Aan de rand van het ravijn bloeien de mooiste bloemen

 Leestijd: 2 minuten0

Aan de rand van het ravijn bloeien de mooiste bloemen. Het schoon Vlaams spreekwoord mag dan al onterecht in onbruik zijn geraakt, de geest ervan heeft onze contreien doorheen de jaren volledig doordesemd. En neen, voor een keer hebben we het niet over Geert Versnick, Marc Vanden Bussche of de Luikse PS.

We hebben het over het voltallig Antwerps college.

Of beter, over wat daar nog van overschiet.

Nu we er over begonnen zijn, zullen we eerst snel dat verhaal afmaken.

Het dient gezegd dat de peilingen voor N-VA in ’t Stad de voorbije tijd wat bleekjes oogden. Zo bleek dat de tijd rijp lijkt om een werkgroep op te richten op zoek naar het kleine waarom.

(Foto PIxabay - Mandy)

In zo’n werkgroep zien we – behulpzaam als we zijn – ruimte voor Bart De Wever die als burgemeester al eens van huis is omdat hij in bijberoep partijvoorzitter, Kamerlid en feitelijk premier is. Maar ook voor Koen Kennis die er een veertigtal mandaten extra bijneemt, voor Ludo Van Campenhout die aan het afkicken is en voor Rob Van de Velde die, eens de feestdagen goed en wel verteerd zijn, de ploeg uitwuift omwille van bewezen diensten.

Dat kwartet moet in staat geacht worden om een verklaring te vinden voor het Antwerps peilingdipje.

Het dient gezegd dat de peilingen voor N-VA in ’t Stad de voorbije tijd wat bleekjes oogden

Valsheid in geschrifte

Maar terug naar het ravijn. De voltallige Antwerpse beleidsploeg heeft een negatief advies van de commissie ruimtelijke ordening omgetoverd in een positief advies. Nu is het een publiek geheim dat Koen Kennis graag vlot parkeert, maar om dan maar gelijk negatieve adviezen van de GECORO over de bouwcode en het bijhorend parkeerbeleid te herschrijven, is misschien toch wat té vlot.

Valsheid in geschrifte, zoals iemand van de GECORO het noemt, zou je ook over de rand in plaats van aan de rand van het ravijn kunnen situeren, maar een van de voordelen van dit land is dat ook over de rand de reddingsparachutes netjes klaar hangen.

En er bengelt dezer dagen nogal wat in de lucht. Van Antwerpse diamantairs over voormalige procureurs-generaal tot professoren die geld verdienen aan de omstreden geneesmiddelen die ze zelf voorschrijven. En niet te vergeten, frauderende lokale partijvoorzitters op bezoek bij de minister van Financiën.

Rustplek

Geef ons dan maar Marnix Galle. U kent hem misschien als de baas van de grootste beursgenoteerde vastgoedontwikkelaar van het land. Of als kersvers bewoner van kasteel Stuyvenberg waar tot voor kort nog wijlen koningin Fabiola verbleef.

U moet nu niet direct verbanden zien, maar de ondernemer heeft in Fabiola’s thuisland voor veel geld – te veel geld, zeggen ze in Spanje – goed tweeduizend hectare natuurgebied aangeschaft in het Parque natural de la Sierra de Grazalema. Dat is op een Spaanse boogscheut van het koninklijk domein in Motril.

Bij 2.000 hectare denken wij spontaan aan 4.000 voetbalvelden, maar dat kan fout zijn.

Lokale milieuactivisten vinden dat onze landgenoot wat te kwistig strooit met Bekaert draad, camerabewaking en bewakingsfirma’s

Soit, het is een plekje om tot rust te komen, al maken lokale milieuactivisten het Galle niet bepaald gemakkelijk. Ze vinden dat onze landgenoot wat te kwistig strooit met Bekaert draad, camerabewaking en bewakingsfirma’s.

Wisselbeker

En zo is het nog maar een steenworp tot in Catalonië. Behalve alles wat Vincent Scheltiens daarover schrijft, viel ons deze week vooral op hoe de voormalige flaminganten Peter De Roover en Jan Jambon opnieuw door het leven huppelen als waren ze bevrijd van een flink vrachtje.

Nu ze hun nationalisme thuis niet meer mogen belijden, konden ze nog eens lekker ouderwets loos gaan in Catalonië. Dat is in een van de meest linkse regio’s van Europa, maar een kniesoor die daarom maalt. Soms moet de druk eens van het vat.

Intussen wordt in eigen land het journalistiek bronnengeheim uitgehold, vieren we veertig jaar Vlaams Blok en erkent de VRT dat de kritiek op haar nieuwe site niet geheel zonder grond is.

Omdat we er zelf minder neus voor hebben, willen we tot slot ook een wisselbeker in het leven roepen voor het meest in het oog springende positieve nieuws van de voorbije week.

Wij houden het voor deze week op de vaststelling dat Francken Theo, ondanks duchtige pogingen en voor zover we het hebben kunnen monitoren, met geen enkele tweet in de krant is geraakt. Er worden voor minder mediasubsidies uitgedeeld.

Niettemin maken we ons sterk dat we deze nieuwsbrief volgende week nog positiever moeten kunnen afsluiten.

Uw inzendingen zijn, de hele week lang, welkom via redactie@apache.be

Tot genoegen!

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.