Staken leerlingen en studenten vandaag ook?

 Leestijd: 2 minuten3

Vandaag is het staking in het onderwijs. Een groot aangekondigde staking met argumenten die steek houden: de werkdruk blijft stijgen, er is onduidelijkheid over de pensioenen en er is een gebrek aan middelen en ondersteuning. Ik stond 16 jaar lang voor de klas en nu ik al 3 jaar vanop een afstand kijk, weet ik zeker: het onderwijs verdient beter.

Onderwijzend personeel op straat in Lyon, maart 2018. (Foto: Flickr (cc) Jeanne Menjoulet)

Onderwijzend personeel op straat in Lyon, maart 2018. (Foto: Flickr (cc) Jeanne Menjoulet)

Het is de basis voor onze toekomst en toch wordt er bespaard, praat men te vaak over het onderwijs zonder expertise en ervaring en beseft men in de beleidsvoering niet half waar de uitdagingen echt liggen.

Een staking was onvermijdelijk

Als we het onderwijs opnieuw krachtig, efficiënt en aantrekkelijk willen maken, is er nood aan meer middelen, maar zeker ook aan beleidskeuzes die afgestemd zijn op de realiteit. In de Commissie Onderwijs, in de Vlaamse Onderwijsraad, in het parlement, zitten te weinig mensen die weten hoe het leven achter de schoolpoort echt verloopt en welke noden op dit moment het meest dringend zijn.

Dat er gekozen wordt voor een staking, voor luid en duidelijk voelbaar maken dat het zo niet langer kan, is niet verwonderlijk

Er is bovendien een beperkt aanbod aan recent en relevant onderzoek en de weinige beschikbare cijfers tonen aan dat er heel wat zaken niet gemonitord en opgevolgd worden. Dat er bijgevolg gekozen wordt voor een staking, voor luid en duidelijk voelbaar maken dat het zo niet langer kan, is met andere woorden niet verwonderlijk.

Waar is de stem van de jongeren?

En toch ben ik verbaasd. Verbaasd over de stilte van de leerlingen en studenten. Het is deze groep die naast de leraars, docenten, leerlingenbegeleiders, ondersteunend personeel, … al jarenlang de gevolgen draagt van een onderwijssysteem dat niet afgestemd is op hun noden, op hun toekomstplannen.

Sta me toe te benoemen: meer dan de helft van de jongeren is schoolmoe, de klaslokalen en speelplaatsen zijn al te vaak deprimerende omgevingen, de druk op de jongeren is onverantwoord hoog, het studie-aanbod te weinig afgestemd op hun interesses en maatschappelijke noden, de stijl van sommige leraars middeleeuws en zelfs onmenselijk, de opdrachten bij bepaalde vakken al te vaak achterhaald.

Wachtlijsten, gebrek aan expertise, beperkt aanbod, te weinig samenwerking met de school en te hoge kostprijzen zorgen ervoor dat jongeren en ouders vaak in een lange periode van zorgnoden blijven zitten

En de lijst is langer … Het dagritme van een schooldag is meer dan wat een gemiddelde volwassene ooit zou kunnen volhouden. Tussen opstaan en slapen gaan wordt er heel wat verwacht van hen. Teveel voor velen. Met als gevolg dat heel wat jongeren afhaken, zich onzeker voelen, ongelukkig en ongemotiveerd zijn. En vervolgens met deze psychosociale zorgen vaak nergens terecht kunnen.

Leerlingenbegeleiders doen wat ze kunnen binnen hun beperkte uren, medewerkers van CLB zoeken al jaren naar een antwoord en aanbod dat afgestemd is op de veranderde vragen, maar ze slagen er tot op heden helaas nog steeds niet in om de groeiende vraag naar zorg en ondersteuning te beantwoorden.

Stem onderwijs af op hun noden

Ook ouders lopen verloren in hun zoektocht naar zorg op maat voor hun zoon of dochter. Wachtlijsten, gebrek aan expertise, beperkt aanbod, te weinig samenwerking met de school en te hoge kostprijzen zorgen ervoor dat jongeren en ouders vaak in een lange periode van zorgnoden blijven zitten.

De manier waarop er met hen wordt omgegaan, hoe ze genegeerd worden bij beslissingen, hoe ze al te vaak infantiel behandeld worden, hoe ze bij momenten zelfs echt onheus behandeld worden, is voor mij al langer een schande in ons onderwijslandschap.

Helaas zitten er op elke school ook mensen die verzuurd en verbitterd de sfeer in de klas en in de leraarskamer verzieken

Vele dappere, authentieke leraars maken elke dag opnieuw een verschil en geven jongeren hoop, moed en de nodige bagage om hun eigen levenskeuzes verder te kunnen uitbouwen. Maar helaas zitten er op elke school ook mensen die verzuurd en verbitterd de sfeer in de klas en in de leraarskamer verzieken. Naar mijn aanvoelen kan een betere omkadering, kleinere klassen, minder werkdruk en een adequaat professionaliseringstraject voor leraars deze situatie doorbreken.

Zolang we jonge mensen breken, pogingen tot vernieuwing worden afgeblokt en echte noden bij leerlingen, leraars, directies en ouders niet gezien worden, kan je moeilijk spreken van een ‘verleuking’ van het onderwijs.

Laat jullie horen!

Een oproep aan alle leerlingen en studenten: verenig jullie, bundel jullie krachten en dromen en laat jullie niet langer doen. Laat jullie horen en eis dat er vanaf nu een onderwijsbeleid komt, dat is afgestemd op jullie noden.

  Dit is een gastbijdrage. Een Apache-lezer levert met dit stuk een bijdrage aan het maatschappelijk debat. De auteur schrijft in eigen naam en is verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.

Auteur: Ann Vermeulen

Ann Vermeulen staat op de 3e plaats op de Oost-Vlaamse Kamerlijst voor Groen en werkt bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Ze heeft 16 jaar ervaring in het onderwijs.