Coronatest voor EU, een Griekse ‘black site’, en de plastic planeet

 Leestijd: 2 minuten0

Zal de EU erin slagen om de coronacrisis gecoördineerd te lijf te gaan? Hoe ver gaat Griekenland in de aanpak van migratie? En hoe kon Big Plastic zolang zo’n groot ‘dirty secret’ verborgen houden? Dit alles en meer in de Keuze van Apache, onze selectie van het beste uit binnen- en buitenlandse media.

Het coronavirus test de Unie

Van een complete lockdown, over gesloten scholen: de lidstaten van de Europese Unie nemen maatregelen tegen de verdere verspreiding van het coronavirus. Ze doen dat voorlopig wel in verspreide slagorde. Van een gecoördineerde aanpak is er – ondanks Italiaans aandringen – vooralsnog niet echt sprake, schrijft Politico. Wordt de coronacrisis voor gezondheidszorg wat de financieel-economische crisis voor het begrotingsbeleid was? Voorlopig ontbreekt het de lidstaten nog aan onderlinge solidariteit.

Schieten de Europese staatshoofden en regeringsleiders pas echt in gang als de situatie al uit de hand is gelopen? En wat doet de Europese Commissie van Ursula von der Leyden? De corona-pandemie wordt zonder twijfel een nieuwe, harde test voor de Unie.

Lege winkelrekken (Foto: CC BY 2.0 photoheuristic.info)


Illegale Griekse aanpak

Behalve de coronacrisis kampt de Europese Unie met een probleem dat al veel langer aansleept. Nu Turkije de deal met de Europese Unie in de prullenmand gooide, en dus niet langer vluchtelingen tegenhoudt die Europa willen bereiken, ontspoort de situatie aan de Griekse grens met Turkije. De Europese Unie, met Griekenland voorop, doet er alles aan om een ‘migratiecrisis’ als in 2015 te vermijden. Echt alles, blijkt uit onderzoek van The New York Times. De Griekse overheid richtte een buitenwettelijke faciliteit op waar vluchtelingen opgesloten werden, en vervolgens naar Turkije werden uitgezet, zonder dat ze de kans kregen asiel aan te vragen.

Vluchtelingen getuigden dat ze gevangen werden gezet, hun bezittingen moesten afgeven, en zelfs geslagen werden. Op basis van onderzoek op het terrein en analyse van satellietbeelden kon The New York Times het bestaan van het detentiecentrum bevestigen. De Griekse overheid ontkent het.


Big Oil, Big Soda en de grote plastic-crisis

Activisten en politici die de productie en consumptie van plastics willen indijken of terugdringen krijgen met een te duchten tegenstander te maken: Big Plastic. Dat is, zoals Rolling Stone schrijft, een alliantie van enkele van de grootste en machtigste bedrijven op deze planeet, een combinatie van Big Oil (die de grondstoffen leveren) en Big Soda (bedrijven die de inhoud van de plastic verpakkingen leveren). Terwijl Europeanen en Amerikanen jarenlang dachten dat ze braaf hun plastic verpakkingen sorteerden om ze vervolgens te recycleren, verborg Big Plastic de echte realiteit.

Big Plastic deed er alles aan om dit ‘dirty big secret’ te bewaren: plastic verpakkingen uit de VS en Europa vervuilen de kusten van bijvoorbeeld Oost-Azië. Uit het oog is misschien uit het hart, maar helaas niet uit het milieu. Dat beseffen we steeds meer. Maar hoe slaagden deze bedrijven erin om dit al die jaren verborgen te houden?

Plastic afval (Foto: Magda Ehlers (Pexels))


De steekpenningen van de Trump Organization

Met enig gevoel voor onderschatting kunnen we wel stellen dat het presidentschap van Donald Trump er één met wel wat ‘bumps in the road’ is. ProPublica voegt daar nog een ‘bump’ aan toe. Uit hun onderzoek blijkt namelijk dat de Trump Organization, de zakelijke holding van Donald Trump, in de jaren ’80 en ’90 steekpenningen betaalde aan belastingadviseurs van de stad New York. Het doel: een korting bekomen op de belasting op vastgoed door de waarde van enkele gebouwen te onderschatten.

De belastingadviseurs werden eerder al in 2002 veroordeeld voor soortgelijke fraude, al was er tijdens de rechtszaak nog geen sprake van gebouwen van de Trump Organization. Daar komt nu dus verandering in.


De Amerikaanse gezondheidscrisis

Over de Amerikaanse aanpak van het coronavirus treden we niet in detail. De pandemie komt natuurlijk nergens gelegen, maar voor de Verenigde Staten is het misschien wel het slechtste nieuws. De supermacht kampt namelijk al een hele tijd met een kolossale gezondheidscrisis, zoals The New York Review of Books schrijft. De levensverwachting begon in 2015 af te nemen. De slachtoffers vallen behalve in de achtergestelde kleine fabriekssteden en plattelandsgebieden ook in grote steden.

De toegenomen economische onzekerheid is één van de voornaamste oorzaken, toegenomen zelfdodingen, aan alcohol gerelateerde sterfte, en drugsoverdosissen zijn het gevolg. De problemen zijn wijdverspreid, maar treffen lageropgeleide blanke mannen proportioneel harder.


Wie vragen heeft over zelfdoding kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813, of op www.zelfmoord1813.be .

Auteur: Jan Walraven

Jan Walraven schrijft sinds 2015 voor Apache. Behalve journalist is hij ook redactiecoördinator bij Apache. Zijn boek, ‘De diefstal van de eeuw’, over privacy en de tentakels van technologie, verscheen in 2018 bij Van Halewyck.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid