De dorsende os zult gij niet muilbanden

 Leestijd: 2 minuten0

U weet het, beste lezer, er wordt dezer dagen nogal wat afgemuilband. Gemuilkorfd, zo u wil. Niet dat we er hier alles van weten, maar intussen helaas toch wel wat.

Neem nu Liesbeth Homans. Een jaar terug knipte de minister eigenhandig een hangende kredietlijn van 100.000 euro voor Apache door.

Niks van aan, was haar uitleg.

Een verdedigingslijn die de voormalige first lady van de Antwerpse N-VA ook deze week aanhield, toen ze de stijgende kinderarmoede – kort samengevat: haar falende beleid – verklaarde door de vluchtelinginstroom.

Voor een jonge lezer kan het wat oubollig in de oren klinken, maar er was een tijd dat ministers niet mochten liegen.

(Foto: pxhere)

Studiekansen

Naast de ontkenning van het zonlicht, is er ook de emotionele aanpak als het wat lastig wordt.

U herinnert zich in dat verband mogelijk nog hoe Bart De Wever, na ‘Fornuisgate’, op een persconferentie een heroïsche strijd uitvocht met opwellend traanvocht.

Je kan ook een gedoemde strijd aangaan die goed bekt zoals de war on drugs.

Maar het meest probaat middel blijft natuurlijk de aandacht afwenden met iets over migranten. Wat precies doet er niet toe. Zolang het maar iets lelijk is.

Dat kan een voorzitter van de jongerenpartij zijn die vrolijk ‘return to sender‘ tweet wanneer een boot met vluchtelingen de toegang tot neofascistisch Italië wordt ontzegd.

Of een Antwerpse schepen die laat weten dat er te veel studiekansen aan vluchtelingen worden geven.

Wij vinden exact hetzelfde van sommige politici. Al wordt in wezen natuurlijk ook het tegendeel bewezen.

Dewintertje

Soit, afgeven op vreemdelingen lijkt in Vlaanderen uitgegroeid tot een noodwendig manoeuvre voor nationalistische partijen die ergens onderweg vaststellen dat ze het land niet kunnen splitsen.

Filip Dewinter introduceerde indertijd succesvol het thema binnen het Vlaams Blok. Intussen doet Bart De Wever zijn eigen Dewintertje.

Siegfried Bracke blijkt dan weer op een ander spoor te zitten. Sommigen zeggen, een dood, maar de Kamervoorzitter had het in het RTL-TVI programma ‘C’est pas tous les jours dimanche’ over de mogelijkheid dat N-VA en PS na de verkiezingen in 2019 samen aan de onderhandelingstafel gaan zitten.

Afgeven op vreemdelingen lijkt in Vlaanderen een noodwendig manoeuvre voor nationalistische partijen die ergens onderweg vaststellen dat ze het land niet kunnen splitsen.

Voor velen klonk dat als een donderslag bij heldere hemel. Zo niet voor de Apache-lezer die al sinds 2013 in geuren en kleuren kond wordt gedaan van de prima sporende zakelijke belangen van beide partijen. Toch als het gaat om de meer interessante vastgoeddeal of het betere eethuis.

Sprotje

Terwijl Bracke op de radio de nieuwe coalitie voorstelde, ploegde Apache vrolijk door oude collaboratiedossiers, paspoortparadijzen en niet in het minst: baanwinkels.

Er zou wat gedaan worden aan die typisch Vlaamse vreugd. Al kan het nog een tijdje duren.

Verder lieten we de Noorse journaliste Åsne Seierstad aan het woord over haar boek ‘Twee zussen’. Daarin staat één vraag centraal: wat dreef twee jonge meisjes in de armen van IS?

Wij denken dan spontaan Francken Theo. Maar het kan net zo goed Mia Doornaert zijn geweest.

Die komt namelijk nogal vaak op De Afspraak. Net als Rik Torfs.

Zo mogelijk nog vrolijker werden we deze week van een neut ‘brekend nieuws’ op Het Nieuwsblad. We zijn niet zot van lange titels, maar soms, zoals hier, zijn ze gewoon nodig:

Sprotje, de kat die in een hete oven werd gestopt, heeft nog weken verzorging nodig, maar er is ook goed nieuws.

We gaan niet alles verklappen, enkel dat de teller van de crowdfunding voor sprotje vrijdag in de late namiddag op 13.764 euro stond!

Of, uitgedrukt in de eenheid ‘minuten Kevin De Bruyne‘: 32.

Tijd om de oven aan te zetten en vrolijk verder te dorsen, dunkt ons. Het schijnt de beste garantie tegen muilbanden.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Steun onze advertentievrije onderzoeksjournalistiek en mis geen enkele onthulling. Ja, ik word lid