Naomi Klein kijkt omhoog, Boris Johnson wankelt en Kazachstan brandt

15 januari 2022 Karl van den Broeck
Boris Johnson © UK Parliament (AFP)
Boris Johnson werd door oppositieleider Keir Starmer stevig op de rooster gelegd over zijn aanwezigheid op een lockdownfeestje in 2020. (© UK Parliament (AFP))
Het netwerk van Apache

Apache werkt samen met een netwerk van binnen- en buitenlandse nieuwsmedia die eveneens dieper graven. We nemen hun beste stukken over, of werken samen aan onderzoeken. Zo krijg jij nog meer steengoede onderzoeken en kritische analyses te lezen.

Sommige artikels verschijnen integraal (in vertaling) op onze site, maar in de Keuze van Apache signaleren we tweewekelijks nog meer interessant leesvoer. Ontvang jij de Keuze van Apache graag in je mailbox? Schrijf je dan hieronder in op de nieuwsbrief!

Naomi Klein blikt terug op Don’t Look up

De film Don’t Look Up lokt enorm veel reacties uit. In deze allegorie over de dreigende klimaatramp, ontdekken wetenschappers een naderende komeet die de aarde zal vernietigen. Maar de media, politici en de elite in de VS falen in al hun pogingen om het naderende onheil te voorkomen. The Intercept bracht Naomi Klein en senior writer Jon Schwarz samen in de podcast om de film te bespreken. Klein is pessimistisch over de slagkracht van de klimaatactivisten die door de coronapandemie moeilijk mensen kunnen mobiliseren.

Op naar een elektriciteitsnet voor de eenentwintigste eeuw

Het elektriciteitsnet zoals we dat vandaag kennen is niet klaar om de transitie naar een 100% groene energievoorziening aan te kunnen. Twee specialisten van de universiteit van Boulder in Colorado (USA) schrijven bij The Conversation dat het net van de eenentwintigste eeuw rekening moet houden met drie dingen: er moet geïnvesteerd worden in opslag van elektriciteit, het net moet vlot overschotten kunnen doorsluizen naar plaatsen waar een tekort is, en de vraag moet worden gestuurd zodat niks wordt verspild. Kernenergie speelt in dit verhaal slechts een heel beperkte en ook in de tijd beperkte rol.

Exit Boris?*

De Britse premier Boris Johnson heeft woensdag in het Lagerhuis toegegeven dat hij een van de verboden feesten in Downing Street Gardens bijwoonde. Hij was inderdaad aanwezig op 20 mei 2020, tijdens de eerste lockdown. Een fout die een groeiend aantal van zijn parlementsleden onvergeeflijk vinden. Mediapart analyseert de politieke situatie in Groot-Brittannië en beschrijft welke krachten actief zijn om Johnson opzij te schuiven.

* Dit artikel is tijdelijk gratis te lezen.

Moestuin op vervuilde stadsgrond

Groenten en fruit kweken op braakliggende gronden in de stad; het is een trend die wereldwijd in opmars is. Urban farming wordt gezien als een van de manieren om onze voedselvoorziening te verduurzamen. Maar er zitten ook addertjes onder het gras. Zo zijn veel van die stedelijke gronden vaak vervuild. Médiacités brengt het verhaal van de Franse stad Nantes waar ze met dit probleem geconfronteerd worden.

landbouw stad urban farming
(Markus Spiske (Unsplash))

Opstand in Kazachstan

Toen de regering in Kazachstan de brandstofprijzen verdubbelde, braken onlusten uit in de voormalige Sovjet-republiek. Het geweld escaleerde en de regeringstroepen openden het vuur op manifestanten. Er is sprake van honderden doden en 12.000 arrestaties. Freddy De Pauw gelooft in Uitpers weinig van de complottheorieën. “De stakers eisten intrekking van de prijsverhoging voor LPG, maar meteen ook lagere voedselprijzen, meer jobs, maatregelen om een einde te maken aan het tekort aan drinkwater, kortom, zeer concrete materiële eisen. Dit was klassieke sociale onrust in een kapitalistisch land.” Poetin maakt in elk geval van de gelegenheid gebruik om de positie van Rusland in de regio te versterken.

De vastberadenheid van Jason Hickel

Jason Hickel, de Britse economisch antropoloog die met Less is more’ een invloedrijk boek schreef over degrowth, was vorig jaar in oktober te gast op een congres van Oikos. Zijn toespraak is nu te lezen in het tijdschrift van de groene denktank. Zijn slotparagraaf verraadt in elk geval zijn vastberadenheid: “Dit decennium is de hoeksteen van de geschiedenis. We moeten waar we maar kunnen politieke macht grijpen ofwel degenen bij wie de macht berust, dwingen om hun koers te wijzigen. Dat zal strijd vragen. Een strijd voor ons leven. Een strijd voor het leven. We hebben alles te verliezen en een wereld te winnen.”

Pallieter, geliefd en verguisd

Bij wijze van uitsmijter een doorwrocht essay uit Wetenschappelijke Tijdingen over… Felix Timmermans. De Lierse schrijver werd na het verschijnen van zijn bekendste roman – Pallieter – in 1916 gevierd als een vernieuwende stem in de Vlaamse letteren; een auteur van wereldniveau. Daar kwam al snel verandering in en nog geen 20 jaar later gingen de levenslustige held en zijn geestelijke vader symbool staan voor het boertige, anti-intellectualistische en autoritaire Vlaanderen. Ulrike Burki beschrijft de ideeënstrijd rond Timmermans en dat levert inzichten op die nog steeds actueel zijn.

LEES OOK