Landbouw vs. klimaatopwarming, Braziliaanse radicalisering, en de Italo-Russische connectie

 Leestijd: 3 minuten1

Hoe kan landbouw het klimaat helpen redden, in plaats van het verder om zeep te helpen? YouTube speelde een belangrijke rol in de extreemrechtse radicalisering van Brazilië. En waarom maakte de rechterhand van Matteo Salvini verschillende mysterieuze vluchten naar Rusland? Dit en nog veel meer in de tweewekelijkse keuze van Apache, onze selectie van wat je moet gelezen, gezien of gehoord hebben, uit binnen- en buitenlandse media.


Landbouw tegen klimaatopwarming

Tegenwind
Ook in België zitten vormen van zogeheten agro-ecologie in de lift. Apache trok voor de reeks ‘Tegenwind’ naar enkele van deze vernieuwende, klimaatbewuste boeren.

In de strijd tegen klimaatopwarming moeten we dringend de manier aanpakken waarop we land gebruiken. Dat staat in een nieuw rapport van het VN-Klimaatpanel. Onder meer de manier waarop we land gebruiken voor de productie van voedsel draagt in belangrijke mate bij aan de catastrofale opwarming van ons klimaat. De huidige, conventionele landbouwmethodes zorgen voor heel wat uitstoot van schadelijke broeikasgassen. Het kan evenwel anders, en omgekeerd, schrijft Yes! Magazine. Met regeneratieve landbouw bijvoorbeeld. Die is gericht op het bevorderen van biodiversiteit, een gezondere bodem, en de opslag van CO2 eerder dan de uitstoot ervan.

Of hoe landbouw het klimaat moet helpen redden, in plaats van het verder te doen opwarmen.


YouTube en de alt-right-radicalisering van Brazilië

Zelf is de extreemrechtse beweging in Brazilië er van overtuigd dat ze hun succes en macht aan de videostreamingdienst van Google hebben te danken. Onderzoek van The New York Times naar de invloed van YouTube op het Braziliaanse politieke landschap lijkt dat te bevestigen. Het zoek- en aanbevelingssysteem stuurt gebruikers systematisch naar extreemrechtse en samenzweringsvideo’s en – kanalen. Dit fenomeen blijft bovendien niet beperkt tot Brazilië. Nederlands onderzoek wees vorig jaar uit dat YouTube-video’s van ‘nieuw-rechts’ drie keer zo vaak worden aanbevolen als video’s van alle andere politieke partijen samen. Het doel van YouTube: mensen zo lang mogelijk aan hun scherm gekluisterd houden. En daar slagen de angst en woede van de extreemrechtse video’s blijkbaar het best in. Kijkers worden zo in een steeds diepere trechter van extreemrechtse samenzweringen en ideeën gezogen.

In Brazilië kwam extreemrechts mede dankzij YouTube aan de macht, met president Jair Bolsonaro op kop. De beweging profiteerde dus niet enkel van de politieke en economische malaise, maar ook van het nietsontziende businessmodel van de gigant uit Silicon Valley.

De extreemrechtse Braziliaanse president Jair Bolsonaro (Foto: Agência Brasil Fotografias © Creative Commons licentie)


Mysterieuze vluchten van Italië naar Rusland

Rond de meeting in het iconische Metropol Hotel in Moskou tussen de entourage van Matteo Salvini, partijleider van de uiterst rechtse Italiaanse regeringspartij Lega, en drie Russische onderhandelaars, hangt een waas van mysterie. Tijdens de meeting in oktober vorig jaar werd een deal besproken om Salvini en zijn partij te financieren met Russisch oliegeld, bracht Buzzfeed eerder aan het licht. Salvini was wel in Moskou op het tijdstip van de meeting, maar was niet op de meeting zelf. Nieuw onderzoek van Buzzfeed, in samenwerking met Bellingcat en de Russische website The Insider, toont dat Gianluca Savoini, de medewerker van Salvini die bij de meeting was, in de aanloop ernaartoe drie keer naar Moskou vloog. Bovendien zat ook een andere naaste medewerker op de vlucht naar de veelbesproken meeting. De avond voor de meeting dineerde Salvini nog met de twee medewerkers en een belangrijke Italiaanse industriële lobbygroep.

De bewuste oliedeal wordt al sinds februari onderzocht door de Italiaanse Justitie. Of deze nieuwe onthullingen de razend populaire Salvini in zijn thuisland zullen raken, is nog maar de vraag.


Lokale journalistiek is van nationaal belang

In de VS sluit lokale krant na stadskrant. De faillissementen volgen elkaar in dergelijk tempo op dat The New York Times over deze ‘crisis in de lokale journalistiek’ bericht als nationaal en dus niet louter lokaal probleem, schrijft Nieman Lab. Dat verschillende van de leidinggevende journalisten bij de New Yorkse ‘Gray Lady’ hun carrière begonnen bij een lokale of stadskrant, speelt daarbij uiteraard een rol. Zij beseffen dat lokale nieuwsorganisaties berichten over gemeenschappen, tegelijk lokale beleidsmakers en bewindvoerders ter verantwoording roepen, en ook problemen signaleren die kunnen uitgroeien tot nationale problemen die de redactie in New York kan oppikken. De krant is dus zelf voor een stuk benadeelde partij in deze crisis.

Behalve redactionele samenwerkingen tussen The New York Times en lokale media rond bijvoorbeeld migratie of de lokale impact van klimaatverandering, zal er ook geld nodig zijn om die lokale media in leven te houden. Dat geld zal voorlopig wel niet uit New York komen.

Man leest krant (Foto: Pixabay)


Kunnen centrale banken de wereld redden?

De grootste financiële centra van de wereld – onder andere New York, Londen en Singapore, bevinden zich stuk voor stuk – en niet toevallig – in historische havensteden. Dit betekent tegelijk dat ze door klimaatopwarming een groot risico op overstroming lopen. Symbolischer kan haast niet. Behalve dit dreigende fysieke risico ligt de financiële wereld vooral wakker van het systemische risico dat klimaatopwarming inhoudt, een risico op een (ongeziene) financiële en economische crisis, schrijft economisch historicus Adam Tooze in Foreign Policy. Het besef is er dus, al kwam het wel redelijk laat. Nochtans kunnen bijvoorbeeld en vooral centrale banken volgens Tooze een belangrijke rol spelen in het aanpakken van de klimaatcrisis. Voorlopig schieten ze echter tekort.

Dat de machtigste centrale bank, de U.S. Federal Reserve, voorlopig van krommenaas gebaart, boezemt weinig vertrouwen in. De wereldwijde financiële en economische risico’s zijn nochtans enorm, van ‘onverzekerbaarheid’ tot de zogenaamde ‘gestrande activa’ van de fossiele industrie.


Heb je zelf iets interessants gelezen, gehoord of gezien? Laat een reactie achter onderaan dit stuk, of mail naar keuze@apache.be!

Auteur: Jan Walraven

Onderzoeksjournalist Jan Walraven schrijft sinds 2015 voor Apache. Zijn eerste boek, ‘De diefstal van de eeuw’, over privacy en de tentakels van technologie, verscheen in 2018 bij Van Halewyck.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid