Dit is een gastbijdrage. Een Apache-lezer levert met dit stuk een bijdrage aan het maatschappelijk debat. De auteur schrijft in eigen naam en is verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.

Het is tijd voor een 'nieuw links'

15 november 2017 Walter De Smedt
money_coins_euro_currency_specie_loose_change_euro_cents_coin-811552

Megafraude door enkelingen ten koste van de gehele gemeenschap is enkel mogelijk door de mededaderschap van de 'schurkenstaat' zowel bij de belastingontwijking als bij het beletten van de bestraffing: Publifin, Kazachgate, de verschillende Papers, maar ook de Afkoopwet.

Walter De Smedt
Walter De Smedt

Er is ook het ander, sterk onderbelicht, fenomeen: de verdwijning van de middenklasse en van de zelfstandigen. Want ook zij zijn nu slachtoffer van de agressie van de grote spelers. De met eigen kapitaal en grote inzet tot KMO gemaakte bedrijven evolueren naar franchisers van de grote merken.

Dat is erg duidelijk in de voedings-, de textiel- en de autosector: ook daar moeten het door de banken aangestuurde megabedrijven worden wat voor de eigenaars onbetaalbaar wordt zodat hun enige redding zit in het aanvaarden van toetredingscontracten die hen van baas tot bediende maakt.

De vaststelling is daardoor duidelijk: rechts heeft de macht, maar links de meerderheid.

Het eerste kan niet ontkend worden, het tweede is echter nog niet doorgedrongen: dat de overgrote meerderheid, vele zelfstandigen incluis, loontrekkers zijn geworden die wél hun belastingen betalen en voor hun spaargeld een aalmoes krijgen sijpelt slechts langzaam door.

Beletsels

Wat belet de burger op te komen tegen de overmatige macht van het grootkapitaal? Het is een kwestie van tijd. Socialisten, liberalen, katholieken en groenen, het is niet meer van deze tijd. Tegenover de modale burger die het nog steeds goed heeft, staat de bedreiging door de superrijken. Mijn procentje op de spaarrekening tegenover de twintig procent return op de paradijzen.

Dat het zo niet langer kan, is een evidentie. De tijd van morgen komt er aan.

Maar hoe moet je deze onafwendbare reactie politiek omzetten? Daar staan onze politieke partijen die nog met de voeten en vooral 'met de kop' in de vorige eeuw staan, niet op te wachten.

De kiezer is een franchiser van zijn partij geworden en hij mag nog enkel krijgen wat hem door het partijbureau word toegestaan.

Want ook daar heeft hetzelfde verschijnsel zich voorgedaan. De kiezer is een franchiser van zijn partij geworden en hij mag nog enkel krijgen wat hem door het partijbureau word toegestaan. Ook een partijkaart is een toetredingscontract geworden waar je nog enkel je poot kan onderzetten zonder er wat te kunnen aan wijzigen.

Programma

Alle partijen zijn krampachtig op zoek naar een nieuw programma omdat het oude zelfs geen blik meer waard is. Niemand lijkt te zien wat nochtans erg zichtbaar is. Het gaat niet meer om wat wij kunnen bereiken maar om wat wij nog kunnen behouden: en dat is zowel de rechtsstaat als de welvaartstaat.

Wat schiet er nog over van de rechtsstaat als de staat zelf een 'schurkenstaat' is geworden? Het strafrechtelijk beleid heeft van justitie het recht van de wakkere, van de sterke gemaakt. De zwakkere wordt daarin stelselmatig opzij gezet en vervangen.

De standaardprocedure die in alle geciviliseerde landen onbetwist de standaardprocedure is voor het beslechten van de zwaarste misdrijven, assisen, is zo goed als aan het volk ontnomen. De strafrechter is vervangen door de uitvoerder van het beleid van de minister, de onder zijn gezag werkende procureur.

Het is niet langer de rechter die voor de ogen van volk, openbaar, beslist. Dat doen zakenadvocaten en procureurs in een achterkamertje.

Het is niet langer de rechter die voor de ogen van volk, openbaar, beslist. Dat doen zakenadvocaten en procureurs in een achterkamertje. Stoppen doet het niet: ook de onderzoeksrechter moet door het gezag worden vervangen en de burger wordt zelfs het recht ontzegd om zelf voor vervolging te zorgen door zich als burgerlijke partij aan te stellen.

Het beleid gaat nu zelfs een uitzonderingsrechtbank oprichten. De ministerraad keurde op voorstel van minister van Justitie Koen Geens een voorontwerp van wet goed tot de oprichting van een in het Engels functionerende overheidsrechtbank die de rechtsgeschillen van de in België aanwezige internationale zakenwereld beslecht.

Dat is dan dezelfde zakenwereld die het voor gedaan kreeg dat er snel een afkoopwet werd gemaakt die meer dan één jaar na de afkeuring ervan door het Grondwettelijk Hof nog steeds wordt toegepast.

Wat is dat voor een justitie die opnieuw arm van rijk scheidt en zich daarom laat afkopen?

Dat de burger het nog niet ziet dat hem zijn justitie is en wordt ontnomen, is begrijpelijk. Je moet er strafjurist voor zijn om de handigheden, wat er in 'les pots pourris' zit, op te merken.

Dat het met zijn welvaartstaat dezelfde weg op gaat moet de burger nu toch wel gezien hebben: iedere dag opnieuw staat het met koeienletters in alle media en altijd kan het als mega worden omschreven.

Er is een ook een andere barometer en die kan procentgewijs aantonen waar het zit: vijftig procent belasting aan de bron, nog voor je de rest in handen krijgt, en één procent return als je er wat wil van opzij zetten. Daartegenover staat het voor de 'wakkeren' bedacht systeem: één procent belasting en minstens twintig procent opbrengst.

Eerst lokaal

Het zal eerst op lokaal vlak moeten gebeuren. De heer De Wever heeft zijn kans gehad : door zich als oorlogsburgemeester te gedragen en het gewapend bestuur in eigen handen te willen nemen, heeft hij zich tegenover de rechtsstaat geplaatst.

Ook voor hem is de welvaartstaat niet voor iedereen. Dat bleek duidelijk uit wat Apache publiceerde over de mega immobiliën deals in zijn stad. Vande Lanotte heeft het wél begrepen. Hij wil lokaal goed maken wat hij nationaal heeft verknoeid.

Wie er nog het meest mee geplaagd zit is Wouter Beke. Bij welke stand van zijn eigenste partij moet hij steun gaan zoeken? Zal hij het vol houden om achter de zakenadvocaat Koen Geens, het boegbeeld van de neocons, te blijven staan?

Maar misschien is dat zelfs overbodig en zal er van de vijfenzeventigduizend stemmen van de vorige keer niet veel meer over blijven als de achthonderdduizend arco-militanten zullen begrepen hebben dat zij door het groot kapitaal in hun partij grovelijk werden bedrogen.

Pas als de burger op eigen front zal hebben aangetoond wat nodig is zullen de federale en gewestelijke  vertegenwoordigers merken dat hun product niet meer verkoopt.

En zelfs in Europa komt er beterschap. In de onderhandelingen met Canada is er nu plots ruimte gekomen voor de verdediging van de sociale verworvenheden en de klimaatvereisten. De uitzonderingsrechtbank is uit het CETA-akkoord gehaald. Dat gebeurde pas nadat er lokaal protest was tegen gekomen en zowel de federale als de Europese machthebbers beweerden dat het niet anders kan. Het kan verkeren, het moet en zal verkeren.

LEES OOK