De grote staking van Kris Peeters

11 oktober 2016 Karl van den Broeck
3957571754_d7f0939224_b
Kris Peeters (Foto: Flickr CC)

De hele vertoning van de afgelopen dagen heeft voor deze regering een wel erg welkom neveneffect: de aandacht wordt afgeleid van de maatregelen waarover wél een akkoord werd bereikt. Die staan vandaag in zowat alle kranten.

Een snelle blik op de besparingen en belastingen die door Michel I worden klaargestoomd, toont aan dat CD&V wel iets moést ondernemen, wil ze haar linkerflank alsnog kunnen afdekken en een totale leegloop naar Groen en sp.a afwenden.

Er ligt voor 3 miljard euro maatregelen op tafel en 2 miljard daarvan komt van besparingen. 600 miljoen komt van belastingverhogingen, 250 miljoen zijn inkomsten uit dividenden, een rentebonus en opbrengsten uit sociale en fiscale fraude.

De enige maatregel die de lagere inkomens een beetje spaart, is de stijging van de roerende voorheffing van 27 naar 30 procent. Dat moet 300 miljoen opbrengen. Aangezien de vrijstelling voor de eerste 1.880 euro renteopbrengst op spaarboekjes behouden blijft, blijven de meeste Belgen buiten schot. Met de huidige stand van de rente halen maar weinigen een hogere intrest. Er wordt ook 100 miljoen gehaald uit een taks (voor de werkgever) op tankkaarten.

3957571754_d7f0939224_b
Kris Peeters (Foto: Flickr CC)

De besparingen zijn dan weer nadeliger. De Tijd titelt dat de patiënt meer zal moeten betalen voor geneesmiddelen. Zo wordt antibiotica duurder. Ook in de ambtenarenpensioenen wordt gesnoeid. De meest schrijnende maatregel is de beslissing om de laagste uitkeringen minder snel te doen stijgen. Een week nadat de koepelorganisatie Decenniumdoelen 2017, bij monde van hun voorzitter Jos Geysels, bekendmaakte dat de armoede in ons land schrikbarend gestegen is, is dat een blamage voor de regering en zeker voor CD&V.

Deze centrumrechtse regering verkondigde bij haar aantreden flink dat ze – in tegenstelling tot de centrumlinkse regeringen die haar vooraf gingen – de sociale minima zou doen stijgen tot het Europese gemiddelde. Dat is nog altijd niet gebeurd en deze begrotingscontrole is opnieuw een stap achteruit. De linkervleugel van CD&V (heeft die partij nog een rechtervleugel?) zal dit maar node slikken. En na de ultieme aanval, vorige week, van N-VA op de 'subsidieslurpers' van beweging.net, is dit een zoveelste 'kaakslag' voor het oude ACW.

Neem daarbij dat er ook in deze begroting – blijkbaar – geen oplossing voor de Arco-coöperanten vervat zit, en je begrijpt de paniek van Kris Peeters en Wouter Beke iets beter. Daar hebben ze geen opiniepeiling voor nodig.

En er is meer. Zo wil de N-VA de verlaging van de vennootschapsbelasting binnenhalen, maar krijgt Peeters slechts een habbekrats om de sociale onderhandelingen over de zware beroepen te smeren en wordt zijn door de vakbonden fel bestreden wet die de 38-urenweek afschaft, doorgevoerd.

In het licht van de weinig sociale maatregelen in de begroting 2017, is het begrijpelijk dat CD&V nu opnieuw de vermogenswinstbelasting op tafel legt. Intellectueel en moreel heeft ze het gelijk aan haar kant. Het is uiteraard een boutade, maar waarom zou een belasting die destijds door Ronald Reagan werd ingevoerd in de VS, plots een 'linkse' belasting zijn?

De kritiek dat een vermogenswinstbelasting (vanaf 50.000 euro) een effect heeft op de reële economie is loos. De OESO loofde in juni nog de pro-growth politicy of increasing taxation on capital gains. Een vermogenswinstbelasting is – zo beweren de experts – een van de enige belastingen die weinig of geen impact heeft op de reële economie. Ze treft enkel de allerrijksten, de 1 procent, zeg maar. Die blijven meestal buiten het vizier van andere belastingmaatregelen en 'profiteren' nu ook nog van de verschillende golven van fiscale amnestie.

De regering zou moeten weten dat het precies de opeenvolgende besparingsrondes en belastingverhogingen voor de middenklasse (denk maar aan de BTW-verhoging, de indexsprong) zijn die de reële economie schade hebben toegebracht. Ook dat toonde de OESO glashelder aan. "De economische groei in 2016 werd afgeremd door loonmatiging en dalende consumptie", zo schreef de organisatie in juni.

Het is precies dat besef dat Charles Michel er tijdens de zomer toe aanzette om de begrotingsriem wat losser te maken en niet langer naar een evenwicht te streven. Er zouden ook  meer investeringen komen, en dat zelfs in samenspraak met de gewesten. Zo zou de economie worden gestimuleerd.

Het blijft wachten op de State of the Union om te weten of het volledige plaatje van de begroting 2017 nu al uitgelekt is. Met wat we nu weten kun je moeilijk spreken van een trendbreuk. Het is de zoveelste begroting die de lasten legt bij de zwakkeren en niet bij de sterkeren. En voor een christendemocratische partij zou dat stilaan een onhoudbare situatie moeten zijn, ook al kon ze tijdens de onderhandelingen erger vermijden (morrelen aan de index en de werkloosheidsuitkeringen).

We beleven spannende tijden in de Wetstraat. Wellicht wordt er een ultiem compromis bereikt, want geen enkele regeringspartij is op dit moment gebaat bij nieuwe verkiezingen.

 

LEES OOK