De keuze van Apache #34

 Leestijd: 2 minuten0

De meest destructieve substantie ter wereld is niet TNT of cyaankali, maar wel beton. Britse jongeren keren zich tegen de ‘austerity’ van het laatste decennium. En er zijn wel degelijk manieren om ervoor te zorgen dat techreuzen als Google onze steden niet zullen koloniseren en domineren. Dat en nog veel meer in de tweewekelijkse keuze van Apache, onze selectie van wat je moet gelezen, gezien of gehoord moet hebben, uit binnen- en buitenlandse media.

Het andere vergrijzingsprobleem

Na water is beton de meest gebruikte substantie op onze planeet, en mocht de cementindustrie een land zijn was het de derde grootste CO2-uitstoter, rekende The Guardian uit. Beton is letterlijk een fundament van onze moderne maatschappij. Het beschermt ons tegen de natuurelementen en stelt ons in staat veilig te wonen, werken, en dus leven. De voordelen zijn bekend, maar er is een keerzijde: de blauwe planeet kampt met vergrijzing. In dichtbebouwd Vlaanderen bijvoorbeeld sijpelt het water niet meer naar behoren door omdat er zoveel betonverharding is.

Terwijl beton gegoten in de vorm van dijken en dammen ons beschermt tegen de uithalen van Moeder Natuur en de gevolgen van het opwarmende klimaat, draagt de productie en gebruik van beton en cement net bij tot de degradatie van onze natuurlijke leefomgeving en de klimaatopwarming. Moeten we af van onze betonverslaving? En wat gieten we dan in de plaats?

beton bouw gebouw appartement wonen woning vastgoed

Betonbouw (Rechtenvrije foto)


Jong, Brits, rood verzet tegen austerity

Jong en Brits? Dan ben je opgegroeid in tijden van ‘budget cuts’, ‘welfare reform’ en andere post-crisis Conservatieve austeriteitsmaatregelen. Heel wat Britse jongeren zetten zich steeds verbaler en actiever af tegen dit doorgedreven besparingsbeleid en het kapitalistisch economisch systeem, en duwen zo Labour in een steeds linksere richting. En dan is er ook nog de Brexit-chaos waar geen van de traditionele partijen grip op heeft. The New York Times schetst een profiel van één zo’n gedesillusioneerde negentienjarige jongere. ‘Austerity is wat ik ken, het is mijn leven.’

In een muf en toch te duur appartementje bestudeert hij Marx en als hij niet thuis is, organiseert hij vakbondsacties voor een beter loon bij de restaurantketen waar hij een bijbaantje heeft. Tijd voor ‘a new England’?


In extreme steden houden enkel de rijken het droog

In de ‘extreme steden’ van de toekomst zullen arme wijken de extreme gevolgen van klimaatverandering het ergst voelen, waarschuwt professor Ashley Dawson in MO*Magazine. Voorbeelden zijn er nu al genoeg. Dawson maakte zelf de doortocht van orkaan Sandy in New York mee in 2012. De zwaarst getroffen wijken waren toen die waar minderheidsgroepen in sociale woningen leven, terwijl investeringsbank Goldman Sachs een eigen generator kon inzetten. Ook verschillende landen worden in ongelijke mate getroffen door de gevolgen van klimaatopwarming. Het Zuiden voelt de hoofdzakelijk door het Noorden veroorzaakte opwarming het felst. Dawson spreekt zelfs over klimaatapartheid.

Mocht je het nog niet weten: we staan voor een gigantische opdracht.

orkaan overstroming New York pepsi

Long Island (New York) na de doortocht van orkaan Sandy in 2012 (Foto: Jeff – Creative Commons licentie)


Wonen in een Google-laboratorium?

Wat als Google je burgemeester is? In de Canadese stad Toronto zal een hele wijk het binnenkort kunnen vertellen. Met het ambitieuze ‘Sidewalk Toronto’ maakt Alphabet, het moederbedrijf van Google, zijn droom waar: de stad slim maken zoals de techreus dat wil. Hoe democratisch zal zo’n stad zijn? Welke belangen krijgen voorrang, van (welke) burgers of van het bedrijf? En wat met privacy in Googlestad? In Barcelona en Amsterdam wordt nagedacht hoe we de stad slim kunnen maken, zonder ze helemaal uit handen te geven, schrijft De Correspondent.

Weerstand tegen de dominantie van techreuzen mag weliswaar niet leiden tot het per definitie weigeren van alle mogelijke technologische innovatie. In een slimme stad zouden burgers evengoed meer inspraak en zeggenschap kunnen krijgen. Maar hoe doe je dat dan?


Breaking Bad aan de Belgische-Nederlandse grens

In het Limburgse Hechtel-Eksel, vlakbij de Nederlandse grens, werden begin dit jaar drie lichamen aangetroffen in een drugslab. De giftige dampen werden hen fataal. In Podvis, de podcast van VRT NWS, krijgen we een kijk achter de schermen van die illegale, krakkemikkige drugslaboratoria, waar onervaren jonge mensen synthetische partydrugs fabriceren, en tonnen met MDMA-olie naast de pizza’s van de laboranten in de diepvriezers staan. Met het afval van de drugsproductie kan je niet terecht in het recyclagepark van de gemeente, dus ook daar moeten originele oplossingen voor bedacht worden.

Een duik in een wereld à la Breaking Bad, maar dan op z’n Belgisch en Nederlands.

drugs xtc

XTC-pillen (Foto: DEA – Rechtenvrij)

Auteur: Jan Walraven

Onderzoeksjournalist Jan Walraven schrijft sinds 2015 voor Apache. Zijn eerste boek, ‘De diefstal van de eeuw’, over privacy en de tentakels van technologie, verscheen in 2018 bij Van Halewyck.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid