Men moet hooien wanneer de zon schijnt

 Leestijd: 2 minuten0

Nu we intussen toch al een paar maanden aan het zweten en puffen zijn, hoeft het geen wonder te heten dat ook onze beleidsmakers een tandje bijsteken als het op hooien aankomt.

Voor u ons verdenkt van alweer een lading gratuit populistisch gekrijt: ze doen dat niet noodzakelijk voor eigen gewin. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals de gevallen PS’er Stéphane Moreau. Een verzekeringscontractje antidateren? Een snoepreisje? Een schuins investerinkje? Luikse speurders hebben er de handen vol mee.

Maar zoals gezegd: door de band genomen, werken onze beleidsmensen niet voor eigen rekening.

Wij horen fluisteren dat ze bij Hens minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon kennen. Maar wie kent Jan Jambon niet?

Veeleer voor derdenrekeningen.

Die van grondwerkbedrijf Hens bijvoorbeeld. Speciaal om het Brasschaats bedrijf toe te laten sloop- en breekwerken uit te voeren in het hartje van de Brasschaatse heide, schreef en stemde de Vlaamse meerderheid een wet op maat.

U vraagt? Wij stemmen.

Wij horen fluisteren dat ze bij Hens minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon kennen. Maar wie kent Jan Jambon niet? Misschien een handvol dansende moslims. Maar verder? Het kan trouwens voor hetzelfde geld een tsjeef zijn geweest. Of allebei.

(Foto pxhere)

Performant

Gelukkig dienen onze politici niet enkel lokale belangen. Er wordt al eens verder dan de provincie gekeken. Om niet te zeggen over de landsgrenzen heen. Zo mocht voormalig zakenadvocaat Koen Geens deze legislatuur een internationale zakenrechtbank in het leven roepen die multinationals moet toelaten in ons land van een snelle en performante rechtspraak te genieten. Dat schijnt goed te zijn voor de zaken.

Oké, snel en performant zijn niet meteen de trefwoorden die spontaan opborrelen om de Belgisch justitie te typeren, maar hier gaat het om multinationals. Die moeten ook leven.

En zo landen we alweer naadloos bij het wezenskenmerk van Francken Theo. Af en toe gebeurt het eens op televisie, maar onze staatssecretaris verheft zijn stem toch het liefst op Twitter.

Na drie jaar konden we enige structuur ontwaren in Theo’s waan van de dag. De wekelijkse een-drietjes met zijn partijvoorzitter en de gazetten hebben ervoor gezorgd dat oorlogsvluchtelingen vandaag gemeenzaam illegale migranten heten.

Een illegale migrant – de genaamde Carles Puigdemont – zou op de Europese lijst van N-VA willen staan. Carles is dan ook écht een politieke vluchteling, in tegenstelling tot pakweg Soedanezen die in hun thuisland gefolterd worden

Een andere illegale migrant – de genaamde Carles Puigdemont – zou dan weer op de Europese lijst van N-VA mogen staan. Maar Carles is dan ook écht een politieke vluchteling, in tegenstelling tot pakweg Soedanezen die in hun thuisland gefolterd worden. Dat zijn economische vluchtelingen en dat is iets waar je Puigdemont alleszins niet van kan verdenken.

Klotedossiers

Premier Michel denkt zonder twijfel aan Francken Theo wanneer de term klotedossier valt, maar in zijn regering-De Wever is het F16-dossier zo mogelijk nog meer verkloot. Zodanig verkloot zelfs dat er in het Zomerakkoord gewoon niet meer over gepiept wordt. Zelfs niet door Francken Theo.

Tot slot zit ook de UGent nog met een klotedossier. Al kan de term in casu voor onbedoelde verwarring zorgen. Nog voor de wereld #metoo leerde kennen, brak er aan de Gentse Universiteit een rel uit naar aanleiding van grensoverschrijdend gedrag van een professor.

Die kiest nu voor een variant op het thema door de klokkenluiders van studentblad Schamper die de zaak aan het rollen brachten, de wacht aan te zeggen. Voormalig rector De Paepe koos er indertijd voor de klachten ernstig te nemen. De huidige rector licht de optie piepkenduik en weigert botweg de studenten te spreken.

‘De UGent zet al 200 jaar lang aan tot kritisch en onafhankelijk denken’, lezen we op de universiteitswebsite.

Daar moet nog een paar jaar bij kunnen, denken we dan.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid