Een schutkring rond Europa

 Leestijd: 3 minuten2

Oud-rechter Walter De Smedt stelt vast dat de retoriek van het Vlaams Blok in onze samenleving bijna gemeengoed is geworden. “De federale regering voert het 70-puntenprogramma uit”, schrijft hij in een gastbijdrage. “En het cordon sanitaire wordt aan de andere kant gelegd.”

“Tenslotte moet de illegale migratie naar Europa volledig gestopt worden: we moeten de buitengrenzen sluiten”, zei staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken, onlangs. “We zijn de ondergang van de Schengenzone en de Europese Unie aan het organiseren.”

Het doet denken aan ‘een schutkring’. Bij de uitbraak van een besmettelijke ziekte, zoals de vakenspest of de vogelpest, legt de overheid een schutkring rond het bedrijf. Niemand mag er nog in.

De techniek is ons goed gekend, want het wordt ook in de politiek gebruikt. In 1989 poogde de politiek een eerste keer om een ‘cordon sanitaire’ rond het Vlaams Blok te leggen. Maar op 19 november 1992 keurden alle Vlaamse democratische partijen een resolutie goed waarin het 70-puntenplan van het Vlaams Blok scherp werd veroordeeld. Het was strijdig met de Europese Verklaring van de Rechten van de Mens.

Theo Francken wil nu een schutkring rond Europa leggen. Die moet ons beschermen tegen illegale migranten.

Mensenrechten

Francken wil een schutkring rond Europa leggen. Die zal ons beschermen tegen illegale migranten

“Er zijn geen kortetermijnoplossingen, wonderoplossingen zijn er niet”, twittert Francken zelf. “Bovendien geven heel wat transsitmigranten aan uit Eritrea te komen. Die mensen kunnen niet gerepatrieerd worden, omdat Eritrea een gruwelijke dictatuur is: hen daarheen terugsturen zou een schending van de mensenrechten zijn.”

Als je er geen oplossing voor hebt en je weet dat je er de mensenrechten mee schendt, waarom doe je het dan?

Toegegeven: ik heb het er ook moeilijk mee wanneer ik in de winkelstraat van Mortsel ‘migranten’ zie lopen. De neiging om hen de schuld te geven van alles wat mis loopt in onze samenleving vermindert sterk als ik wat verder de Turken aan de weg zie werken werken, of Pools hoor praten bij een villarenovatie. Omdat wij liever niet meer onze handen vuil maken.

Of nog, volgens De Tijd: “De afgelopen vier jaar is de vraag naar vrachtwagenchauffeurs verdrievoudigd. Gevolg: nog nooit was er zo’n groot tekort aan geschoolde chauffeurs in Vlaanderen als nu.”

De neiging is volledig weg als ik het debat hoor over de noodzaak om in onze geschiedenis de kolonisatie van Congo niet te vergeten.

Het wordt zelfs gênant als ik het ‘getrump’ lees over ‘the white supremacy’.

Maar hoe kom je er uit? Wat helpt om in de soms erg tegengestelde gedachten en gevoelens een behoorlijk antwoord te vinden? Francken heeft er één: grenzen dicht, een schutkring. Wat help het? Voor ons gaat het om de luxe van ons bestaan, voor ‘hen’ over leven en dood, afgehakte handen. Wat is de ‘pest’ waartegen wij ons moet beschutten?

De pest

Op 19 november 1992 gaven alle Vlaamse partijen, unisoon, hetzelfde antwoord: de schutkring werd in de andere richting gelegd. Rond de pest en niet rond de rest.

Wat is er intussen gewijzigd, waar zit “de kracht van de verandering”? Als ‘oorlogsburgemeester’ is Binnenlandse Zaken voor Antwerps burgemeester Bart De Wever van kapitaal belang. Deze ‘staatsdragende’ functie ging dan ook naar een oude getrouwe: Jan Jambon.

Jambon is de oprichter van het Vlaams Blok in Brasschaat. Hij is de mede-oprichter van het IJzerbedevaardersforum. Hij was spreker op het Jubileumfeest (50 jaar) van de Vlaamse Oostfrontgemeenschap Sint-Maartensfond, een organisatie van en voor Vlaamse oud-vrijwilligers van het Vlaams Legioen en de Waffen-SS.

Jambon kreeg bovendien jonge hulp: zijn staatssecretaris Theo Francken was aanwezig op de verjaardag van Bob Maes, de oprichter van de Vlaamse Militanten Organisatie. Hij liet ambtenaren van het Soedanese regime overkomen om het maximiliaanpark op te kuisen en negeerde stelselmatig rechterlijke uitspraken die dat niet als behoorlijk beoordeelden.

Geen twijfel daarover: onze nieuwe federale ministers voeren het 70-puntenplan uit. En het cordon wordt in de andere richting gelegd.

De ondergang van het Avondland

Honderd jaar geleden schreef Oswald Spengler ‘De ondergang van het Avondland’, waarin de Duitse filosoof zijn cultuurpessimistische blik op de westerse geschiedenis ontvouwde. Hij maakte ook voorspellingen voor de toekomst. Hoe zou het Avondland er rond 2000 bij liggen? De democratie zou verleden tijd zijn, en vervangen worden door de staatsvorm van het caesarisme: “De opkomst van het caesarisme maakt korte metten met de dictatuur van het geld en haar politieke wapen, de democratie.”

Aan wat denkt Francken wanneer hij “De ondergang van de Schengenzone en de Europese Unie” voorspelt? Aan ‘Der Untergang des Abendlandes’, het einde zijn Europese cultuur?

Europese Cultuur

Uit wat bestaat onze Europese Cultuur? De mensenrechten, of het Avondland?

Uit wat bestaat onze Europese Cultuur? Zit die in de Europese Verklaring van de Rechten van de Mens of in die van ‘Des Abenlandes’?

Voor de kinderen van de collaboratie, voor Jambon en Francken, is het antwoord geen keuze: het werd hen met de paplepel ingegeven.

Ook in het nieuwe Europa steekt het oude recept opnieuw de kop op: “De uitgeprocedeerde asielzoekers in Hongarije kregen in de afgelopen weken geen eten meer”.

Voor mij ligt dat anders en voor iedere rechter is dat ook zo. De Europese Verklaring gaf dezelfde rechten aan alle mensen: er zijn geen “untermenschen”meer. Voor het oplossen van het vluchtelingenprobleem is er inderdaad op korte termijn geen wondermiddel. Om in het zoeken naar gepaste oplossingen de excessen van het verleden te vermijden is er wél een afdoend middel.

De Europese Verklaring geeft de grens aan waar niemand over kan over gaan. Ik niet. Jambon niet. En Francken ook niet. Wie dat wel doet werkt actief mee aan de ondergang van de Europese Cultuur. De ‘Europese cultuur’ werd terecht als verantwoording gebruikt toen in 1992 een cordon sanitaire werd gelegd rond wie de “untergang des Abeslandes” niet had verteerd.

Maar dergelijke schutkring kan niet meer: rond staatsdragende functies als die van federaal minister kan je zelfs in een kibbel-regering moeilijk een cordon leggen zonder het geheel op te blazen. Stekker er uit: dat durft niemand meer, zelfs niet om de eigen cultuur te redden.

  Dit is een gastbijdrage. Een Apache-lezer levert met dit stuk een bijdrage aan het maatschappelijk debat. De auteur schrijft in eigen naam en is verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.

Auteur: Walter De Smedt

Is gewezen raadslid van Comité I en Comité P