Vaccin-apartheid, extreemrechtse Oekraïense milities en de Facebookdreiging

9 januari 2021 Jan Walraven
annie-spratt-5psJeebVp9o-unsplash
Graffiti in Londen over Mark Zuckerberg (Foto: Annie Spratt (Unsplash))

Alle artikels zijn via de links gratis te lezen, tenzij aangegeven met *.

Coronavaccinatie toont wereldwijde ongelijkheid

Terwijl de proefpersonen voor het coronavaccin van Pfizer uit Argentinië, Zuid-Afrika, Brazilië, Turkije, Duitsland en de VS komen, staan enkel die laatste twee landen op de voorste rij bij de toediening van het coronavaccin. De VS en Duitsland hebben zich verzekerd van (ruim) voldoende dosissen, Argentinië, Zuid-Afrika, Brazilië en Turkije zullen op de welwillendheid van Pfizer moeten rekenen. Volgens The Intercept toont deze discrepantie het ware gelaat van de farmaceutische sector: in hun succesvolle zoektocht naar winst profiteren de producenten aan de ene kant van de lagere kosten van proeven in minder welgestelde landen, en verkopen ze aan de andere kant hun vaccins in de eerste plaats aan landen die een hogere prijs kunnen betalen.

En zo komt het grootste risico op de schouders terecht van diegene die er het minst van profiteren.

markus-spiske-DnBtFBnqlRc-unsplash
Vaccinatie (Foto: Markus Spiske (Unsplash))

Extreemrechtse milities beheersen Oekraïne

De namen klinken dan wel obscuur - Azov-bataljon, Karpatska Sich of Katechon - toch houden deze extreemrechtse milities zich al lang niet meer op in de schaduw van het Oekraïense openbare leven. Integendeel, sinds de Maidanrevolutie van 2013 en vooral de daaropvolgende burgeroorlog, nemen ze een steeds prominentere plaats in in het dagelijkse maatschappelijke en politieke leven. Harper's Magazine toont hoe ze dat voor mekaar krijgen, gesteund door regeringsleden en niet bang voor openlijke (neo)nazistische en fascistische symboliek. Populair bij jongeren en ouderen zorgen ze naar eigen zeggen voor law and order in de straten van hoofdstad Kiev en ver daarbuiten.

De coronacrisis en het falende overheidsbeleid om de pandemie in te dijken, gaf hen nog meer kansen om hun nut te bewijzen, met onder meer voedselbedeling aan ouderen. Zo winnen ze steeds meer zieltjes.

De Facebookdreiging

Na de ongeziene bestorming van het Capitool namen Twitter en Facebook een even ongeziene beslissing: Donald Trump zit op zijn minst tot de inauguratie van Joe Biden op het virtuele strafbankje. Facebook kreeg tijdens de verkiezingscampagne bakken kritiek van beide kampen vanwege de veronderstelde vooringenomenheid van het platform. Al zagen de twee kampen er geen graten in om massaal advertentieruimte te kopen. Mark Zuckerberg zag het geld graag komen. De kritiek nam hij er wellicht zonder morren bij. Facebook veranderde ondanks de jarenlange kritiek niets fundamenteel aan het platform, schrijft professor Siva Vaidhyanathan voor The New Republic. "Het blijft de beste propagandamachine om de democratie te ondermijnen."

Facebook is volgens hem duidelijk een van de factoren die we in rekening moeten brengen als we de politieke situatie in de VS en daarbuiten analyseren. Het moet ons aanzetten om fundamenteel na te denken over een mediasysteem dat wél past binnen een democratie.

annie-spratt-5psJeebVp9o-unsplash
Graffiti in Londen over Mark Zuckerberg (Foto: Annie Spratt (Unsplash))

Hein Deprez bezorgt Suriname een bananenkater

De passage van het Nederlandse bananenbedrijf The Fruit Farm Group (TFFG) van de Belgische ondernemer Hein Deprez bezorgt Suriname een serieuze financiële kater, schrijft MO* Magazine. Sinds 2014 had TFFG een grote Surinaamse bananenplantage in handen, maar begin 2020 verdween de Belgische directie met de noorderzon uit Suriname. De schuldenberg van 15 miljoen dollar bleef achter en de meer dan 1.000 arbeiders stonden in de kou. De Surinaamse overheid nam eerst de uitbetaling van de lonen over en uiteindelijk het volledige bedrijf (en de openstaande schuld).

Een vergiftigd geschenk voor een land dat al in politiek en economisch zeer woelig vaarwater zit.

In Hawaii verdwijnt het strand

Op drie Hawaiiaanse eilanden verdwijnt het strand bijna zienderogen. Nochtans heeft de regering de taak en de missie om het strand te beschermen en vrijwaren. Rijke eigenaars van luxueuze woningen aan het strand bouwden de voorbije decennia hoge beschermingsmuren tegen de stijgende zee. Net die muren zorgen voor verregaande erosie, waardoor het strand in ijltempo wordt weggespoeld. Hoewel in principe verboden, kunnen rijke eigenaars dankzij uitzonderingen in de wet deze muren blijven optrekken, tonen ProPublica en Star Advertiser. Met catastrofale gevolgen.

LEES OOK