Strijd

 Leestijd: 3 minuten1

Dromers zijn genereus. Mensen met een visie en een echt alternatief zijn zelfs perfecte gastheren. Is het daarom dat burgerbeweging Ringland de nieuwe leefbaarheidsintendant op hun jaarlijks publiek treffen in De Roma heeft uitgenodigd? En waren de aanwezigen, waaronder uw dienaar, daar nu écht iets mee?

JEROENWanneer Ringland haar sympathisanten toespreekt, wordt er weinig aan het toeval overgelaten. Er zijn de enthousiasmerende filmpjes, de scoops voor de pers, de specialisten die getuigen en de wervende, immer positieve toespraak van medebezieler Peter Vermeulen. Het geheel wordt aan elkaar gepraat door radio- en televisiemens Sven Speybrouck en die mens is altijd ad rem.

Maar soms wordt het moeilijk, soms kan een begeesterende show vol met inhoud verwarring stichten vanwege een gebrek aan interne logica. Dat gebeurde afgelopen week toen professor Alexander D’Hooghe van Ringland een powerpointpresentatie mocht geven. Deze man is vorig jaar door de overheid aangenomen, werd daarbij in de pers de ‘overkappingsintendant’ genoemd, maar maakte afgelopen maandag duidelijk dat hij toch eerder een ‘leefbaarheidsintendant’ is. De overheid verwacht dat hij alle partijen bij elkaar brengt, de burger bij de zaak betrekt en dat het dossier eindelijk kan ‘landen’ vanwege genoeg ‘draagvlak’, zodat de ‘schop’ in de grond kan, zoals minister Weyts het graag zegt. Sven Speybrouck stelde de vraag drie keer aan de intendant: komt Ringland er of niet? Het publiek lachte zelfs met sympathie bij het onbehagen van de intendant. Hij komt immers met zijn rapport tegen september of oktober en die dekselse Sven vraagt meteen al om kleur te bekennen voor een tot in de nok gevulde Roma.

Doen alsof

Op dat moment wordt gêne informatie. Maar toch kreeg die intendant na zijn powerpoint de handen op elkaar. Hij had het over ‘draagvlak’, over ‘landen’, over ‘participatie’ en over zijn website waar hij blijkbaar graag wordt aangesproken met ‘Alexander’. Het is te zeggen: ook dat vond de professor zichtbaar gênant, het was immers duidelijk een trouvaille van het reclamebureau dat mee achter deze nieuwe stijl zit. Kreeg die schalkse Sven nu medelijden met de professor? “Hij doet dat niet slecht, hé?” zei de presentator tegen Peter Vermeulen. Vermeulen gromde wat en begon dan aan zijn eigen presentatie. Ook hij kreeg applaus, maar meteen véél meer. De Ringland-mens liet immers weten dat een gedeeltelijke overkapping haalbaar, maar onzin is en dat indien de overheid echt een overkapping wil, ze niet anders kan dan voor het tracé Oosterweel-Noord te gaan. De voorkeur voor dat tracé is wat andere actiegroepen in meer of mindere mate – dit blijft een complex dossier – al jaren uitdragen. Sterker nog: het Oosterweeltracé waar de overheid nog altijd aan vasthoudt, is al vijf jaar geleden in een volksraadpleging in de vuilnisemmer gekieperd.

Het Oosterweeltracé waar de overheid nog altijd aan vasthoudt, is al vijf jaar geleden in een volksraadpleging in de vuilnisemmer gekieperd

Toen werd het verwarrend. Want uit de powerpointpresentatie van D’Hooghe zou je kunnen opmaken dat ook hij daar alleen maar het oorspronkelijke tracé staat te verkopen. Dat laatste werkwoord is niet zomaar gekozen. Dit kan misschien een professor zijn, een man met een indrukwekkend CV, maar zijn rol lijkt toch eerder op een verkoper die zich laat sturen door een reclamebureau. De strijd om het tracé lijkt dus beslecht en nu moet die man zorgen dat alle bezorgde burgers ervoor applaudisseren omdat er hier en daar een dak op komt. Een kat in een zak blijft een kat in een zak.

Je mag immers nooit doen alsof je een bezorgde burger zijn goesting geeft door zogezegd participatie toe te laten met ondermeer een nieuwe interactieve website, terwijl je eigenlijk gewoon iets aan het verkopen bent dat die bezorgde burger niet wil. Dan maak je bezorgde mensen kwaad, dan activeer je ze verder, dan maak je ze potentieel strijdbaarder dan voorheen. Bezorgdheid én kwaadheid zijn geen emoties waarmee je een ‘draagvlak’ creëert, hiermee kan je niet ‘landen’. Maar dat bleef die intendant afgelopen maandag en dinsdag maar zeggen in De Roma, samen met de boodschap dat we met z’n allen ‘constructief’ moeten blijven.

Conflict

De positie van Ringland maakt het nog verwarrender. Van alle kanten krijg je te horen dat ze niet willen contesteren, dat het niet in hun DNA zit om luid op tafel te slaan. Dat zijn lovenswaardige eigenschappen als het spel eerlijk wordt gespeeld. Maar dat doet de overheid niet. Meer nog: dat heeft ze nog nooit gedaan. Dit is een conflict met twee belangengroepen die lijnrecht tegenover elkaar staan. Dit is een strijd. Ringland meent nog steeds dat het een gesprek is. Ze meent dat je deze bende tijdens talloze vergaderingen kunt vermurwen met rationale argumenten, experts langs alle kanten, geduld en positieve uitstraling. Vergeet het. Er zijn geen bewijzen voor.

Dit is een conflict met twee belangengroepen die lijnrecht tegenover elkaar staan. Dit is een strijd. Ringland meent nog steeds dat het een gesprek is

In het lovenswaardige boek Dit is morgen van de filosofen/journalisten Thomas Decreus en Christophe Callewaert staat er deze paragraaf tegen het eind: “We zijn vergeten dat een politiek engagement aangaan in de eerste plaats betekent: deelnemen aan een strijd. Een strijd die op veel manieren kan en moet gevoerd worden, maar wel een strijd. Het lijkt er soms op dat we het idee van strijd hebben opgegeven omdat het te agressief klinkt. In plaats daarvan wordt een voortdurende nadruk gelegd op overleg, dialoog, en het idee dat we iedereen per se moeten aan boord houden.”

Decreus en Callewaert hebben een positief boek geschreven over de uitdagingen van deze tijd en de manier waarop we hiermee als burger kunnen omgaan. Beste jongens van Ringland: koop alsjeblieft dat boek. Het is helder, vlot, exact waar jullie van houden. Wie weet heeft dat boek een therapeutische werking op jullie, op ons prachtproject dat Ringland heet. Nu even door de zure appel bijten. Er is geen gesprek meer over het juiste tracé. Dit is een strijd. En velen, ook de positief ingestelde moeders en vaders met kinderen die Ringland steunen, weten dat. Nu jullie nog.

Auteur: Jeroen Olyslaegers

Jeroen Olyslaegers (°1967) schrijft romans, theaterstukken en columns. Zijn nieuwste roman Wil komt in augustus uit bij de Bezige Bij. Hij werkte samen met Occupy Antwerp voor acties rond armoede in de stad en richtte met vrienden de zogenaamde ‘geefpleinen’ op. In 2014 kreeg hij de Edmond Hustinx-prijs voor zijn theateroeuvre en de Ark-prijs van het Vrije Woord.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid

Word nu lid van Apache en geniet van deze voordelen:

  • Toegang tot alle ruim 4.000 artikels
  • Deel de artikels gratis met je vrienden
  • Toegang tot alle dossiers en het volledige archief
  • Treed in discussie met journalisten en andere lezers
  • Korting op events en andere journalistieke producten, zoals e-books