Koeiendata, Bidens buitenlandblik en voetbaldemocratie

8 mei 2021 Jan Walraven
50986846068_8516ff6bcb_c
Joe Biden (Foto: The White House (Flickr))

Precisie-veehouderij

Al decennia fokken we koeien zodat ze steeds beter aan onze menselijke noden beantwoorden, dat ze steeds efficiënter melk en vlees kunnen leveren. De laatste jaren zijn we in een nieuwe fase in dat eeuwenoude proces beland, de fase van de precisie-veehouderij. Met gezichtsherkenningssoftware en stappentellers worden runderen in stallen nauwlettend in de gaten gehouden. Eten en drinken ze voldoende? Hoe vaak beweegt en rust een dier? Wanneer ovuleert ze? Op al deze gegevens worden vervolgens algoritmes losgelaten die vertellen hoe de optimale koe eruit zou moeten zien en op welke specifieke kenmerken de koeien om te kweken 'geselecteerd' moeten worden.

Bij De Correspondent toont beeldend kunstenaar Daniel Szalai zijn interpretatie van deze nieuwe wereld voor koeien. Een intrigerend beeld van de moderne landbouw.

700w-cainthus-cow-2
Campagnebeeld voor software van Cargill en Cainthus (Foto: Cargill)

Joe Biden, imperialist

Dat Joe Biden geen groentje is, is wel duidelijk. Toen Biden voor het eerst de eed aflegde als Senator stond Richard Nixon aan het roer van de Verenigde Staten. Als 46ste Amerikaanse president kan Biden terugkijken op een politieke carrière van bijna vijf decennia, waaronder acht jaar als vice-president van Barack Obama. The Intercept onderzocht hoe Biden zich in het verleden profileerde op vlak van het Amerikaanse buitenlandbeleid.

De analyse van Bidens stemgedrag, standpunten en uitlatingen in de pers toont een politicus die verknocht is aan het imperium van de VS, die rotsvast gelooft dat de belangen van zijn land verdedigen prioritair is aan morele overwegingen.

De onzichtbaren

Ze werken in distributiecentra van grote winkelketens, maar staan ondanks een wettelijke verplichting niet ingeschreven bij de gemeente waar ze verblijven. Vaak uit onwetendheid, soms omdat die inschrijving wordt tegengewerkt. Nederland telt volgens een schatting van Investico en De Groene Amsterdammer ongeveer 250.000 'onzichtbare' arbeidsmigranten. De overheid kan er geen exact getal op plakken, al weten de uitzendbureau's hoeveel mensen ze aan de lopende band uit het binnenland binnenbrengen. Het zijn mensen die mee het land draaiende houden, maar zonder de nodige inschrijving als tweederangsburgers door het leven gaan. Ze kunnen niet rekenen op zorg of op bescherming als ze zonder werk vallen.

Hun onzichtbare status zorgt tijdens de coronacrisis voor een bijkomend probleem, want zonder inschrijving komen ze ook niet in aanmerking voor een coronavaccinatie. Ook al werken ze in wat we tijdens deze crisis essentiële sectoren zijn gaan noemen.

Voetbaldemocratie

De aankondiging van twaalf Europese voetbalclubs om een exclusieve Super League op te zetten, schudde de nochtans al door geld beheerste voetbalwereld danig dooreen. Het regende verontwaardigde reacties van fans, (ex)spelers en commentatoren op wat als een coup van op geld beluste voorzitters en eigenaars werd gezien. Dat het merendeel van de topclubs in Europa al jaren in handen is van mannen met deep pockets, die met miljoenen gooien naar voetballers alsof het ballen in een kermiskraam zijn, deerde niet: de Super League was écht een stap te ver. Het kan nochtans anders. Tribune beschrijft het (relatieve) succes van enkele Engelse clubs die in handen zijn van supporters, zoals FC United of Manchester, opgericht uit frustratie door de Amerikaanse overname van Manchester United.

Deze clubs halen hun inspiratie uit de coöperatieve beweging: ze huldigen het principe van één fan, één stem en bepalen zo de sportieve koers, maar ook de ticketprijzen. Een model dat ook kan werken in het professionele voetbal, bewijst bijvoorbeeld AFC Wimbledon. Al lijken de Qatarese en Russische petrodollars nog niet meteen van het toneel te zullen verdwijnen.

Uitgelichte afbeelding: The White House (Flickr)

LEES OOK