’t Is stil waar ’t nooit waait

 Leestijd: 2 minuten1

Geen wende passeert zonder dat er goede voornemens worden gemaakt. Ook 2018 blijkt geen uitzondering op die regel. In de laatste rechte lijn naar de lange eindejaarsdagen vol vrede en verzoening, moest er klaarblijkelijk nog wat stoom van de Zweedse ketel, maar nu is het binnen de regering De Wever I opnieuw allemaal peis en vree.

Enkel nog een gesprekje tussen een diplomaat van premier De Wever – Franstalig, liberale signatuur – en Francken Theo over diens twittergedrag en de laatste plooi is weer glad. Theo stout geweest? Theo standje geven! Theo opnieuw braaf. Eventjes.

Foto Carl Larson (Pexels)

Dat de regering De Wever I, zowel in zijn Antwerpse als Brusselse verschijningsvorm, de uiterste grenzen van deugdelijk bestuur verkent, maakt het ook Apache niet bepaald gemakkelijk. Niet dat we willen zeuren, maar ook wij hebben recht op goede voornemens – nieuwe kansen geven, andere wangen aanbieden, … u kent dat wel  –  maar ga er maar eens aan staan.

Deontologie

Omdat ons diets werd gemaakt dat negatie een probaat middel is in de omgang met balorige peuters wendden we onze steven weg van de Wetstraat. Blij gemutst trokken we ons de eerste echte werkweek van het nieuwe jaar terug op het lokale niveau. Om een handcarwash te openen, maar ook wel om te zien wat onze lokale besturen zoal uitspoken. Het zijn tenslotte bijna gemeenteraadsverkiezingen.

Aldus doende troffen we te Veurne een erkende interbellumvilla aan waarvan de bouwkundige erfgoedwaarde van de ene dag op de andere, verdween. We hadden bijna geschreven ‘zomaar’, maar wat gebeurt er zomaar?

Te Mechelen verdween dan weer, met instemming van de stad, een bos van het grafisch plan.

Te Antwerpen heeft het integriteitsbureau intussen beslist dat het eigenlijk niet kan beslissen en dus maar positief beslist over de vraag of het Antwerps stadsbestuur naar een feestje mag van de favoriete bouwpromotor van Bart De Wever. Wat ‘een schijn van partijdigheid’ is, wordt niet in de deontologische code gedefinieerd. En dus is er ook geen schijn van partijdigheid.

Te Antwerpen heeft het integriteitsbureau intussen beslist dat het eigenlijk niet kan beslissen en dus maar positief beslist over de vraag of het Antwerps stadsbestuur naar een feestje mag van de favoriete bouwpromotor van Bart De Wever

Piepkenduik

Sommigen zouden er een kringredenering in durven zien, anderen een sofisme, nog anderen – waaronder wijzelf –  een rondje piepkenduik voor gevorderden.

Veurne, Mechelen, Antwerpen, … het blijken allemaal topjes van een gigantische lokale ijsberg die zich de voorbije weken, middels talloze lezersreacties in volle glorie openbaarde in onze mailbox. De komende weken en maanden zullen we ons, gedienstig als we zijn, verplicht opstellen als lokale mestdelvers.

En nu we toch bezig zijn onze goede voornemens te etaleren: dit jaar gaan we ook meer voor de dieren zorgen. Ze mogen zich allemaal kwispelstaartend naar de Reuzenpoort in Borgerhout begeven: van illegale pups tot gecoupeerde trekpaarden!

FPIM

Verder was er deze week Fortino, een investeringsfonds met een eerder beloftevolle naam. Niet in het minst voor bestuurder Renaat Berckmoes die langs de kassa passeert nadat de federale participatie- en investeringsmaatschappij FPIM besliste 8,25 miljoen euro in Fortino te beleggen.

Berckmoes is ook bestuurder bij de FPIM maar ging op de beslissende momenten uit de vergaderingen. Wat een lezer niet geheel onterecht deed opmerken: als zo de deontologische regels niet worden geschonden, is er iets mis met de deontologische regels.

Dat doet dan weer denken aan de redenering van het Antwerps integriteitsbureau, maar dan toch weer net dat tikje anders.

Soit, we willen u tenslotte niet onthouden dat Carles Puigdemont de eed wil afleggen via Skype. Hij zit hier goed in zijn villa, en uiteindelijk moet het niet altijd Twitter zijn.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.