De splitsing van Justitie is een dure zaak

 Leestijd: 2 minuten1

Volgens professor staatsrecht Vuye is er één domein waarin een splitsing van ons land relatief eenvoudig is: Justitie. “Er zijn op dat domein geen geldstromen van de ene naar de andere, zoals destijds in het onderwijs. Een splitsing zou niemand iets kosten.” Als je enkel de centen bekijkt heeft de professor gelijk. Maar een splitsing van Justitie zou de Vlaming wel eens duur kunnen komen te staan.

Waar de heer Vuye niet over spreekt zijn de andere elementen die hij als professor “grondwettelijk” recht goed kent: als het tot een splitsing mocht komen gaan de grondwettelijke rechten van de Vlaming in de verdrukking en zal er geen federaal grondwettelijk hof meer zijn om die aantasting terug te draaien.

Oorlog

Separatisme gaat niet enkel over een territoriale afscheiding en de herverdeling van de centen. Er zijn ook andere domeinen waarop het verschil tussen Noord en Zuid erg groot is. Dat was reeds duidelijk merkbaar toen de Antwerpse burgemeester verklaarde “in oorlog” te zijn met het terrorisme. Waar haalde De Wever het vandaan om als nazaat van wie de oorlog heeft gekend dergelijke onzin te verklaren? Waarom hij het deed was nog erger. Zijn ‘ballonnetjes’ om bestuurlijke huiszoekingen en aanhoudingen te kunnen doen waren inderdaad een herinnering aan de zwartste bladzijden van de Vlaamse geschiedenis: de deportatie van de tijdens de Antwerpse razzia’s opgepakte ‘vreemdelingen’.

Ook aan christelijke kant zijn er nog neocons met heimwee naar het donkere verleden

Ook het vreemdelingenbeleid van zijn poulain kreeg een onfrisse geur. In het intussen vergeten visa-fraude dossier werd “humanitair” opgetreden voor christenen: ‘Vlaanderen voor Kristus’ is nog niet helemaal weg. Gelukkig was er aan de andere kant van de taalgrens onmiddellijk een njet om de machtsdrang van De Wever te stuiten.

Mensenrechten

In het interview van 8/01/19 in Kack.Be deed Peter De Roover, fractievoorzitter voor de N-VA, krasse uitspraken over de ‘Universele’ Mensenrechten. De Roover: “Die Rechten van de Mens zíjn niet universeel. Die tekst is opgesteld op een moment dat het Westen baas was in de hele wereld. Wij hebben toen de pretentie gehad om op die verklaring het woord ‘universeel’ te kleven, omdat we dachten dat wij dat zelf waren. Terwijl het gewoon een ‘noordwestelijke’ verklaring was.” Met dergelijke verklaring gaat het niet meer over vormelijkheden maar om een fundamentele en principiële afwijzing van het universeel karakter en dus ook van de waarde van de Mensenrechten zelf. Daardoor wordt ook aangeven waarom de N-VA-leiding de rechters die de Verklaring hanteren afdoet als wereldvreemd en activistisch.

Hendrik Vuye (Foto: James Arthur Gekiere, Belga)

Hervorming

De Wever stond met zijn bestuurlijke bevoegdheidsuitbreidingen niet alleen: justitieminister Koen Geens zette de ballonnetjes om in ‘potpourris’, wetswijzingen. Nadat hij de afkoopwet kon doen stemmen slaagde Geens er ook in de bevoegdheden van het parket m.b.t. de huiszoeking en de aanhouding uit te breiden. Dat dergelijke wetsvoorstellen konden gestemd worden toont, zoals het onderzoek in de Kazachgate bewees, hoe gemakkelijk het Parlement zich in de luren laat leggen. Het toont ook hoe broos het cordon is: dat kwam er immers om de mensenrechten te beschermen tegen de aantasting er van door het toenmalige Blok: ook aan christelijke kant zijn er nog neocons met heimwee naar het donkere verleden.

Collaboratie

Op de website van de N-VA wordt beweerd dat de keuze om deel te nemen aan de Europese ECR-fractie een politiek-technische beslissing is. Deze beslissing van de partij is even technisch als het in de frigo stoppen van het separatisme. Gaan samen zitten met de Poolse regeringspartij PiS, het Italiaanse Fratelli d’Italia, het Nederlandse Forum voor Democratie en het Spaanse uiterst rechtse Vox, doe je, tenzij je enkel op macht uit bent, niet uit enkel technische overwegingen. De Wever kan dan beweren dat hij nationaal het cordon respecteert, op Europees vlak collaboreert Geert Bourgeois wel met uiterst rechts.

Bangelijk

Als je het louter technisch bekijkt is de ruk naar rechts minder onrustwekkend. Als je er dieper op ingaat, het één naast het ander zet, wordt dat alsmaar bedenkelijker. Er is een vaststelling die het allemaal nog zwaarwichtiger maakt: de politiek heeft de samengaande erg rechtse denkbeelden, het nieuwe conservatisme, in Vlaanderen niet kunnen temperen. Enkel de uitspraken van het grondwettelijk hof keurden de gestemde wetten af of vernietigden deze. Wat kan er dan gebeuren indien Vlaanderen, ook voor justitie, zijn eigen soevereiniteit verkrijgt? Wat gaat er gebeuren met de grondwettelijke rechten die professor Vuye nu aan zijn Naamse studenten doceert? Zullen die voor de Vlaamse studenten en vooral voor de Vlaamse burgers dan heel wat verschillend zijn? Het kan de Vlaming heel wat duurder te staan komen dan hij beseft.

  Dit is een gastbijdrage. Een Apache-lezer levert met dit stuk een bijdrage aan het maatschappelijk debat. De auteur schrijft in eigen naam en is verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.

Auteur: Walter De Smedt

Walter De Smedt is gewezen raadslid van Comité I en Comité P.