Woorden zijn dwergen, daden zijn bergen

 Leestijd: 1 minuut0

Als Bart De Wever graag een spaghettivergiet op z’n hoofd wil zetten, wie zijn wij om hem dan tegen te houden? Af en toe steekt de speelse KVHV’er in de Antwerpse burgemeester nog even de kop op, en dat kunnen we enkel toejuichen.

Hoewel, echt jolig was zijn boodschap niet bedoeld. De rechtbank besliste dat elf Maasmechelse meisjes een hoofddoek mogen dragen op school. En dat is niet naar de zin van de N-VA-leider.

Daarom wil hij zijn kinderen met een spaghettivergiet op hun hoofd naar school sturen.

(Foto Hans Hillewaert Wikimedia Commons)

Cocaïne

Nu zijn er de laatste tijd wel meer wereldvreemde rechterlijke uitspraken niet naar de zin van Bart De Wever.

Maar niet over alle uitspraken is de Antwerpse burgemeester even communicatief.

Net wanneer zijn ex-kabinetschef en zijn favoriete bouwpromotor een steuntje in de rug konden gebruiken, kroop de burgervader stilletjes weg in zijn spaghettivergiet.

Voor zijn goede vriend Erik Van der Paal werd het zelfs nog erger. De Wevers rechterhand in de federale regering  – Jan ‘dan ben ik maar geen staatsman’ Jambon – kreeg op Ter Zake de vraag voorgeschoteld of er geen probleem was met de beter bemiddelde afnemers van cocaïne in de Koekenstad, zoals De Wevers favoriete bouwpromotor Erik Van der Paal.

En dat allemaal omdat De Wever, hand in hand met Koen Geens en Jan Jambon, de aanvoer van cocaïne naar de Antwerpse Haven wil stoppen.

Een spaghettivergiet op de kop volstaat duidelijk om de coalitiepartners in het gelid te dwingen, maar of de drugskartels in Colombia er spontaan bij trillen als een espenblad, is nog maar de vraag.

Als de nood hoog wordt, lekt er, als bij wonderlijk toeval, al eens een studietje uit. Bijvoorbeeld een die een lijntje legt tussen cocaïne en Borgerhout

Borgerhout

Maar als de nood hoog wordt, lekt er, als bij wonderlijk toeval, wel eens een studietje uit. Bijvoorbeeld een die een lijntje legt tussen cocaïne en Borgerhout. Niet dat we ze mogen inkijken, maar goed. Beeldvorming is belangrijker dan de waarheid.

Al was het maar omdat de waarheid soms lastig is. Of het nu gaat over onderbemande brandweerposten, giftige stoffen in uw kledij, hommeles in het museum van Tervuren, of een Brusselse vzw die centraal staat in het schandaal rond de voormalige campagneleider van Donald Trump, u moet al lid van Apache zijn om dat soort waarheden te willen weten.

Schauvliege

Tijd dan voor iets wat stilaan een reuzenstap lijkt: van de waarheid naar Geert Versnick. De Oost-Vlaamse liberaal mocht, net als twee topambtenaren, rekenen op terugbetaalde uitgaven door de provincie, buiten het normale betalingscircuit om.

Rest ons nog de griep. Na de gewonnen rechtszaak en een fijn Café Apache over ‘chilling’ in de journalistiek, werd de redactie van de weeromstuit geteisterd door een stevige griepepidemie.

Van die doortocht onthouden we vooral dat naast hoesten, koortspieken en algehele slapte, ook zelfbeklag tot de vaste symptomen van de griep mag worden gerekend.

Afronden doen we voor de gelegenheid met Joke Schauvliege. IJlend onder de koortsopstoten botsten we op een moeilijk benoembaar spanningsveld binnen haar tweesporenbeleid – bomen omhakken en houtkachels verbieden.

Denk er eens over na, maar niet te hard. En voor de rest: een fijn weekend.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid