somalische vluchtelingenkampen’ en denigrerende praat over ongeruste ouders en ‘weldoorvoede jongeren’ die blijkbaar geen recht hebben om deze gebeurtenissen als traumatisch te ervaren. Dat is choqueren op een walgelijk goedkope manier. Net dat wat Apache de mainstream media verwijt.
Misschien daar ook eens over nadenken?
Allez weeral een artikel dat dient om zoveel mogelijk clicks te verzamelen. Clint 2.0?!
Tom,
Welke elementen?
@Els (en anderen)
De rest van de discussie zal (wat mij betreft) voor maandag zijn, maar snel nog dit. Ik hoorde eerder deze week een sociale media experte (haar naam even kwijt) op de radio vertellen over hoe fantastisch nuttig Twitter en FB waren geweest en ik betrapte mezelf erop dat ik gewillig zat mee te knikken met al haar wijsheid. Wel, dit stuk heeft me toch een beetje kritischer naar haar woorden leren luisteren. Voor mij gaat dit stuk onder meer over
-de relatie tussen ‘klassieke journalistiek’ en de sociale media. Kan/moet je die gebruiken in dergelijke situaties of net niet.
-ik had vooraf niet stil gestaan bij de negatieve effecten van de (deels foute, ook al is het dan misschien op basis van een ‘officieel brandweerbericht’ geruchtenstroom die Twitter aanzwengelde.
-het ‘elitaire’ van sociale media, ook al is dat dan relatief en klopt het dat er vervolgens ook ‘mondeling’ is doorverteld.
-hoe ‘dé media’ een item uit het geheel plukken – de rol van sociale media- en het opblazen tot toch wel ongehoorde proporties. Daardoor ook anderen (hulpverleners, …) niet de appreciatie geven die ze verdienen
-(Hoewel het hier als voorbeeld niet echt voldoet) : de vanzelfsprekendheid van het sms’en van de status ‘goed’ ipv ‘slecht’.
-onze toenemende afhankelijkheid van (nieuwe) media en van gsm-verkeer.
-indirect gaat het voor mij ook over de vaststelling dat we allemaal spreken over Twitter en over FB zoals we ook spreken over ‘telefoon’ of ‘gsm’, zoals over eender welk ander communicatiekanaal eigenlijk. Daarbij vergeten we wel eens dat het om bedrijven gaat en niet om het simpele equivalent van ‘een telefoon’.
Ik kan er niet aan doen, maar mee heeft het echt wel aan het denken gezet. Misschien wel omdat ik zelf allesbebalve een expert inzake sociale media ben …
Tom,
Ik heb hieronder uitgebreid geantwoord op het abominabel beargumenteerde en ongepast provocerende stukkie van JV. Hier kort antwoord op jouw repliek.
1. Relatie sociale media / klassieke journalistiek: het enige dat JV hierover zegt is dat er journalisten zijn die twitter als enige bron gebruikten. Hij geeft hiervan geen enkel voorbeeld. Ik zat de hela avond op twitter en Facebook én op de nieuwssites én naar tv te kijken en heb geen enkel voorbeeld zien voorbijkomen. Integendeel, een tijd lang was de Humo-FB-pagina de meest betrouwbare bron van info.
2. Dat foute info verspreid wordt door twitter: klopt, maar dat ligt aan de onverantwoordelijke journalisten die die info op meer “klassieke” media lanceren. Overigens, retweeten klopt die foute info tenminste niet op. De foute 6 doden van DS bleven 6 doden (quasi altijd met bronvermelding trouwens). Op het terrein zelf ging de geruchtenstroom zijn gewone gang en werd het aantal doden al snel opgeklopt. Twitter is dus betrouwbaarder in het doorgeven van info dan mond aan mond. Btw, het voorbeeld van het foute brandweerbericht geef JIJ, niet JV, waarmee je zelf aantoont dat de heer JV letterlijk geen énkel concreet voorbeeld geeft. Waar we hier allemaal uit afleiden dat de heer JV noch van PP, noch van twitter en FB veel gemerkt heeft die avond (a ja, die zat naar tv te kijken, naar die 5 minuten materiaal die constant herhaald werden).
3. Het elitaire: dat heb je nu eenmaal met een nieuw medium. Overigens is dat elitaire al een héél stuk minder dan een jaar geleden. Ooit was een gsm elitair. Ooit was de tv waar de heer JV zo op vertrouwt elitair.
4. Dat “de media” de rol van sociale media opblazen: die sociale media hébben nu eenmaal een rol gespeeld. Voor het eerst in ons land tijdens een ramp. Dat is dus nieuws, ja. De rol van het Rode Kruis en allerlei vrijwilligers, hoe schoon ook, is geen “nieuw nieuws”. Daar moet dus aandacht aan besteed worden en dat is ook gebeurd, maar een journalist die zichzelf rspecteert brengt wat nieuw is.
5. “Goed” versus “slecht”: je formuleert het sec terwijl JV er een walgelijke provocatie van maakt. Toch slaat het, sorry, nergens op. Natuurlijk wil je je ouders laten weten dat je ok bent. Als je wil veralgemenen: als er ernstige redenen zijn om te veronderstellen dat iets niét ok is, dan is de boodschap “het is wel ok” wel degelijk relevante informatie.
6. Afhankelijkheid: dat is een dooddoener. Dit zijn bijzonder belangrijke nieuwe media. We geven die dus een plaats in ons leven. Als ze plots wegvallen, valt er dan ook inderdaad een gat. Het is dus ook gewoon géén punt. Het suggereert dat we in een mythisch verleden allemaal geheel mediavrij als stoere middeleeuwers de ramp zouden getrotseerd hebben en dat we die capaciteiten, mediaweekdieren als we geworden zijn, nu afgeleerd zouden hebben. Dat is niet zo. Natuurlijk zijn we “afhankelijk” van iets dat we dagelijks gebruiken, maar dat wil zeggen dat we, wanneer die dingen werken, er BETER aan toe zijn dan vóór we ze hadden. Overigens: opnieuw maak jij dit punt, gebaseerd op wat provocerende statements van JV. Je antwoordt eigenlijk niet op de kritiek tegen JV en jullie plaatsing van het stuk, je maakt zelf betere opmerkingen. Heel fijn en wat we van Apache verwachten, maar dat rechtvaardigt dit stuk niet.
7. Twitter en FB als bedrijven: dat is inderdaad een enorm probleem en daar mag (*) zich zeker eens over buigen. Opnieuw bewijs je dat jij, als journalist, ook al ken je naar eigen zeggen niet veel van sociale media, sneller naar relevante punten gaat dan de heer JV (die trouwens geen journalist is maar blogger) in heel zijn tirade.
Dat je allesbehalve een expert ter zake bent, maakt het er niet beter op. De telefoon, die je zelf als voorbeeld aanhaalt, is ook begonnen als private en gepatenteerde technologie. Elitair ook. Die vergelijking slaat echt nergens op. Ik heb nergens de rol van sociale media zien vergeleken worden met die van de hulpdiensten op 9/11, of zelfs met die van de hulpdiensten op Pukkelpop.
Ik lees in dit artikel geen nuancering van het hoeraverhaal rond sociale media, wel een reactionaire uithaal naar ‘de verwende jeugd en de overbezorgde ouders van tegenwoordig’, en naar hedendaagse communicatiemiddelen in ‘t algemeen. Want in Somalië, daar is het allemaal nog veel erger. En vroeger, toen hadden de mensen geen ‘sociale’ media nodig om sociaal te zijn. Die vooroordelen zijn Apache onwaardig. Wij zijn al duizenden jaren afhankelijk van technologie, het is laf en intellectueel oneerlijk om enkel technologie uit je eigen generatie als authentiek te beschouwen.
Dit artikel prijzen om het simpele feit dat het ‘debat aanzwengelt’ en ‘vragen stelt’ is een argument dat ik niet van jou, als onderzoeksjournalist, verwacht. Ik heb krek dezelfde redenering gehoord indertijd toen ‘Loose Change’ voor het eerst op Internet verscheen. Ook van mensen die ‘geen expert ter zake’ waren maar die toch ‘aan het denken gezet’ werden. Dat soort redeneringen zijn gevaarlijk, zeker als ze verschijnen op een plek waar journalistieke integriteit belangrijk gevonden wordt. Van de ene evidentie huppel je naar de andere logische gevolgtrekking, met hier en daar een overdrijvinkje of een veralgemening. Nuance, volledigheid en feiten checken is er niet bij, tenzij dat in het kraam past.
Dit artikel is niet relevant, opmerkelijk of boeiend. Het is shockerend, boertig, respectloos en ongepast. Het is een mening die je laat op de avond aan de toog verwacht, maar niet in een journalistiek medium.
Ik hoop oprecht dat dit het eerste en enige artikel van deze journalist is dat op Apache zal verschijnen.
Voor 10 euro krijg ik bij Base 500MB / maand. Elite, laat me niet lachen.
Tegenwoordig kan je met een goedkoop toestel evengoed sociale media gebruiken en je mail checken.
Het spijt me, maar de enige gedachte die me als moeder van een zesjarige de afgelopen 48u bezighield was dat ik ook aan de Kievit zou gestaan hebben, wanhopig zoekend naar mijn jonge volwassene en anderen om te helpen. Geen SMS? Ik moet er niet aan denken.
Sorry, maar ondanks de reactie van Dhr Cochez hierboven vind ik dit artikel nog altijd kort door de bocht gaan. En als partner van een journalist die die welbewuste avond op vakantie was maar wel -tig telefoons van de redactie kreeg op een uur kan ik alleen bemerken dat het wel erg gratuit is om na te trappen over fact checken. Als je zelf de luxe hebt om NA de feiten te schrijven en niet onder druk staat van de drang van mensen om NU al het nieuws te weten vind ik dat je geen recht van kritiek hebt. Het doet me erg denken aan de kritiek op de organisatoren van PP, die ervoor kozen om eerst de ouders van de slachtoffers te informeren en dan de rest van de wereld.
In deze snelle samenleving van internet en sociale media… is men gedoemd tot mee meeroeien met de stroom. De industriële revolutie liep toch ook niet over rozen?
Dit is echt vreselijk om te lezen. Mensen die geen idee hebben over wat ze schrijven zwijgen maar beter, denk ik dan zo. Ik ga akkoord met veel reacties van anderen dus ik ga niets herhalen. Ik wou net 1 ding zeggen over ‘Laat ons de term trauma reserveren voor de nabestaanden van de slachtoffers.’ Als er een stalen paal op je borst valt en er valt een dood meisje bovenop en je kan niet weg omdat het te zwaar weegt en je moet wachten tot iemand het ziet en er dan ook voor kiest om in die chaos je te helpen, kan je dan niet spreken over een trauma? Jezus dit getuigt echt van 0 empathie, duidelijke ver-van-mijn-bed-showreactie
Wat raak ik hierdoor geirriteerd en vraag me ook af of je het expres zo geschreven hebt om een discussie uit te lokken. Er staan veel beweringen in die op jou mening zijn berust…en dan gaan afgeven op andere mediabronnen die hun verhaal vertellen? Ik was er bij donderdag en ben er nog steeds van ontdaan. Ik kan me voorstellen dat dit voor veel mensen traumatisch is omdat iedereen anders is en het anders heeft beleefd. Zwak om dit te gaan vergelijken met somalie. Vindt het hele stuk gewoon zwak…vraag ik me af wat jij hebt meegemaakt….want serieus….wie ben jij om dit zo te zeggen?
Grensverleggend dom stuk. Ik wilde eerst niet antwoorden omdat de vloed van replieken me afdoende leek, tot ik merkte dat Tom Cochez de antwoorden van tafel veegt met “Er zit heel veel emotie in de meeste reacties op dit opiniestuk. (etc.)”. Dat is beneden alle peil. De reacties gaan stuk voor stuk over specifieke inhoudelijke punten. Dat de antwoorden gekleurd zijn door de emoties, doet aan die inhoud niks af. Beweren dat daardoor “de essentie van wat de auteur doet” niet wordt gehoord, slaat nergens op. Vandaar toch maar: punt per punt.
“De sociale media lijken zowat het equivalent van de New Yorkse brandweerlui op 9/11,” beweert de heer JV. Daarmee gaat het al fout. Een karikaturale overdrijving zelf lanceren en dan tegenspreken, dat is iets te makkelijk. In deze context is het zelfs cynisch.
“Er is ook onbegrip over de proporties die de media aan dit drama geven.” Ik kan dit alleen maar interpreteren als “laten we het allemaal wat relativeren”. Dat zinnetje verklaart en rechtvaardigt de boze reacties. Het is dan ook degoutant. Punt. Maar de heer JV is zo goed het te specifiëren. We gaan dus verder: “de verheerlijking van de rol van sociale media en de bijna apocalyptische ondertoon in de berichtgeving – alsof morgen een hele generatie psychologisch behandeld zal moeten worden voor een post Pukkelpop trauma”. Opnieuw datzelfde ordinaire truukje. Niemand heeft bewerd dat een hele generatie voor wat dan ook behandeld gaat moeten worden. De heer JV heeft dus, drie alinea’s ver in zijn betoog, nog altijd niks gezegd. Overigens: ja, meneer JV, die jonge mensen waren in shock. Als stoere gasten van 20 in een bus zitten te beilten als wanhopige kinderen, dan is er iets aan de hand. Mijn moeder zat in zo’n bus, ze had zelf een babbel nodig toen ze thuis was. Nee, geen massale psychologische bijstand. Dat beeld komt uit uw koker.
En dan komt JV ter zake, zo lijkt het. “Wat de sociale media betreft, hoor ik evenveel stemmen die stellen dat deze vorm van berichtgeving meer kwaad dan goed heeft gedaan dan stemmen die het tegendeel beweren.” Aha. Een inhoudelijk punt. We wachten gespannen af op de invulling. Die luidt: “De journalisten die Twitter en Facebook als directe bron gebruikten, zondigden tegen de eerste wet van de journalistiek, de wet van checken en dubbelchecken. Daardoor brachten ze een geruchtenstroom op gang, eerder dan dat ze echt bruikbare informatie verspreidden.” Sorry, ik heb van donderdag 19 uur tot deze (zaterdag)morgen 12 uur alle berichtgeving op tv, op kranten en sites, én twitter en Facebook gevolgd. De twee belangrijkste fouten die verspreid zijn, waren de 6 doden van DS online donderdagavond, en de bewering dat de organisatie zou bewerd hebben dat de tenten 9 beaufort aan konden. Geen van beide kwam van twitter. Ze zijn door onverantwoorde journalisten gelanceerd op een website en op tv en dan, inderdaad, massaal op twitter overgenomen door doodgewone mensen; Wat hadden die anders moeten doen? De heer JV kletst dus andermaal uit zijn nek.
Maar hij heeft wél een punt: “Daarnaast liepen die sociale media over van betuigingen van medelijden en lof. Begrijpbaar en wellicht ook steunend, maar net daardoor ging andere, zinvollere informatie verloren in hun tsunami van bits en bytes.” Klopt volledig, die kritiek is al de avond zelf gekomen en er zijn pogingen ondernomen om de stroom met aparte hashtags te kanaliseren. Het is een nieuw medium dat in dit land voor het eerst in een rampsituatie gebruikt wordt. Mag het even groeien? Trouwens, als het toch allemaal gezeik is op twitter, waarom klaagt de heer JV dan dat dat “gezeik” door ander gezeik overspoeld wordt?
Nee, dan “Vijf minuten televisie van een door de wol geverfde redactie bracht mij als buitenstaander een veel beter beeld over de werkelijke stand van zaken en het kostte me bovendien heel wat minder moeite.” Ik mag hopen dat de heer JV niet echt gekeken heeft; Want als hij niet zelf door had hoe de berichtgeving van zowel VRT als VTM faalde, dan is hij volgens mij niet in staat om aan mediakritiek te doen. De VRT had tot 21u10 nodig om live te gaan. VTM kwam daar zelfs niet aan toe. De foute “zes doden” van De Standaard circuleerden toen al een uur.
Bon, gezeik dus, en je kan maar beter tv kijken. En dan nog gezeik voor een elite “die zich een smartphone en een data-abonnement kan veroorloven”. (Uit de vorige alinea van het geraaskal van JV meen ik te mogen afleiden dat jongeren op Pukkelpop wel allemaal met een tv onder de arm rondlopen. Wel, JV, dat is niet zo.) Helaas, opnieuw heeft de heer JV een compleet fout beeld van wat er gebeurd is. Hasselthelpt is GECREEERD op Twitter. De stroom van hulp is via dit medium op gang gekomen. Een groot aantal mensen zijn erdoor op ideeën gekomen, hebben gemerkt dat er iets groeide, en zijn vervolgens ter plaatse gegaan en hebben zelf jongeren aangesproken. Maar bon, de heer JV heeft een punt en daarom zal twitter in de toekomst efficiënter gemonitord en gestuurd worden en zullen boodschappen op de grote schermen verschijnen. Dan zal het wel werken voor iedereen, alleen zou dat NIET gebeuren als de heer JV zijn zin kreeg, want dan was het “experiment” van donderdag er nooit geweest.
En nu wordt het bijzonder moeilijk om scheldwoorden te vermijden, want het betoog van de heer JV wordt ofwel abysmaal dom, ofwel ronduit crapuleus. Het “falen van de GSM-operatoren” is te wijten “aan het feit dat mensen massaal ‘hond bijt man’ gingen roepen: ‘moeder met mij is alles ok’. Als ouder hoef ik dat niet te weten. Ik ga er vanuit dat alles ok is. Ik verwacht een sms wanneer het tegendeel zich voordoet.” Hier is afdoende op geantwoord door zowat alle anderen hier. Ik beperk mij tot mijn twee scheldwoorden.
De heer JV eindigt zijn betoog met nog maar een keer het veralgemenen en opkloppen van een paar gebruikte bewoordingen, alsof die ook maar een béétje representatief zouden zijn voor de manier waarop de afgelopen dagen over Pukkelpop gepraat is. Ik ga de moeite niet nemen om daar apart op te antwoorden aangezien het opnieuw zelfverzonnen karikaturen zijn.
Kortom, een grensverleggend dom, slecht geïnformeerd, rommelig onderbouwd, manipulatief stkuje dat Apache eindeloos onwaardig is.
Op welke planeet leeft deze apache-redactie?
Zijn die nu allemaal de zin voor de waarlijke realiteit kwijt?
Het “nationaal syndroom” waaraan ook zij lijden is erger dan ik ooit kon vermoed hebben.
Dit redactioneel stuk is echt wel symptomatisch voor mensen die alle voeling met de realiteit verloren zijn.
Zeer kort door de bocht vind ik dit, zonder enig respect geschreven! Ik ben vooral blij de reacties hier te lezen; gezond verstand, belangrijke nuances en respect: misschien kan de schrijver hier een voorbeeld aan nemen.
Ik ben ook journalist, en ik walg van dit schrijfsel. Ik hoop dat mensen die dit gelezen hebben de ‘journalisten’ – de accolades staan er bewust- niet over dezelfde kam scheren. Dankjewel, meneer Van Grinsven. Hopelijk wordt u ook eens gelukkig. En als uw kinderen zich ooit nog eens pijn doen zonder dat ze sterven, dan mogen ze mij bellen om te zeggen dat alles ok is. Dan maak ik me wel zorgen in uw plaats. Zullen we zo afspreken?
Zuur artikel, een smet op het blazoen van Apache. Het artikel begint dan wel met enkele stellingen die het overwegen waard zijn, helaas maakt de auteur daarna een fatale bocht door met misprijzen te spreken over mensen die elkaar willen laten weten dat ze ok zijn. De chaos, de ambulances, de verontrustende berichten in de media- de klassieke media blonken idd uit in dramatiek eerder dan sereniteit-redenen genoeg me dunkt om dit te doen. Gortig wordt het als de auteur de ervaring van jongeren die aanwezig waren bij een ramp die vijf levens kostte omschrijft als: natte voeten, tikje moe en een halfuurtje langer wachten op de trein. Dàt is cynisme, geen zinvolle kritiek op de toon van de klassieke media.
Mijn verbazing bij #pp11 was ook aanwezig, in mijn eigen kakelkrant schreef ik erover http://bit.ly/p2YBDh
ik heb nog niet alle reacties gelezen, maar de meerderheid wel, en die waren overwegend zeer negatief en liepen over van onbegrip. Laat ik dan wat tegengewicht bieden: ik was op pukkelpop 2011 en ik ben ongedeerd. net zoals 59.845 anderen (bij benadering). Wijzelf hebben geen BAL (om het cru te zeggen) aan de sociale media zoals #hasselthelpt gehad, en ik betwijfel dat de overgrote meerderheid van de festivalganger er evenveel aan heeft gehad als de media hen toedichten. ofwel had je geen smartphone (jawel ongelovigen, de meerderheid van vlaanderen heeft ofwel het geld niet voor zoiets, ofwel geen nood aan een smartphone) ofwel probeerde je, maar kon je een dik uur wachten voor er ook maar iets wou laden omdat het netwerk overbelast was.
mobile vikings die gratis kaarten en diensten aanbood enzo? heel hulpvaardig, vooral als je niet op internet kan om dit te weten te komen. de organisatie heeft ons ook geen informatie gegeven waar we terechtkonden, maar ik heb er alle begrip voor dat die druk bezig waren met gewonden en dergelijke. dicht alleen sociale media geen heldenrol toe als ze die niet verdienen. Het enige wat deze hebben gedaan is massapaniek doen ontstaan. Mijn ma had zelfs helemaal niet zo ongerust geweest als iedereen haar niet begon te bellen of ik wel in orde was.
en iedereen die me achteraf maar vraagt of ik alles verwerkt heb, of ik niet getraumatiseerd ben…
ik geef Jan Vangrinsen hier volledig gelijk in, alsof een hele generatie getraumatiseerd is en psychologische hulp nodig heeft… ik heb er een blogpost over gemaakt http://pijnlijketreinritten.blogspot.com/2011/08/pukkelpop-2011-ben-jij-getraumatiseerd.html , je leest maar als je nog wat gefrustreerder wilt worden, beste moraalridders.
Nathalie,
Je bent inderdaad de enige die het stuk van JV een beetje onderbouwd steunt, je was bovendien ter plaatse, alle respect dus. Je formulering “ik ben ongedeerd. net zoals 59.845 anderen” is een beetje ongelukkig – het gebeurt echt niet zo vaak dat op een massa-evenement in dit land 5 doden vallen. Bovendien kende half Vlaanderen wel een paar mensen op PP en was het dus wel degelijk een gebeurtenis die zeer veel mensen beroerde. Je hebt wel gelijk als je zegt dat het overgrote deel van de bezoekers zelf niks had aan twitter. Twitter heeft vooral mensen geïnformeerd die thuis zaten. Omdat de klassieke media (dat kon jij ginder ook niet beoordelen) het grotendeels lieten afweten. Maar door wat er donderdag gebeurd is, zijn er wel conclusies getrokken over het gebruik van twitter (niet door JV in zijn stuk dat deze discussie losweekte, die komt hier gewoon wat krijsen en provoceren). Ik denk dat elk groot evenement vanaf nu iemand zal aanstellen om twitter te volgen en te sturen, en dat bruikbare (!) info via de schermen op het terrein verspreid zal worden. Het is de eerste keer dat twitter een rol speelt (goed of slecht, daarover verschillen we van mening) tijdens een ramp in ons land, en een volgende keer beschikken we door deze ervaring allemaal over meer info om het ten goede aan te wenden.
Ik begrijp dat je als PP-bezoeker kregelig wordt van de “ben je getraumatiseerd”-vragen. Maar sorry, dat is een gewone menselijke reactie. Dat heet bekommerd zijn. Jij bent blijkbaar sterk genoeg om ermee om te gaan. Good for you. Anderen hebben het er misschien moeilijker mee. Er is, itt wat JV schrijft en jij suggereert, nergens gezegd dat daar 60.000 mensen massale trauma’s opriepen. Ik herinner me bijvoorbeeld wél een gesprek met traumaspecialist Erik De Soir die op de VRT heel rustig en simpel uitlegde hoe ouders moeten omgaan met hun kinderen die thuiskomen en wél onder de indruk zijn. Meer moest dat niet zijn.
Overigens: chapeau voor Tom Cochez dat hij het gesprek aangaat. Dat zie ik een klassieke hoofdredacteur nog niet te gauw doen. Jammer genoeg heeft hij hier de verkeerde beslissing genomen tot publicatie van dit ranzige stuk. Misschien heeft hij dit tegen maandag zelf ook ingezien?
heb t net gelezen en sorry, maar dit is 1 van de grootste bullshit artikels dat ik al gelezen heb en duidelijk van iemand die er niet bij was…
Ik was er wel bij en ik kan zeggen… als men mij nu moest vragen: hoe zou jij de apocalyps omschrijven… tja, dan zou PP2011 daar vrij dicht bijkomen. Ik kan me dus best inbeelden dat er mensen die er een trauma aan overhouden… ook al zijn ze geen direct slachtoffer. Een direct voorbeeld… mijn vriendin zag op 10 cm van haar een enorme tak tak neerstorten en niet veel later iemand op een brancard. Een persoon die later overleden bleek te zijn. Zoiets zet ge ni zomaar van u af.
Het stuk over de geruchtenstroom…
Als journalisten hun job niet doen en klakkeloos alles overnemen, dan is dit de fout van de journalisten en niet van de bron.. in dit geval dus de sociale media.
En ok, de sociale media waren misschien niet meteen de meest ideale bron, maar voor vele mensen op het veld/camping/… was het op die moment zowat het enige dat ze hadden. Veel info was er niet. Geen infoborden, geen luidsprekers… politie en brandweer hadden t logischerwijs zeer druk… Enkel de radio bood een alternatief qua info… maar dat was enkel in de buurt van mensen met een radio. Je moest dus al wat geluk hebben om iets te horen. Laat staan dat er TV aanwezig was… JA we hebben daar op de weide allemaal onze eigen LED Flatscreen bij die iedere moment in verbinding staat met de beste informatie beschikbaar ^^
Op die moment… als alle andere kanalen er niet of slechts beperkt aanwezig zijn… lijkt me elk ander middel mooi meegenomen. In dit geval dus ook de, soms wat chaotische, sociale media.
Het punt van de elite…
Goed… facebook en twitter hebben geen mensen vanonder het puin getrokken… Ook geen mensen naar een ziekenhuis gebracht of ze EHBO toegediend… Voor dat soort zaken hebben we Politie, Brandweer, Rode Kruis,… zaken die daar zowiezo aanwezig zijn en die mijn inziens ook enorm goed gewerkt hebben.. (al heb ik nergens luidsprekers info horen verspreiden.. opnieuw een bewijs voor mij dat de blogger daar niet was). Echter… denken of suggereren dat sociale media dat ook kunnen of moeten doen toont imo enkel aan hoe kortzichtig en dom de blogger in kwestie inzake sociale media is. Sociale media is geen Rode Kruis… het is echter wel een mooi alternatief als alle andere kanalen falen. Zeker in dit geval met heel het niet werkende GSM gedoe…
Het punt dat de blogger niet moet weten of zijn/haar kind in orde is… Sorry, maar iedere ECHTE ouder wil op dat moment weten hoe het met zijn/haar kind is. Zoiets is gewoon de aard van het beestje. Er gebeurt iets… je wil dit doorcommuniceren… Ben je OK, ben je niet OK, wat je hebt meegemaakt, vrienden zoeken, jezelf informeren…
It’s human nature….Wie wil nu niet weten of zijn/haar kind nog leeft?? Als je zelf van gedachte bent dat je wel iets zal horen als het fout is gelopen en niet als alles toch ok is… Dan denk ik dat je eens diep in jezelf moet kijken om te zien of je wel een goede ouder bent ^^
Het punt hulpstromen…
Lol… suggereren dat mensen niets erg gezien hebben… Dat het allemaal niet zo erg is…
Goed… het is geen Somalië… en ok, vele mensen zijn idd maar een schoen kwijt of hebben 2 uur minder geslapen dan normaal.
Maar zomaar ff beweren dat mensen die op PP11 waren en die dingen gezien hebben die je liever niet ziet (doden, iemand wiens arm er af is,iemand wiens gezicht half weg is door een boom die er op viel…), niet moeten roepen om psychologische hulp of niet zo moeten overdrijven omdat ze waarschijnlijk de zwaarste storm uit hun leven hebben meegemaakt.
Echt man… kruip snel terug onder uwe steen en komt er vooral nimeer vanonder.
Sociale media zijn idd niet DE helden van die dag. Dat zijn de mensen zelf… Politie, brandweer, PP-organisatie, Rode Kruis, festivalgangers zelf,… Maar ze waren verdomt wel vree handig als een hele hoop andere “normale” media niet voor handen waren. Zelfs al waren ze er niet voor iedereen.
Het was in ieder geval veel meer dan 1 of andere zeiker op 1 of andere blog, die er niet bij was en die niet weet waar hij/zij over praat.
beste Kris,
ik ga het niet tot in de oneindigheid herhalen, maar ik was er WEL bij. Het is echt niet nodig om met beledigingen te gaan slingeren, ik heb ook respect voor uw mening. Voorts wil ik nog benadrukken (en ik begin te vermoeden dat u mijn post zelfs helemaal niet hebt gelezen want ik heb het daar ook gezegd) dat ik niet ontken dat er daar mensen waren die VRESELIJKE dingen hebben gezien, en er effectief mensen waren die aan de dood zijn ontsnapt, en ik vind het ook ontzettend erg dat u pukkelpop 2011 op een veel ergere manier hebt moeten meemaken dan ik, maar wat ik wil zeggen is juist dat ik het niet zo erg heb meegemaakt. En samen met mij talloze duizenden anderen. Vlak na de storm kwamen wij uit de marquee en waren we als een bende kleine kinderen door de modder aan het spletteren (ook een goede vervanging van met “de blokken gaan spelen”?) omdat we niet doorhadden hoe ernstig het onweer voor anderen heeft thuisgehouden. ik heb dan ook veel respect voor zij die dat hebben meegemaakt, maar ik ben het eerlijk beu dat mensen die het NIET zo erg hebben gehad zoals ik en vele anderen, een traumatische ervaring wordt toegedicht, en voortdurend wordt gevraagd hoe wij het “verwerken”. ik ken veel mensen die vlak na de storm helemaal niets van trauma voelden en mee waren aan het lachen en grollen, en nu beginnen te denken wat hen had kunnen overkomen, oa -16jarigen, en die volledig zichzelf een trauma beginnen aan te praten door de media. Misschien kan dat apathisch overkomen, of heb ik een te levendige verbeelding, maar dit was niet de apocalyps voor mij. alle respect voor de honderden mensen die dit WEL zo hebben ervaren, maar het is ook nodig om de tienduizenden aan het woord te laten die eigenlijk niets voelden bij dit pukkelpopdrama, en daarvoor gevoelloosheid verweten worden.
Nathalie,
Geen idee waarom je op mijn tekst antwoord want, zoals je zelf al vermoed, ik heb jouw stuk niet gelezen.
Mijn tekst is een antwoord op het hoofdartikel van deze pagina.
Beste Nathalie
Ik snap je helemaal. Finaal heeft elkeen maar zijn eigenste begrenste ervaring van wat zich op de pukkelpop-weide afspeelde. Op you-tube zie je zelfs een filmpje van mensen die vanuit de helse regenvloed in een eetkraampje binnenduikelen en aldaar staat een jongeman te lachen. Het eerste wat waarschijnlijk in die man opkomt is : “wat een onweer… WOW… wat een spektakel”… Hij beseft dus op dat moment totaal nog niet de dreiging die boven zijn (en hun aller) hoofd kan hangen… en hij staat op een plek waarbij hij de gevaren voor andere mensen gewoon niet kan zien en dus noch inschatten… Ik sprak gisteren met een man die in de ‘dodentent’ stond en die in instinctmodus uit de tent is gelopen met dan de confrontatie van hagelstenen én dus met focus op een ‘onderdak’. De wist niet eens dat achter hem de tent was ingestort… en hij heeft pas daarna bevroed dat hij waarschijnlijk tenauwernood aan de dood is ontsnapt… Mensen die enkele meters van hem stonden kunnen het nu niet meer navertellen…
Dat heeft niets, maar dan ook TOTAAL NIETS met gevoellloosheid te maken. Oordeel elkaar niet zo, beste mensen.
Apache ontgoochelt me enorm met deze bijdrage. Goed dat de reacties rechtzetten waar de ‘journalist’ de mist in gaat. Gelukkig is het archief van deze journalist verder leeg: http://www.apache.be/author/jan-vangrinsven/. Apache, hou dat zo!
Dan is deze kanttekening veel interessanter om tijd in te steken als leesvoer: http://datanews.rnews.be/nl/ict/nieuws/opinie/solidariteit-op-sociale-media-heeft-ook-een-keerzijde/article-1195085261151.htm
Beste,
Ik ken jouw site niet en ik weet niet of je het zelf beseft, maar door dit artikel heb je van het internet als geheel een slechtere plaats gemaakt.
Je schiet de bal volleidg mis. Blogs als deze zijn nu net de asociale media: ongefundeerde bagger dat uitgekraamd wordt door onwetenede wannabees die denken dat de wereld ligt te wachten op hun pseudo-intellectuele mening.
Of je nu in staat bent om het te vatten of niet. Via Facebook en Twitter zijn effectief mensen geholpen; jouw artikel bezorgt enkel hoofdpijn en een kleine hoeveelheid plaatsvervangende schaamte. Grow up of ga met de blokken spelen.
Goede nacht verder.
Jo.
Ik vind het spijtig dat het stuk weinig genuanceerd en met ongelukkige vergelijkingen uitpakt want eindelijk komt er wat tegenbeweging in het verheerlijken van ‘de sociale media’. Het is ongelooflijk hoe vlug mensen vergeten dat elke technologie zowel goed als slecht aangewend kan worden.
Hier wordt vaak (en terecht) gemeld dat ook de traditionele media foute informatie verspreidden. Wie dat nu eerst was maakt in feite niet veel uit. Het punt is dit: veel mensen gaven dat vermeend aantal slachtoffers door via Twitter/Facebook waardoor dit foutieve nieuws werd opgepikt door nóg meer mensen. We moeten toch consequent zijn vind ik: als de sociale media geloofd worden voor hun bereikbaarheid en het verspreiden van nieuws, dan mag er ook kritiek komen wanneer er foutieve info volgt. Net hetzelfde met de hele problematiek in het Midden-Oosten. De protestanten spraken af via FB, maar tegelijk zijn er ook duistere regimes die hun propaganda verspreiden. Deze laatste zijn er vaak nog, terwijl nu geen enkel regime internet nog onbewaakt gaat laten.
Waar ik wel vrij zeker van ben is dat bij het oprichten van bepaalde steungroepen voor de dodelijke slachtoffers, deze op de sociale media bij naam en voornaam werden genoemd. Waar is de privacy hier? Werden de families hierover gecontacteerd? Nog voor ik enig bericht op de websites van een krant/tv-zender hierover vond, zag ik wél al berichten van kritiek op twitter dat zulke groepen waren opgericht. Men kan er niet omheen dat de sociale media maar weinig inzitten met recht op privacy, iets wat overigens uitlekte na chatberichten van Zuckerberg zelf. In al de heisa vergeet men wel eens dat deze bedrijven niet opgericht zijn voor nobele doelen, maar wel om geld, veel geld binnen te brengen. Daar is niets mis mee, maar ook niks nobel.
Ik vind wél dat er een punt is wanneer er gesteld wordt dat het Pukkelpopdrama uit proportie wordt getrokken. Was dat nieuws werkelijk zo schokkend waardoor de kranten zowat elk ander nieuws van de voorpagina moesten bannen? Wie stalen buizen op anderen heeft zien vallen, zwaargewonden of doden heeft gezien, zal wel aangedaan zijn en begrijpelijk. Maar laat ons toch niet vergeten dat de overgrote meerderheid hier niets van zal overhouden, noch mentaal, noch fysiek. Er gaan geen duizenden mensen, nog geen honderden een post-traumatische ervaring oplopen. In dat perspectief vind ik het wel overdreven dat er op de VRT een psychiater wordt opgevoerd etcetera. Op dat moment is de proportie wel degelijk wég.
Tenslotte nog dit: vaak wordt hier gezegd dat de hongersnood in Somalië niet wegneemt dat ook deze gebeurtenis aandacht verdient en het tragische karakter ervan niet wegneemt. Dat is een terechte opmerking. Maar als we even vergelijken op het alom geprezen FB: “Pukkelpop 2011 – Pay Your Respects”: bijna 100.000 vinden dit leuk (en dit is slechts een van de velen groepen). “Stop Honger in Oost-Afrika 12-12″: bijna 1500 leden. Aantal slachtoffers op Pukkelpop: 5 doden, 11 zwaargewonden en tientallen lichtgewonden. Getroffen door de hongersnood: miljoenen mensen. En de gebeurtenissen op Pukkelpop worden niet uit proportie getrokken. Qué?
Ik zoi dit nooit plaatsen. Het besmeurt jullie reputatie.
Plaatsvervangende schaamte, dat is zowat het enige wat dit artikel bij mij oproept.
1. Als journalisten niet factchecken ligt dat niet aan de sociale media maar aan die journalisten.
2. Ik zou als ouder wel degelijk heel graag een sms van mijn kind met ‘ben ok’ ontvangen, want juist verwachten die niet te krijgen als het mis is, omdat het mis is.
3.Als je op Pukkelpop stond en een vallende stalen balk een meisje naast je hebt zien doden, is het zeer onwaarschijnlijk dat je geen trauma oploopt.
Alhoewel ik meer Twitter en Facebook dan de gemiddelde Belg en deze media de beste uitvindingen vind sinds het ontstaan van kleurentelevisie, denk ik dat men ze ook niet moet bombarderen tot dé noodoplossing bij rampen. Ok, een klein miniem percentage van de festivalgangers zal idd nuttige info hebben gehaald uit de oceaan van tweets en facebookposts. Het eerste waar ik zou aan denken als er zoiets gebeurt is mijn ouders een bericht sturen of telefoneren want mijn ouders gebruiken in de eerste plaats die sociale media niet. Ok, ik zou via Twitter en Facebook kunnen vragen dat een vreemde mijn ouders belt, maar die zouden pas gerustgesteld zijn als ze mij persoonlijk horen aan de lijn. Ik heb een nicht en paar vrienden die naar Pukkelpok zijn geweest en die hadden allemaal evenveel aan sociale media als een blinde aan een bril. Ofwel hebben ze geen data-abonnement, geen facebook of twitteraccount (ze bestaan!) of geen behoefte om bij een ramp dergelijke kanalen te hanteren. Ik denk dat de bovenstaande reactie en blogpost van Nathalie dit ook onderschrijft.
Ik ben helemaal niet akkoord met de conclusies van de auteur. Maar waarom mag het artikel niet geplaatst worden? Ook de minderheidsmening heeft zijn rechten.
“Waarom staat dit stuk vandaag in die krant? Apache vertelt het u op (*)nvdr.” is de taglinde van nvdr. Misschien nu even “Waarom staat dit stuk vandaag op Apache? Apache vertelt het u op (*)nvdr.”…?
‘Nieuws, analyse, opinie en satire. Kritisch en ongebonden.’
Als het middel het doel moet heiligen, gaat men nogal eens de mist in, QED.
Een hele, hele dikke fuck you voor dit artikel!
Ik hoop met gans mijn hart dat jouw kinderen ooit in zo’n situatie terecht zullen komen, en dat je urenlang niets van hen zult horen. Natuurlijk kun je, rationeel bekeken, er vrij zeker van zijn dat ze okee zijn. Maar je zult maar eens bij die kleine groep zitten voor wie dat niet zo is. Zelfs al is die kans zo klein, als je als ouder op zo’n moment geen bezorgdheid toont, of zoals jou geen smsje verwacht, dan ben je in mijn ogen een incompetente ouder.
En ik snap de kritiek op Twitter wel, er is veel vervuiling geweest van de hashtags, er is veel nodeloos geretweet geweest, maar stel je eens voor dat er helemaal niets was getweet. Hoeveel hulp zou er niet weggevallen zijn, hoeveel vrienden / familie zouden er niet langer hebben moeten afzien, … Alle negatieve puntjes vallen in het niets, omdat er iets mee bereikt is. De enige mening die er hier toe doet, is het doelpubliek van de tweets, nl. de Pukkelpoppers. En hoor je hen erover klagen, over de tweetvervuiling?
En over dat uit proportie trekken, dat is waar. Maar Pukkelpop is iets waar bijna iedereen persoonlijk een band mee heeft, en dan is het ook logisch dat we ons dat mee aantrekken. Of moeten we tegenwoordig ook niet meer treuren om een familielid dat sterft, want “er zijn in Afrika dagelijks zoveel mensen die sterven van de honger”.
Ik wil graag even inpikken op de bedenkingen à la “in Somalië is het veel erger en daar wordt minder aandacht aan besteed”. Sorry, maar dat is normaal. Zo werkt onze visie op de wereld. Hoe dichter bij huis iets gebeurt en vooral, hoe dichter dat bij je persoonlijke leven komt, hoe meer aandacht je eraan besteedt. Hoe verder iets gebeurt, hoe “zwaarder” het moet zijn om in de aandacht te komen. Een ongeluk dat voor je voordeur gebeurt, is niet erger dan één dat een stad verder gebeurt, maar het zal je wel meer bezig houden. Een gebeurtenis op een evenement waar mensen die je kent aanwezig zijn, of waar je zelf ooit aanwezig was, zal je meer beroeren dan een gebeurtenis in een ander land. De media reflecteren die aandacht. Het is onzinnig te verwachten dat ze hun kolommen zouden indelen volgens objectieve criteria van bijv. aantal slachtoffers. Ik wil zelfs verder gaan: die selectiviteit in onze perceptie is een zeer goeie zaak. Want het is dààrdoor dat we in staat zijn om met al die gebeurtenissen om te gaan. Als dat ongeluk voor je deur gebeurt, zal je gaan helpen. Als een ramp gebeurt op een festival in de stad waar je woont, zal je een slaapplaats aanbieden. Als een ramp gebeurt op een festival waar je zelf ooit was, zal je meedoen aan een solidariteitsactie. Maar als we evenveel aandacht moeten besteden aan elk ongeval en elke ramp op elke plek op aarde, dan is het resultaat dat we overspoeld en verlamd raken en helemaal niks meer doen.
Waarmee ik niet zeg dat solidariteit met en aandacht voor wat gebeurt in Oost-Afrika niet moet. Wel dat het doodnormaal en zelfs goed is dat we nu even meer aandacht besteden aan een gebeurtenis die zo dicht bij ons eigen dagelijks leven gekomen is.
Neen, dat is gemakzucht. Van nature uit zal iedereen meer bezig zijn met wat er gebeurt op Pukkelpop, daar hebben we geen pagina grote koppen nodig. Maar wie is van nature bezig met Somalië? Vindt U die 5 doden op Pukkelpop en de aandacht die er wordt aan besteed dan niet volledig buiten proportie in vergelijking met de aandacht voor Somalië waar al 29.000 (!) kinderen om het leven zijn gekomen. Grondig verlsag uitbrengen over Somalië, Pakistan, Ivoorkust, China, het Midden-Oosten etc. is inderdaad Sysifusarbeid maar van niemand wordt verwacht dat hij/zij als Atlas alle leed van de wereld op zijn/haar schouders draagt. Zwak excuus vind ik. Journalistiek heeft de plicht om het evenwicht te behouden, niet om het onevenwicht te versterken.
Ik heb nooit gezegd dat we Pukkelpop niet erg mogen vinden, voor bepaalde mensen is het ook erg. Maar overdrijving is uit den boze: er zijn geen duizenden, waarschijnlijk nog geen honderden mensen die iemand hebben zien sterven. We mogen schrik op het moment zelf niet automatisch gelijkstellen met ‘een trauma’. Het is dat alles of niets dat mij enorm stoort. De Vlaamse media doen alsof de ogen van de wereld ineens gericht zijn op Kiewit. Sorry, dat was niet zo. De ogen van de wereld zullen effectief meer gericht zijn op landen zoals Somalië (maar ook pakweg Pakistan) omdat de zaken die daar gebeuren nu eenmaal erger zijn.
Toevallig was het gisteren nationale actiedag van 1212 voor Somalië. Iemand iets van gehoord? En nogmaals: 100.000 leden voor 5 doden en een luttele 1500: voor 29.000 kinderen alleen al en miljoenen andere getroffenen. Toont dat niet aan dat er te veel sensatiezucht is besteed aan Pukkelpop en te weinig diepgaand verslag van Somalië? En als we zoveel medeleven tonen met slachtoffers waar helaas niets aan te doen viel maar zo weinig met slachtoffers waar effectief hulp kan geboden worden, dan vind ik dat nogal hypocriet.
“Als we evenveel aandacht moeten besteden aan elk ongeval en elke ramp op elke plek op aarde, dan is het resultaat dat we overspoeld en verlamd raken en helemaal niks meer doen.” Ochot toch, WIJ raken overspoeld en verlamd door het zien van al die verschrikkelijke gebeurtenissen. Wat dacht u misschien van de mensen die daar effectief leven? En ik zeg niet dat we aandacht moeten besteden aan een bus die in een ravijn rijdt aan de andere kant van de wereld, dat mogen media gerust weglaten want daar valt weinig aan te doen. Maar als er systematisch mensenrechten worden geschonden of wanneer er chronische hongersnood heerst, dan zouden de media gerust een tandje mogen bijsteken. In dat opzicht kan ik niet begrijpen dat U het “goed” vindt dat zaken als Pukkelpop serieuzere zaken wegdringen.
Inderdaad, zo werkt onze visie op de wereld. En als er een ijzeren staaf op je hoofd valt, dan ben je waarschijnlijk dood. Tja, zo werkt de biologie van het menselijk lichaam. Mijn (niet gemeende) uitspraak is heel cynisch. Ziet U dan niet dat de Uwe dat ook is? Het is niet omdat iets zoals het is, dat het ook goed te keuren valt of dat we het zonder meer moeten aanvaarden. En hoe tragisch Pukkelpop dan ook geweest moge zijn voor sommigen dit jaar, dan nog kan en moet er kritiek komen op de verslaggeving ervan.
Gemakzucht is wel iets anders. Een mens kan gewoonweg niet anders dan te filteren in belang. We kunnen gewoonweg niet alles opnemen en gelijk behandelen. Zelfs zonder grote media is dat al onmogelijk. En die filter is vnl door associatie, waar we ons mee gelijk voelen en wie we onze naaste maken zoals dat ooit genoemd werd. En dat kan niet iedereen zijn want dan wordt men heel harteloos. Familie, vrienden en andere groepen zijn zeker de eerste associaties. Ook gebeurtenissen die een grotere groep raken (ramp) gaan we eerder in het schema zetten dan een kleinere gebeurtenis als een ongeval. Absoluut noodzakelijk anders doen we niets goed meer en zijn we sociopaat.
Gemakzucht en aanverwanten is iets anders, dan kiest men er juist voor om niets zwaar op te nemen en zwaar te gaan zitten. Men is dan geen sociopaat .maar streeft enkel eigen zelfzuchtig belang na. De grens tussen zelfzucht en sociopaat is niet altijd even duidelijk en vooral ook een denkverschil en we weten niet altijd wat mensen denken enkel wat ze doen.
Het associatie verschijnsel is echte tegenstrijdig met beide.
Gemakzucht kan bij PP een rol spelen, was het gemakzucht dat het telecomnetwork uitviel? Was er misschien gemakzucht bij bepaalde voorzieningen? Kan maar daar is niet echt veel over te vinden, oa door zeker een journalistieke gemaklzucht.
Wat veel duidelijker optreed is een sociopathie en verwante gedragingen. En dit heeft al zeker 1 dode extra veroorzaakt maar ook hier weer bevraagd men het niet. Men kan zich zeker ook afvragen of het enkel gemakzucht, geldzucht ed is dat die bevraging tegenhoudt. Een sociopaat heeft ook zijn eigen regels van nieuws brengen en dan zeker niet met emotionele vragen.
Mensen die er niet bij waren beschimpen andere mensen die er niet bij waren van het woord te voeren voor mensen die er wel bij waren. Ik was er bij, met drie vrienden. Geen van ons heeft trauma’s. Misschien moeten we een hashtag oprichten #geentraumahier #pp11 ?
Mijn reactie is te lang om hier te plaatsen, ze is te vinden op mijn blog: http://bit.ly/pUaSeu
Mijn conclusie: “Mijnheer Vangrinsven, @apache_be noemt uw artikel een vloek temidden een lofzang. Ik noem uw artikel een flauwe tekst van een verzuurd individu dat niet door heeft dat de tijd verandert. Ik hoop dat u uw mening herziet, ze strookt niet met de werkelijkheid.”
Los van het feit dat dit stuk compleet van de pot gerukt is en helemaal niet gedubbelchecked op inhoud (gsm data tariefplannen bv) haalt JV al zijn informatie, waar hij dan gaat tegen schoppen, uit de klassieke media. Oh irony. JV is geen journalist en dat Apache stukken publiceert van bloggers lijkt me iets waar ze beter drie keer over nadenken in de toekomst.
En natuurlijk is Somalië erger maar daar zit oa een corrupt regime achter. En natuurlijk is Syrië erger maar daar zit een corrupt regime achter. En natuurlijk zijn de aanslagen in Pakistan, Afghanistan en Irak met dagelijks tientallen doden erger maar… Pukkelpop was onverwacht natuurgeweld en dat is altijd moeilijker te plaatsen. Daarvoor heeft de mens ooit goden uitgevonden. Dan konden ze die de schuld geven.
Apache zou een baken zijn in de verdorven poel van media, en bewijst met 1 stuk nog erger te zijn dan HLN.
Het is misschien maar het stuk van één journalist die nog meer clueless was als ik op het moment dat ik me in de dancehall schuilhield…
Dankzij Twitter wist ik onmiddellijk dat de chateau was ingestort…. de tent dus waar mijn broer, neef, nicht, en al hun kameraden (+/-20 bekenden zaten). Dan is een sms met “veel geluk gehad, net op tijd weg. met ons alles ok” ZEER welkom… om maar te zwijgen van al die mensen buitenaf die wel de noodberichten horen, maar in het ongewisse blijven over hun vrienden, familie, kennissen..
Dit dan lezen, is een klap in het gezicht van alle mensen die dit hebben doorstaan. En ik ben dan nog bij de luckiest van de lucky ones..
Pakje zever dit artikel
Journalisten kunnen niet ontkennen dat ze in sommige situaties voorbijgestoken worden door sociale media. Je kan immers als individu, of zelfs als redactie met voldoende financiële middelen, niet op tegen miljoenen mensen die potentieel een rechtstreekse nieuwsbron van de eerste lijn zijn. Als een persoon ter plaatse via twitter of facebook verslag uitbrengt, gesteund door andere mensen ter plaatse, dan is een redactie of journalist enkel op achtervolgen of samenvatten aangewezen. Uiteraard zal het grammaticaal niet allemaal zo fantastisch zijn via die sociale media, maar het blijkt nu al meer dan eens dat media en journalisten (soms zonder enige scrupules) aangewezen zijn op media die gecapteerd werden door smartphones. Het zal wel pikken zeker, meer en meer de loef afgestoken te worden door mensen die eigenlijk allemaal potentieel concullega-journalist kunnen zijn, zonder dat ze daar eigenlijk veel moeite voor moeten doen.
Ze zijn dan misschien een schoen kwijtgeraakt en een tikje vermoeid, ze hebben misschien dingen gezien die je liever niet ziet, maar of dit ook tot een trauma leidt? Ik geloof het niet, tenminste toch niet indien onze media de komende weken het fatsoen opbrengen om de openingspagina’s nuchter en sereen te houden. Iets wat, helaas te betwijfelen valt.
We spreken hier over kinderen en jongeren die opgegroeid zijn in een veilige omgeving, wanneer zo’n kind en jongere deze apocalyptishe beelden op de eerste rij meemaakt, en later horen dat er doden zijn gevallen laat da well sporen na, bij sommige mag dat zelfs als een trauma beschouwt worde(zeker bij de jongste)
Als ouder hoef ik dat niet te weten. Ik ga er vanuit dat alles ok is. Ik verwacht een sms wanneer het tegendeel zich voordoet.
Maar je kan niet voor alle ouders spreken, Deze kinderen zoeken juist contact om niet alleen hun ouders gerust te stellen maar ook voorhunzelf, beeld je in; je bent 14jaar, met een paar vrienden op pukkelpop en dan die storm, je geraakt iedereen kwijt, weet niet wat je moet doen, dan is het enige wat je kan doen je vader of moeder opbellen, voor begelijding of gewoon om een rustpnt te vinden in de chaos
Dan hebben we nog de nastroom in de berichtgeving over deze ramp. Ik hoor en lees zinsneden als ‘mensen die alles kwijt zijn’, ‘Pukkelpop trauma’ en ‘hulpstromen die op gang komen’. Persoonlijk denk ik dan eerder aan vluchtelingenkampen in Somalië en niet aan kerngezonde, weldoorvoede tieners die op amper 100 kilometer van huis een half uurtje langer op de bus of op de trein moeten wachten om opnieuw in hun cocon van welvaart te geraken.
U vergelijkt hier 2 verschillende culturen; De Somalishe is gehardt en meer gericht op overleven, een zonder luxe,…
De Belgishe: is softer, meer luxe, we zijn minder gewoon,…
Een natuurramp voor ons betekent meestal 2of3dorpen die 30cm onder water staan, dus is het normaal als we panickerend reageren op een storm(dat mischien 1keer int jaar voorkomt) en daarbij 5doden,140gewonden en duizenden verwardt achter zich laadt
Facebook,twitter en consoorten hebben nadelen, mar hier biedt ze zoveel voordelen dat je het geen probleem kan noemen.
De kinderen en jongeren die op PP11 waren kunnen hun; frustratie,verdriet,vragen,… kwijt
Ze vinden steun bij andere lotgenoten en kunnen hun gevoelens kannaliseren in plaats van op te kroppen, tuurlijk kunnen terecht bij vrienden en famillie maar het effect is veel minder dan,dan met die persoon te praten die toen op slechts 10,50 of 100 meter van je vandaan was
Deze article is met oogkleppen opgemaakt en is dus in mijn ogen waardeloos, mischien kan je wat leren van je collega’s
Uw reactie is er anders ook één met een paar (heel goede) oogkleppen. U geeft commentaar op iemand die een weinig empathisch artikel schrijft over de slachtoffers op Pukkelpop maar dan relativeert U zelf het leed in Somalië door te stellen dat de Somalische cultuur meer gehard en gericht op overleven is? Wat heeft dat te betekenen?
“Smartphone met mobiel internet voor de elite” … yeah right. Ik heb een zaak en hier gaat alles via Mobile Vikings. 15 euro per maand. 67 belminuten, 2 GB volume en 2000 sm’sen … Elite? You must be joking. In de drukke maanden moet ik uiteraard na weinige tijd “bijtanken” via de 101 mogelijkheden (Visa, Paypal, betaalsms, etc …), maar voor de rest is 15 euro voldoende. Communicatie via Mobile Vikings is spotgoedkoop. Ik doorkruis ook elke dag het ganse land van Brussel tot de kust en heb quasi overal een perfecte connectie (en die wordt alsmaar beter). Tja, de mensen die bij Mobistar zitten of Proximus betalen inderdaad zoals “elite”, maar dat is voor niets nodig. Meer nog, die prijzen daar zijn ronduit belachelijk.
Hier had een uitgebreid artikel kunnen staan over de rol van zowel klassieke als nieuwe media bij het drama op Pukkelpop. Hier had in de commentaren een verhelderend debat gevoerd kunnen worden over de kern van de zaak. Erg jammer dat Apache gekozen heeft voor een geagiteerd opiniestuk dat weliswaar terecht kritisch is, maar daarbij herhaaldelijk uit de bocht gaat zodat het zijn doel ruimschoots mist. Erg jammer om daaropvolgend deze kritische nieuwssite vol te zien lopen met weliswaar terecht verontwaardigde, maar helaas weinig bijbrengende reacties.
Ik krijg het gevoel dat Apache met deze publicatie haar principes verloochent heeft. Werd dit stuk immers niet snel snel online gezet om nog een graantje mee te kunnen pikken van de (media)storm? Werd er niet handig gebruik van gemaakt om veel publiciteit, clicks, likes, retweets etc. te verzamelen? Apache, bewijs het tegendeel en publiceer in de komende weken een genuanceerd artikel!
“Het zegt veel over onze afhankelijkheid van die ‘media’ die we zijn gaan beschouwen als een verlengstuk van onze hartslag.”
Draai of keer het hoe je wil maar voor velen is ‘sociale media’ inderdaad “een verlengstuk van hun hartslag”. Dat is een conclusie, een constatatie. Geen waardeoordeel kan daar tegenop.
In het artikel worden ‘sociale media’ radicaal tegenover ‘oude’ media en mensen op het terrein (Rode Kruis, berichtgeving via luidsprekers e.d.) gesteld. Dat is niet fair, overroepen en onrealistisch.
Dat de rol van ‘oude’ media diepgravend onderzoek is met checken en dubbelchecken, daar ben ik het volledig mee eens. Feit blijft dat ‘sociale media’ niet (meer) weg te denken zijn en als andere dimensies van informeren en communiceren verankerd zijn in het dagelijks leven van velen.
‘Sociale media’ is misschien een verkeerde term voor het fenomeen. Dát hoor ik de auteur van dit stuk zeggen. Niet met zoveel woorden, maar toch. Of anders: indien dit niet ‘sociaal’ en ‘media’ zou worden genoemd zou de aangehaalde problematieken verdwijnen of in kracht afnemen.
Noem het gewoonweg communicatie, kort, direct, raw, ongefilterd, real-time… met alle consequenties vandien.
Wat het zeker is, is een ‘online’ verlenging van de zgn ‘offline’ persoonlijkheid. Ach, eigenlijk zijn de termen ‘offline’ en ‘online’ ook reeds oubollige benamingen die niet meer mee zijn met de jeugdige realiteit. ‘Offline’ en ‘online’ vloeien in elkaar over. Chatten of twitteren is even reëel als eertijds de vaste telefoon met draaischijf, of praten op café…
Een verlenging van de hartslag… 24/24 online, 7/7… een andere dimensie van leven.
Get used to it.
Het is zoals het is, get used to it! Sterk spul. Belastingontduiking is zo goed als ingeburgerd, get used to it? Er kan toch geen enkel waardeoordeel tegenop. Elke dag rijden mensen te snel en af en toe wordt er wel eentje neergemaaid, get used to it? Tja, wat zijn we dan nog met waardeoordelen, niet waar? Ik kan het in elk geval enkel constateren.
Ik overdrijf opzettelijk maar kritiek wegwuiven omdat het nu eenmaal zo is, kan nauwelijks als een argument beschouwd worden. De vraag is net: is het wel goed dat het zo is? Daar zegt U hoegenaamd niets op.
FB en Twitter kunnen inderdaag handig zijn. Maar ze kunnen ook privacy schenden (zoals ze al doen), ze kunnen censureren (zoals ze al doen), ze kunnen ook foute informatie of propaganda verspreiden (zoals ze al doen). Mond toe en get used to it?
The medium is the message.
Dat werd al een half uur na het drama (want een drama is het zeker voor de mensen ter plaatsen en hun familie en vrienden) duidelijk. Ik ben blij dat ik er niet bij was, het moet vreselijk zijn geweest.
Maar er mogen zoals altijd kritische vragen gesteld worden en uw persoonlijk drama mag dat niet tegenhouden.
Ik ben het niet eens met alles wat Jan schrijft.
Ik ben wel blij dat hij een discussie op gang heeft gebracht.
Ik vind het schrijnend dat men hem zijn andere mening niet gunt. Sociale media zijn open en interactief en dat is nu net wat Apache waar maakt.
Ik erger mij mateloos aan het emotioneel voyeurisme dat tegenwoordig vaak heerst. Terwijl festivalgangers in grote miserie zitten, beleven anderen elders op twitter een digitaal hoogtepunt. ‘”Zie je wel dat twitter werkt, we kunnen op onze pc volgen wat er gebeurt”
Het weekend voor Pukkelpop was een zwart verkeersweekend. In De Morgen stond er “Met veertien verkeersdoden en minstens elf zwaargewonde slachtoffers op onze wegen kende het verlengd weekend een bijzonder zware tol. In de provincie Limburg vielen vier doden te betreuren. Onder hen wielrenner Yves Knuts (foto), die tijdens een trainingsrit in Houthalen aangereden werd en de klap niet overleefde. Zijn trainingsmaat raakte zwaargewond. In het Waalse Edingen kwam een echtpaar zaterdagochtend al om het leven toen een spookrijder op hen inreed. Hun zoon (20) en dochter (18) die bij hen in de wagen zaten, overleefden de klap, maar zijn ernstig gewond. En ook in Hasselt, Genk, Beringen, Wijnegem, Vlamertinge, Berlaar en Middelkerke lieten mensen het leven in het verkeer.”
Op Twitter geen medeleven, geen verdriet, geen emoties … Zijn we selectief in onze emoties en ons verdriet? Wie bepaalt wat ons beroert en aan wie we medeleven schenken?
Jan, bedankt voor je mening. Ze is niet helemaal de mijne, maar je hebt anderen aangezet tot een mening. Iedereen heeft recht op een mening.
Aangezien mijn reactie op de ene of andere manier verdwenen is, krijgt U ze nog eens.
“Laat ons de term trauma reserveren voor de nabestaanden van de slachtoffers’
Beweren dat alleen de nabestaanden trauma’s hebben opgelopen??
Mijn zus was er, zoals heel veel anderen bij donderdagavond en wordt al 3 nachten al schreeuwend en huilend wakker. Ze heeft letterlijk doden zien vallen en kan de beelden niet vergeten.
Arrogant dus van U om te verklaren dat dit ABSOLUUT geen trauma is.
Uw visie zal dadelijk veranderen moesten Uw eigen kinderen meemaken wat mijn zus allemaal heeft moeten doorstaan. Ik wens het U allesinds absoluut niet toe.
Het is terdege wél nodig dat alle mensen – die daar aanwezig waren en vooral dan ook diegenen die ternauwernood aan de dood of een ernstig letsel zijn ontsnapt – deze traumatische ervaring kunnen doorwerken door erover te spreken. Ik snap de reden van dit artikel totaal niet.
Ik ben het ook eens met heel wat mensen hier. Het niet-versturen van een sms is nu net een veeg teken aan de wand en hetgeen de redactioneel tekstschrijver dus stel t is totaal foutief. Die is hierin totaal irreëel.
Ach : ik ben ook geen goeroe van ofwel Twitter/facebook ofwel de sociale media dito de gewone nieuwsmedia en heb helemaal geen behoefte om hieraan enige woorden vuil te maken. Beiden zijn complementair en ik begrijp echt niet waarom hier een redactioneel apache-bericht moet dienen om de loftrompet te steken ten voordele van ‘bevriendde media’ tegen die andere nieuwste media in.
Iedereen heeft gedaan wat er – binnen de concrete omstandigheden – kon gedaan worden.
Ik heb als Rode Kruiser van ‘Omgeving Hasselt’ – wel jammerlijk hét Rendez-vous gemist van dé hulppost op het rampgebied van het jaar omdat ik ergens anders te lande was en ik ook al de tevergeefse oproep via dus de nieuwste media van een Rode Kruiser-medelid niet eens binnenkreeg. Als ik het goed begrepen heb lag zelf het ASTRID (=communicatie-netwerk van de hulpdiensten) even plat… Om 22.30 hoorde ik pas – via een sms-bericht van mijn broer – dat er drie gewonden waren op Pukkelpop. Nu ben ik – als nieuwbakken hulpverlener in ‘stage’ – ook nog geen écht SIT-lid (Speciaal Interventie Team) die wél op elk moment van de dag/nacht kan worden opgeroepen. Daartoe moet ik nog even wachten en mijn module Verzorging in het najaar behalen. Door omstandigheden was ikzelf niet beschikbaar. En zo zijn er gelijkaardige ‘gebeurtenissen’ op het terrein die voor niet-ingewijden in de werking van rampenbestrijding misschien ondoordacht, onverklaarbaar, ongeoorloofd of zelfs wraakroepend zijn… Geloof me vrij : er zijn redenen om te doen wat ze doen en ‘overmacht is overmacht’. Mensen zoeken dan een zondebok om hun onmacht en frustraties op uit te werken. Ik snap dat wel maar ga hierin niet mee. Finaal zijn dit soort mensen ook slachtoffers en hun ‘verkeerd geuitte agressie’ dient te worden opgevangen. Ook al deze berichten dien je in het kader te zien van hulpverlening. Mensen reageren heel verschillend op rampen, op ongelukken of de bijna-dood-gebeurtenis… waar ze soms pas enkele dagen, weken of maanden nog van kunnen opschrikken. Pukkelpop is een bijna nationaal syndromatisch gebeuren. Hoeveel mensen uit Vlaanderen (en Nederland) komen hier niet op dit jaarlijkse rendez-vous? Als zoiets gebeurd, vraagt dit om begeleiding van allerhande gevoelens.
Ik zou zeggen : niet te boos zijn op de schrijver. Immers : vaak weten mensen niet hoe ze gepast moeten reageren op allerhande dramatische situaties. Sommigen mensen lachen maar dat is in feite geen ‘lachen’. Dat zijn allemaal defensiemechanismen waarop mensen individueel reageren, op basis van alles wat ze in hun leven al hebben meegemaakt. Wat gaat er dan schuil achter een ‘gelach’? HEEL VEEL VERDRIET EN ELLENDE.
Laten we elkaar dus niet lichtzinnig beoordelen.
Dit is het enige dat ik nu maar kan doen.
Het gaat jullie goed. Tot op een volgende hulppost.
“Ik ga er vanuit dat alles ok is. Ik verwacht een sms wanneer het tegendeel zich voordoet.”
Dus u verwacht dat uw kind u sms’t als het dood is? Vreemde redenering. Verschillende collega’s van mij hebben urenlang met de schrik om het hart zitten wachten tot hun kind een sms’je kon sturen.
Ik zal het kort houden hier. Mag wel eens, want over het hele PP11-gebeuren wordt volkomen buiten proportie bericht. Het is natuurlijk vreselijk, 5 doden, mensen nog in kritieke toestand, de vele gewonden,… Bijna net zo erg als het hele verkeers-evenement per weekend aan doden telt. Daar ook ontstaan trauma’s, als je zo’n weekend-ongeval overleeft kun je misschien niet meer naar je werk… raak je het kwijt….. Een nog groter trauma…. Maar over die traumatische gebeurtenissen bestaat geen beeldmateriaal, en dan ik het voor geen enkele medium interessant. Je kinderen zien sterven van de honger in Somalië, verkracht worden door een dozijn ‘rebellen’ ,… liken me echt traumatischer. Ik bedank daarom de schrijver van het artikel de dingen eens in perspectief te hebben willen plaatsen.
Sorry voor de typ-foutjes, mensen. De omstandigheden waarin ik dit schrijf zijn dan ook voor abominabel. Lijn 5: …dan is / Lijntje 8 : verkracht worden door een dozijn rebellen, je linderen voor je ogen zien sterven van de honger,…lijken me traumatischer
In het geheel oneerlijk om te stellen dat smartphones en data-abonnementen enkel voor de meer gegoede klasse zou zijn.
Een smartphone vandaag de dag wordt gesleten voor 130 euro. En een data-abo. Tjah, als je durft kijken zijn er heel goedkope alternatieven die beter zijn en minder kosten. Dan denk ik aan mobile vikings.
Is het zo moelijk je voor te stellen dat sommige mensen die gewoon niet hebben, die130 €?? En die ook niet zomaar gaan lenen? Toch is het zo, kijk er Eurostat maar op na. Vergeet niet dat in België ca. 10% van de mensen onder de armoedegrens leeft! En armoede maakt ziek, isoleert,… Die waarschijnijk niet altijd armen wilden misshien ook wel naar een festival! Maar dat is duur, dan laat je een smartphone toch vallen? Dit (PP11) was niet te voorzien. Toch bedankt over de tip over ‘MobileVikings’. Point final.
het is toch ook goed dat zulks een mening plaats krijgt,…
vervolgens lees ik de oeverloze commentaren en stel ik mijn mening bij en
steun ik talloze pukkelpoppers in hun verwerking.
ik vond de media-aandacht wat overdadig in hun onduidelijkheid, en in het vergeten van het andere
nieuws, doch… voornamelijk twitter bracht me op voortdurende hoogte en maakte de empathie en solidariteit overheersend.
(ook nog: niet iedereen heeft honderd euro’s natuurlijk…)
(maar goed, de meerderheid beslist.)
Blijkbaar ben ik een van de weinigen die wel akkoord gaan met de stelling van de auteur dat hij als ouder niet hoeft te weten dat zijn kinderen ongedeerd zijn en er vanuit gaat dat alles OK is.
Ik denk dat het leven aangaan met de stelling ‘geen nieuws is goed nieuws’ veel aangenamer is dan steeds schrik te hebben voor alles wat kan misgaan. Ik verwacht niet van familieleden en vrienden die dagelijks langs de brusselse ring passeren dat ze me een sms sturen dat ze ongedeerd zijn wanneer er weer een ongeval gebeurd is. Ik verwacht niet van mensen die avontuurlijk op reis gaan dat ze steeds laten weten dat ze nog in leven zijn, hoe dat land of die streek ook in het nieuws komt. Ik verwacht niet van anderen dat ze steeds op de hoogte blijven van het nieuws om te weten waar ik mij zorgen over zou kunnen maken en dat ze me zonodig gerust stellen.
Ik verwacht dat anderen zich amuseren en genieten van het leven, zonder steeds andermans ongerustheid in het achterhoofd te moeten houden. Ik ga er vanuit dat slecht nieuws over familieleden of vrienden me snel genoeg zal bereiken via politie, hulpdiensten of kenissen. Zo hoeven noch zij, noch ik ongerust te zijn.
In ben zelf een kinderloze twintiger en kan me dus niet volledig in de situatie inleven, maar ik hoop dat ik later met mijn kinderen volgens het motto ‘geen nieuws is goed nieuws’ kan omgaan.
Het echte knelpunt komt maar beperkt tot uiting. Het punt is niet of internet een belangrijke rol had en heeft. Dat is ongetwijfeld en wie een niet zo sociaal ticket op pukelpop kan betalen heeft zowat zeker een dure GSM met toeters en bellen; En dat is geen probleem. Wat wel bedenkelijk is is het andere deel van de uitspraak, twitters en faceboek zijn de HELDEN. Zoals al geschreven zijn al zeker de aanwezige hulpverleners veel grotere helden, vrienden die vrienden hielpen zullen ook wel helden geweest zijn. Door de omstandigheden zullen de helden relatief klein zijn, er waren geen branden, instortingen en zo te bedwingen. Maar er was zeker heldenwerk, of gewoonweg menselijke solidariteit. Maar daar wordt niet veel over gezegd, de grote naam-helden zijn dode internetdiensten en een organisator die liegt als de pest en de helden omschrijft als relzoekers om zijn immoraliteit te verdoezelen.
Het zijn trouwens geen 5 maar 6 doden, de zesde is niet door het weer maar een gevolg van die laatste heldendaad.
Of Facebook de schuldige is weet ik niet, ik betwijfel het wel. Maar duidelijk is er een massaal voorkomen van absurde en verdraaide emoties. Uit ervaring weet ik dat als een naaste onverwachts sterft je iedereen schuldig acht, jezelf en wie er maar in de buurt was. Schuldig tot het tegendeel is bewezen. Facebook, breek me de mond niet open die ellende heeft dat kind tot daar gebracht. Die organisatie kan nooit goed geweest zijn, politie te laat enz. En ik had er moeten zijn en die paal tegen gehouden. Soms klopt dat zelfs. En na maanden soms zelfs na jaren zal men wel eens wat meer redelijker de zaak bekijken.
Maar nu gelden blijkbaar ineens andere regels, men is nog niet begraven en men kust al wie de leiding had bij zijn dood. Die promotie en propaganda die er onrechtstreeks aanleiding toe was is ook heilig. Men zou bijna gaan denken dat die nabestaanden blij zijn dat ze van die lastige relschoppende crimineel van af zijn.En dit is evenmin redelijk, de leugens en bedrog overtreffen zelfs een jaar regeringsvormen. Facebook en consoorten legde het communicatienetwerk plat, wat bij een ramp levens betekend. Een organisatie verteld elke dag een ander verhaal, heet geschokt te zijn maar voert een mediashow op waar een popster nog voor past.. Er is plundering, geen onderzoek en een pers die journalistiek misdadig noemt en uitlacht als pseudo onderzoeksrechters. Telefoons afluisteren moeten, en mogen, ze niet.maar iets onderzoeken is het bestaansrecht van journalistiek.
Er is hier dus duidelijk iets eigenaardig aan de hand. En met het bedrog en minachting ervan kan het nooit iets goed zijn. Of dit nu een facebook of een internetfenomeen is weet ik niet, mij lijkt dat zelfs maar een technisch detail dat niet held of corrupt te noemen is, .Oude politiek en oude geldbelangen doen zeker ook mee en die zijn al zeker corrupt. Maar er is zeker meer alleen geen journalisten en andere vraagstellers meer die het willen onderzoeken, google vertelt het antwoord niet.
Ik had een zoon op PP zitten en heb de gebeurtenissen proberen te volgen op Twitter, wat eerlijk gezegd niet erg goed lukte (constante stroom van nieuwe berichtjes, onmogelijk te volgen, vaak naar elkaar of naar ‘oude’ media verwijzend). Wel herinner ik me dat op een bepaald moment namen voorbijflitsten van doden. Die namen herinner ik me niet meer, ik weet wel pertinent zeker dat het niet de namen waren die later waren bekendgemaakt. Ik weet niet goed hoe je dat risico uit kunt sluiten, maar het is wel een risico: dat je op Twitter berichten ziet verschijnen die mensen nodeloos schrik aanjagen.
”De échte sociale media donderdagavond waren de tenten van het Rode Kruis.” Zou deze ‘journalist’ misschien zelf even willen checken en dubbelchecken? De preventieve hulpdienst op Pukkelpop wordt al sinds jaar en dag door Het Vlaamse Kruis verzorgd, en onze mensen waren dan ook onmiddellijk na de storm volop actief. Ondanks beschadigde ziekenwagens en bijna weggewaaide EHBO-posten. Wat niet wil zeggen dat de bijstand in de uren na de storm door Het Rode Kruis niet gewaardeerd werd, integendeel! De samenwerking tussen alle hulpdiensten verliep trouwens – gezien de omstandigheden – ongelooflijk goed.
Wat beoogt Apache met de publicatie van dit stuk tekst? (negatieve) Emoties en dus (emotionele) reacties en dus clicks en dus advertentie-inkomsten genereren?
Proficiat met dit artikel. Gedurfd,interessante ,en mijn inziens ook juiste ,overwegingen en conclusies. Fijn dat dit een plaats krijgt op Apache. Veel van de reacties zijn voorspelbaar en tonen aan hoe selctief er gelezen wordt en zinnen uit hun contaxt gehaald worden.
He he, eindelijk iemand die tegen de stroom durft inzwemmen. Ik heb me mateloos geërgerd aan de berichtgeving omtrent PP11, het ophemelen van de sociale media en de sentimentaliteit eromheen. Het toont nogmaals dat onze samenleving het de laatste jaren zeer moeilijk heeft met de realiteit, namelijk: shit happens. Er is die dag een uitzonderlijk zwaar onweer over Kiewit getrokken en dit heeft een zware tol geëist aan mensenlevens wat een zeer spijtijge zaak is. Maar direct werden er vragen gesteld over de verantwoordelijkheid en werd zelfs de toekomst van het festival in twijfel getrokken. En de aanwezigen werden direct met een levenslang trauma bedacht. Bedankt aan de auteur om dit even te tackelen.
Wat me bij het lezen van de commentaren opviel is dat velen geen flauw benul hebben van de financiële situatie van veel van hun landgenoten. Deze waren gezien de prijzen van de tickets waarschijnlijk ook helemaal niet aanwezig op PP11 …
Twitter, facebook.. het is tegenwoordig hot en de wereld is wat ze is, of je daar nu voor of tegen bent. Maar is niet alle digitale media overrated? Zelfs deze Apache site? Ik verkies nog altijd een papieren krant boven een uit zijn verband gerukt digitaal artikel.
“Don’t hate the media, be the media”. De ‘nieuwe’ media geven de mediaconsument meer mogelijkheden om dat in de praktijk te brengen dan ooit te voren. Nog een reden waarom een stuk dat het drama in Kiewit aangrijpt om op de kap van de sociale media te zitten zowel abject als absurd is.