Van Isacker Klaus

0

Klaus Van Isacker, geboren in 1964, studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Gent. Nog tijdens zijn studies begon hij als medewerker van de regionale redactie van Het Laatste Nieuws in Gent. Zodra hij zijn diploma op zak had, in 1986, kon hij beginnen op de centrale redactie van de krant in Brussel. Vier jaar later stapte hij over naar de toen pas opgerichte commerciële tv-zender en werd eindredacteur bij VTM Nieuws. In 1995 klom Van Isacker op tot hoofdredacteur van VTM Nieuws.

Biografieën Vlaamse hoofdredacteurs

Naar de overzichtspagina met de biografieën van de Vlaamse hoofdredacteurs

Zodra Christian Van Thillo, de grote baas van De Persgroep, in 1996 werd benoemd als gedelegeerd bestuurder van de Vlaamse Televisie Maatschappij, werd Van Isacker bevorderd tot directeur informatie. Hij was in die functie de opvolger van Gaby Feyaerts, de toenmalige echtgenote van Guido Van Liefferinge. Een jaar later werd hij ook directeur televisie en lid van het herschikte en afgeslankte directiecomité van de zender. ‘VTM heeft behoefte aan een krachtige, kordate, alerte en flexibele bedrijfsleiding met kort communicatielijnen’, luidde de verklaring. ‘Klaus Van Isacker heeft plots alles te zeggen’, besloot Gazet van Antwerpen. De twee programmadirecteurs, Paul Van Praet en Lieven Defour (de opvolgers van Mike Verdrengh en Guido Depraetere), werden op een zijspoor gezet en gingen weg bij VTM.

Van Isacker bleef gedurende tien jaar directeur informatie van VTM en leidde de nieuwsdienst met harde hand. ‘Een bullebak’, volgens sommigen. Zijn bewind werd ook gekenmerkt door een aantal scherpe aanvaringen met de grote concurrent, de openbare omroep VRT, en met zowat iedereen die kritiek had op de aanpak van het VTM-nieuws. Memorabel was bijvoorbeeld de uithaal van Van Isacker tegen de persbond in 2002. De persbond had afkeurend gereageerd omdat een VTM-journalist zich had voorgedaan als chauffeur van Jean-Marie Dedecker om binnen te geraken in de cel van Dutroux. ‘Selectieve verontwaardiging’, vond Van Isacker, want de persbond had niet geprotesteerd toen de VRT-radio een interview uitzond met Zillionbaas Frank Verstraeten vanuit zijn Antwerpse cel. Maar de VRT had nooit zo’n interview uitgezonden. Het bewuste interview werd wel degelijk uitgezonden … maar door VTM zelf. ‘Een vergissing’, gaf men toe bij VTM. ‘Onze directeur informatie had beter een ander voorbeeld gekozen.’

In augustus 2005 moest Van Isacker onverwacht opstappen bij VTM, om plaats te maken voor Eric Goens. ‘Niet de nieuwe hoofdredacteur Eric Goens, maar de kersverse algemene programmadirecteur Jan Segers heeft van zijn baas carte blanche gekregen om Van Isacker te liquideren’, schreef Guido Van Liefferinge later. ‘Hij laat daar geen gras over groeien. Binnens- en buitenshuis illustreert Segers dat ook de nieuwsdienst onder zijn bevoegdheid valt. Van Isacker wordt uit het directiecomité gezet en verliest de verantwoordelijkheid over de nieuwsprogramma’s. Hij mort. Hij tekent zijn eigen doodsvonnis. Op een avond wordt Van Isacker door Christian Van Thillo en directeur-generaal Peter Quaghebeur zonder pardon tot opstappen gedwongen.’

Een jaar later dook Van Isacker op bij beurskrant De Tijd, eerst nog zonder functie of titel. Maar al snel werd hij benoemd tot directeur van de redacties bij Mediafin, de uitgever van De Tijd en L’Echo, de zakenkranten van De Persgroep. Na dit intermezzo, dat twee jaar duurde, besloot Van Thillo om Van Isacker in het voorjaar van 2007 te benoemen tot algemeen hoofdredacteur van De Morgen. Hij was de eerste ‘buitenstaander’ in de geschiedenis van de krant die hoofdredacteur werd, al zijn voorgangers waren opgeklommen uit de rangen van de eigen redactie. De komst van de ‘Van Thillo-boy’ werd dan ook met argusogen gevolgd.

Yves Desmet, die tot dan toe de redactie had geleid, moest een stap terug zetten en werd eerst politiek hoofdredacteur, later politiek commentator. Peter Mijlemans, een oudgediende van De Morgen, werd aanvankelijk ‘gewoon’ hoofdredacteur onder Van Isacker, maar moest na een tijdje ook het veld ruimen voor Bart Van Doorne, eveneens afkomstig van VTM. Na verloop van tijd werd duidelijk dat Van Isacker zich omringde met nieuwe, door hem gerekruteerde luitenants, die vrijwel alle sleutelposities op de redactie in handen kregen.

Toen Van Isacker eind 2008 bekendmaakte dat De Morgen verlieslatend was en meteen een zwaar besparingsplan aankondigde, protesteerde de redactie van de krant. Het plan omvatte de verhuis van de redactie van haar locatie aan de Arduinkaai, in het centrum van Brussel, naar het gebouw van Het Laatste Nieuws in Kobbegem. Bovendien wilde Van Isacker 26 journalisten ontslaan, zowat een kwart van de totale redactie. Na onderhandelingen met de personeelsdelegatie werd het verhuisplan begraven en werd het aantal ontslagen gehalveerd. De ontslagronde werd gezien als een ‘afrekening’ met de meest kritische werknemers. Uit protest organiseerde de redactie een staking en verscheen de krant een dag niet. Daarna verliet ook een groot aantal journalisten de krant uit eigen beweging.

Begin oktober 2010 werd Van Isacker zelf de laan uit gestuurd. Hij werd vervangen door Wouter Verschelden. Sindsdien werkt Van Isacker aan een nieuw digitaal project van de De Persgroep.