Een oude man en een jong wijf geeft eeuwig gekijf

 Leestijd: 1 minuut2

De kogel is door de kerk. Bart De Wever zal de Antwerpse N-VA-lijst trekken, gevolgd door Annick De Ridder.

Voor wie het filmpje ‘L’entrée du restaurant‘ (© Koro) nog fris op de geheugenkaart heeft staan, kan dat bezwaarlijk een verrassing zijn.

Aan de deur van ’t Fornuis was het voorbije najaar immers geen spoor te bekennen van Nabilla Ait Daoud of Liesbeth Homans. Laat staan van andere would be leading ladies van de Antwerpse N-VA.

(Foto: Rhoda Baer – Wikimedia Commons)

Annick De Ridder daarentegen werd warm en persoonlijk verwelkomd door feestvarken Erik Van der Paal zelf. Zodanig dat het ons niet zou verbazen mocht Annick straks geroepen worden om de stedenbouwkundige voetafdruk van Rob Van de Velde verder uit te diepen.

Cocaïne

Ook nog deze week in Antwerpen – daarna laten we u gerust over de Koekenstad – : Bart De Wever die een tandje bij steekt in zijn war on drugs. We kunnen gerust zijn, er wordt niet meer geblowd in ’t Stad. Er worden enkel nog mensen afgeknald en dodenlijstjes gebust. Stilaan tijd nu om de maffieuze structuren achter de cocaïnehandel aan te pakken.

Enkele weken terug reikte Louis Tobback in dat verband wat handzame tips aan via Knack: ‘Erik Van der Paal moet Bart De Wever toch kunnen zeggen waar hij zijn cocaïne haalt?’

Maar over naar de echt belangrijke dingen. En dan bedoelen we niet snelle hypes zoals beurscrashes, ondergesneeuwde ochtendspitsen, zinloze kraakwetten of de nieuwe methodeschool van Theo Francken – bewijzen van folteringen zal men daar trouwens moeilijk aantreffen, maar het concept heeft wel de schijn tegen.

We hebben het ook niet over nieuws uit een verder verleden zoals de ontsnapping van Che Guevara uit Congo of de puinhopen van Etienne Davignon.

De nauwe relaties tussen lokale politici en projectontwikkelaars. We zouden haast zeggen dat het, meer nog dan bloemkool in witte saus, Vlaanderen tot Vlaanderen maakt

Bouwheren Baas

Neen, we bedoelen het dossier waarmee we hopen een klein stempeltje te drukken op het debat in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Bouwheren Baas heet het, en het gaat over de veel te nauwe relaties tussen lokale politici en projectontwikkelaars.

Een probleem dat structureel is en zeer aanwezig in Vlaanderen. We zouden haast zeggen dat het, meer nog dan bloemkool in witte saus, Vlaanderen tot Vlaanderen maakt.

Deze week kon u in dat verband al nader kennis maken met de blauwe bouwheren van Berlare.

Bouwen tegen negatieve adviezen in? Een attest van het gemeentebestuur ontvangen op de dag dat u bij een schepen/notaris langs moet? Een negatief ontwerpbesluit ombuigen tot een positieve beslissing? In Berlare kan het allemaal.

Een schuine blik op onze mailbox leert dat Berlare niet alleen is. En dan zijn uw tips nog niets eens doorgestuurd.

Volgende week zullen we het, tot spijt van wie het benijdt, toch nog even over Antwerpen moeten hebben. Of beter nog: over de driehoek Antwerpen – Gent – Luik. En een beetje over Canada.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.