De deugnieterij een scheut geven

 Leestijd: 2 minuten0

Sommige Vlaamse spreekwoorden zijn dermate in onbruik geraakt dat de betekenis met de jaren een beetje verwaterd is. In bovenstaand geval moet u denken aan de kat bij de melk zetten, politici naar ’t Fornuis brengen … zoiets.

Vorige week beloofden we al dat onze aandacht zou verschuiven van Antwerpen naar Gent. En zo geschiedde. Want ook te Gent loert de deugnieterij om de hoek.

De verzoeking van de heilige Antonius (Beeld: wikimedia commons)

De verzoeking van de heilige Antonius (Beeld: wikimedia commons)

Graag zien

Net nu Jeroen Piqueur achter slot en grendel zit – voor een akte van inbeschuldigingstelling kunnen de speurders trouwens hier terecht – bracht Apache uit dat het Gentse stadsontwikkelingsbedrijf (sogent) sommige architecten en projectontwikkelaars opmerkelijk veel liever ziet dan andere.

Als proeve van die liefde eindigt het slechtste ontwerp al eens als eerste, het duurste al eens als beste of wordt er wat geschoven met juryleden.

Blijkbaar heeft niet enkel Bart De Wever een favoriete bouwpromotor.

Maar of dat een probleem is? Zelfs de beste burgemeester van de wereld doet al eens een geste als het om prestigieuze stadsvernieuwingsprojecten gaat.

Op de lange duur zou men bijna gaan vermoeden dat de kleur van de kat nauwelijks speelt bij het ratten vangen.

Ter tegelijk grappige en ontstellende illustratie daarvan, mochten we deze week vaststellen dat onze berichtgeving over sogent zowat verheerlijkt werd door partijgenoten van de mensen die naar de rechtbank trekken omdat onze Antwerpse onthullingen wat lastig vallen op ’t Schoon Verdiep.

We durven er stilaan een diner in ’t Fornuis op te verwedden dat de Slachthuissite haar naam de komende maanden nog alle eer zal aandoen

Maar in een brede volkspartij moet zoiets kunnen: wat voor de ene waarheid is, is voor de andere laster.

Verzuren

Intussen durven wij er stilaan een diner in ’t Fornuis op te verwedden dat de Slachthuissite haar naam de komende maanden nog alle eer zal aandoen.

En toch kampen we met een structureel probleem. Nog even en we moeten zelf een hoogbouwvergunning van het type Tunnelplaats aanvragen: de stapel met bijzonder interessante tips over vastgoeddeugnieterij, in zowat heel Vlaanderen, neemt immers beangstigende proporties aan.

Helaas liggen bovenaan de stapel intussen ook vier processen te wachten op een goede afloop.

‘Chilling’ blijkt dat te heten: journalisten met schadeclaims en strafklachten overdonderen in de hoop dat ze geen tijd meer hebben om de vuile was op te hangen. Processen winnen is niet de bedoeling. Intimideren en tijd in beslag nemen des te meer.

Wat doe je daaraan?

Het antwoord spreekt voor zich: in snel tempo verder verzuren.

Dat bleek deze week nog maar eens uit onze redactionele keuzes. Zo lieten we de neuzekesoorlog en andere zoete verhalen bewust links liggen.

Liever gingen we polsen hoe verzuurd de fietsers na de voorbije sneeuwval wel niet zijn. We vroegen ons ook af waarom premier Michel het euthanasiedebat uit de Senaat weert en hoe het zit met palliatieve sedatie.

Tussendoor trachtten we nog een massahysterie te ontketenen over hepatitis E in varkensvlees. En traditiegetrouw hekelden we ook de oprukkende mediaconcentratie.

Weinig geweten is dat Siegfried een Oud-Germaanse mythologische held is. Onkwetsbaar, op één klein plekje in zijn rug na

Siegfried

We moeten nog even terug naar Gent. Net zoals in Antwerpen hebben onthullingen van Apache er een bevreemdend effect op de oppositie.

In Antwerpen zag de burgemeester zich weliswaar verplicht om zijn tweede periode van grote droefenis af te kondigen, maar in Gent hoefde Termont niet eens iets te zeggen of de grootste oppositiekracht begon prompt in het eigen doel te knallen.

Zelfs Siegfried Bracke weet niet eens meer zeker hoe het nu verder moet voor hem bij de N-VA.

Weinig geweten – en vanzelfsprekend enkel daarom vertellen we het u  – is dat Siegfried niet zomaar een naam is. Siegfried is een Oud-Germaanse mythologische held. Een man met bovennatuurlijke krachten. Maar bovenal: onkwetsbaar.

Op één klein plekje in zijn rug na. In de oudheid bleek dat voldoende groot om er een dolk in te planten, maar een makkie was het niet. Het wordt afwachten of de grote krijger ook in dit tijdsgewricht ten onder gaat.

Afsluitend staan we nog even stil bij de belangrijkste discussie van de voorbije week: mag Wouter Vandenhaute in ruil voor heel veel geld de slippen dragen van Lance Armstrong?

Het antwoord laat zich ongetwijfeld verpakken in een schone koersmetafoor.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Steun onze advertentievrije onderzoeksjournalistiek en mis geen enkele onthulling. Ja, ik word lid