Andere landbouw, beleggen in bejaarden, en de vaccin-race

 Leestijd: 3 minuten0

Hoe kan kringlooplandbouw ons voedselsysteem en zo de wereld veranderen? Ook in Nederland is beleggen in zorgvastgoed erg lucratief. Wie zal de vaccin-race winnen, en wie verdient eraan? Dit alles en meer in de Keuze van Apache, onze selectie van het beste uit binnen- en buitenlandse media.


Alle artikels zijn via de links gratis te lezen, tenzij aangegeven met *.


Een nieuw voedselsysteem*

Megastallen met een serieuze uitstoot. Muisstille, monotone akkers. Het landbouwsysteem van onze Noorderburen doet erg denken aan dat van ons. Met dezelfde nadelige effecten. Hoe kunnen we het systeem van onze voedselvoorziening terug binnen de grenzen van de planeet krijgen en laten beantwoorden aan de noden van de samenleving?

Nederlandse onderzoekers tekenden daartoe een ambitieus plan uit, bericht NRC Handelsblad. Samengevat gaat het om kringlooplandbouw, een voedselsysteem dat voor een groot stuk zelfvoorzienend is, waarin hulpbronnen niet uitgeput geraken, biodiversiteit gewaarborgd wordt en bodem, lucht en water niet vervuild geraken. Met een actieve rol voor consumenten, die in coöperaties samen met boeren voor het land zorgen, en met, niet onbelangrijk, een veel kleinere veestapel.

Het klinkt als een complex, utopisch idee. Dat zijn dergelijke ideaalscenario’s natuurlijk voor een stuk altijd. Toch ziet het er niet enkel goed uit op de tekentafel, maar werden bij de uitwerking ervan al boeren betrokken die het systeem in de praktijk toepassen. Het werkt dus al.

(*NRC biedt één artikel gratis aan nieuwe lezers aan.)

Landbouwvoertuig (Foto: Pexels)


Beleggen in bejaarden met dementie

Beleggen in zorgvastgoed is ook in Nederland booming business. De beloofde rendementen zijn dan ook niet mis: jaarlijks tot 7% of meer. Met de vergrijzing is de bezettingsgraad en dus een stabiele cashflow quasi verzekerd. Grote spelers en steenrijke families steken hun geld graag in nieuw zorgvastgoed, waar door de verhoogde zorgvraag ook nood aan is. Ook Belgische concerns als Aedifica en Cofinimmo zijn belangrijke spelers op de Nederlandse ‘zorgmarkt’, en grote Franse spelers die eveneens in België actief zijn, nemen gretig Nederlandse bedrijven over.

Die nieuwe zorgcomplexen zien er prima uit, maar de geleverde zorg valt tegen, schrijft Follow The Money. Met de verhuur van vastgoed wordt intussen wel bakken geld verdiend. Een situatie die opvallende gelijkenissen vertoont met die in Vlaanderen.


De race naar de vaccin-jackpot

Het Brits-Zweedse AstroZeneca en het Chinese CanSino rijden momenteel op kop van het farmaceutische peloton in de race naar een vaccin tegen Covid-19. De verschillende farmaceutische bedrijven die naarstig op zoek zijn naar een vaccin, spelen overheden graag tegen elkaar uit, schrijft Mediapart. De sector is nu al een van de weinige winnaars van de crisis.

Het vaccin – dat hét middel is om uit de coronacrisis te geraken – is een waardevol argument om bijvoorbeeld meer steun voor onderzoek en ontwikkeling los te weken. Wereldwijd werd intussen al naar schatting 3,8 miljard dollar geïnvesteerd in onderzoek naar en ontwikkeling van een vaccin, door overheden, organisaties en private investeerders.

Ook de Belgische overheid maakte al ettelijke miljoenen vrij. Critici stellen dat gezien deze investeringen met publieke middelen, een vaccin niet gepatenteerd zou mogen worden. Want nu ligt het financiële risico niet bij de bedrijven, maar de eventuele winsten zullen ze wél opstrijken. Bovendien is gelijke toegang tot het vaccin lang niet gegarandeerd.


Naar een post-mondiale wereld?

De wereldeconomie wordt midscheeps geraakt. De krimp is op veel plekken ongezien. De internationale handel zal naar verwachting met een derde slinken. Het productieproces van allerhande al dan niet levensnoodzakelijke producten is – op zoek naar een zo laag mogelijke kost – de laatste jaren verregaand opgeknipt, met wereldwijd verspreide schakels van strak getimede bevoorradingsketens die bij de minste storing ineen dreigen te stuiken.

Sinds de jaren 80 is de ferme groei van de wereldhandel – de hyperglobalisering – vooral toe te schrijven aan de proliferatie van dit soort uitgerekte bevoorradingstekens, schrijft De Groene Amsterdammer.

De coronacrisis is ongenadig voor die hyperglobalisering, die sinds enkele jaren al plafonneerde: grenzen gingen/blijven dicht, wereldwijd gingen/blijven fabrieken op slot. Betekent dit het einde van een tijdperk? En wat komt in de plaats? Hoe ziet een post-mondiale wereld eruit?


De (her)ontdekking van de huid

Wat zou je zeggen tegen iemand die zich – op zijn handen na – vijf jaar geleden voor het laatst met zeep heeft gewassen? Vieze vuile vunzigaard misschien? Spaar de man, want hij doet het niet uit balorigheid, maar voor de wetenschap. James Hamblin, zo heet hij, schreef er zelfs een boek over, dat The New Yorker uitvoerig bespreekt.

Hamblin viseert de zeepindustrie, die al lang niet meer enkel zeep produceert, maar ons ook allerhande bijkomende verzorgende producten aansmeert, die soms net de kwalijke effecten van zeep moeten corrigeren. Onze huid, het grootste menselijke orgaan, verdient volgens Hamblin beter.

De te verregaande obsessie met hygiëne is namelijk geen goede zaak voor ons microbioom. Dat complexe ecosysteem van microben, bacteriën en andere organismen, is voorlopig nog grotendeels onbekend terrein voor de wetenschap. Al blijkt het wel een belangrijke rol te spelen in ons afweersysteem. Zonde om het te verdrinken in excessief veel zeep.

Foto: Juan Pablo Serrano Arenas (Pexels)

Auteur: Jan Walraven

Jan Walraven schrijft sinds 2015 voor Apache. Behalve journalist is hij ook redactiecoördinator bij Apache. Zijn boek, ‘De diefstal van de eeuw’, over privacy en de tentakels van technologie, verscheen in 2018 bij Van Halewyck.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid