‘Die de minste tanden hebben, kauwen het meest’

 Leestijd: 2 minuten1

‘Die de minste tanden hebben, kauwen het meest’. Het is een schoon spreekwoord. Het is een Vlaams spreekwoord. En het is onterecht in onbruik geraakt. Maar in alle eerlijkheid, wij prefereren de Franstalige versie van de grote Coluche ‘De tous ceux qui n’ont rien à dire, les plus agréables sont ceux qui se taisent’.

Francken Theo voelt zich alweer aangesproken, zegt u? Wel, we hebben besloten om ons dat niet langer aan te trekken. Een batterij trollen krijgen we toch op ons dak. Zelfs als we een bijzonder uitgebalanceerd portret borstelen over het foute oorlogsverleden van Emiel Bourgeois, de vader van onze minister-president.

(Foto: Andy Bullock - Flickr)

Democratie

Louis Paul Boon ging in volle repressie al op zoek naar grijstinten in een zwart-wit verhaal. Zeventig jaar geleden besefte hij al in ‘Hij was een zwarte‘ dat een ongenadige bestraffing van collaboratie zich op termijn enkel zou wreken. Dat de zoon van een landverrader het tot Vlaams minister-president kan schoppen, is dan ook een belangrijke overwinning voor de democratie. En dat mag u zonder de minste zweem van ironie lezen.

Het zou natuurlijk zo mogelijk nog een grotere overwinning zijn voor de democratie, mocht straks hetzelfde kunnen voor de zoon van een IS-strijder of voor de dochter van een Soedanese vluchteling. Of – we denken maar luidop – voor het kind van een tendentieuze wetenschapper, een wereldvreemde rechter, een werknemer van een of ander lasterlijk medium of gewoon voor een fietser.

Dat de zoon van een landverrader het tot Vlaams minister-president kan schoppen, is een belangrijke overwinning voor de democratie. En dat mag u zonder de minste zweem van ironie lezen

Zover zijn we nog niet, al mogen we zeggen dat er toch veel goede wil is in Vlaanderen. Kort nadat de ex-kabinetschef van Bart De Wever en een bevriend bouwpromotor Apache middels een fors uit de kluiten gewassen schadeclaim, wilde dood knijpen, was er namelijk niet enkel minister Homans die politiek tussenkwam om ons kredietdossier te kelderen, er welde ook een soort sympathiegolf op, mensen die van mening zijn dat de vierde macht haar rol moet kunnen vervullen.

Positief

Al was het maar om aan te geven hoe onafhankelijke bestuurders in ons land worden benoemd, hoe de zeer vooruitstrevende Belgische antiseksismewet dode letter blijft of hoe niet enkel de diamantlobby maar ook de wapenindustrie letterlijk de wet schrijft.

Maar ook om – het zal u van kwatongen als we zijn verbazen – positieve verhalen te vertellen over hoe een nieuw toewijzingssysteem voor sociale huisvesting eruit kan zien, hoe er hulphuizen voor slachtoffers van seksueel geweld komen of hoe een structurele economische omwenteling ons klimaat kan redden.

Helemaal positief is het verhaal waarmee we de voorbije week aftrapten: hoe Maidsafe een fairtrade internet mogelijk kan maken. Het is een wat complex verhaal, maar als we het goed hebben begrepen zou zelfs de Gentse neuzekesoorlog ermee opgelost kunnen worden.

Nu we zelf zoveel positieve verhalen wereldkundig hebben gemaakt, mag u trouwens de oproep van de voorbije week om ons op positieve verhalen te wijzen, als afgerond beschouwen. We kregen toch geen inzendingen. Wel zijn we voor volgende week nog dringend op zoek naar een verhaal dat geen en-en-verhaal is. Bij voorkeur een dat er boenk op is en naar de lezer toe het verschil maakt. Die zijn deksels moeilijk te vinden.

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.