Vaticaan, roddelstad (2)

23 december 2015 Bart Lebie
2217420124_e0b371a0f1_z
Engel in Rome (Foto: Flickr)
2217420124_e0b371a0f1_z
Engel in Rome (Foto: Flickr)

In wat ondertussen als Vatileaks 2.0 bekendstaat, werd onthuld dat een deel van de restructuratiekosten van het appartement door de ,  (de Stichting Kindje Jesus) betaald werden. Volgens journalist Fittipaldi ging het om een bedrag van 200.000 euro.

De stichting is de structuur achter het kinderziekenhuis Bambin Gesù. Zoals we reeds schreven, maakte dit ziekenhuis deel uit van Bertone’s droom van een pool van ‘katholieke excellentie’. Tot voor kort werd het ziekenhuis ook geleid door een van Bertone’s vertrouwelingen, Giuseppe Profiti. Hij betaalde de 200.000 euro voor Bertone’s penthouse. Profiti zag het als een investering omdat het appartement met gigantisch terras gebruikt zouden kunnen worden voor evenementen in het kader van ‘fundraising’ voor arme en zieke kinderen.

Interessante weetjes

1) Bertone was zelf niet op de hoogte van het feit dat het ziekenhuis een deel van de restructuratie van zijn appartement betaalde.

2) De opvolger van Profiti vindt deze ‘investering’ allesbehalve een aangename erfenis en schakelde een batterij advocaten in om de zaak te beslechten.

3) Het Bambin Gesù legde zelf niet echt een onbevlekt parcours af. In 2012 huldigde het een nieuwe zetel in op het extraterritoriale gebied van het Vaticaan – naast de eeuwenoude Sint Paulus buiten de heilige muren – zonder daarbij enige rekening te houden met de omgeving.

Oudjaar bij Bertone

Om niet altijd kwaad te willen spreken van Ratzinger’s vertrouweling, moeten we toegeven dat Bertone’s verdediging in de zaak rond zijn appartement wel wat veranderde de afgelopen maanden. (Laat onmiddellijk duidelijk zijn dat het niet de intentie is Bertone of een van zijn collega’s in hun luxeoptrekjes te verdedigen, God sta ons bij, B.L.)

Waar hij vorig jaar nog het ‘spiegeltje-spiegeltje-argument’ gebruikte (mijn voorganger heeft ook een groot appartement), zei hij een paar weken geleden dat zijn appartement van om en rond de 300 vierkante meter (het verschil in grootte hangt af van de krant die men leest) eigenlijk van iedereen is. Grapjas Riccardo Albenghi organiseerde daarop prompt het facebookevent ‘oudjaar bij Kardinaal Bertone’, dat onlangs al meer dan 150.000 aanwezigen telde. Op dit moment wordt een DJ gezocht. Ondertussen zou de kardinaal 150.000 euro teruggestort hebben aan het kinderziekenhuis.

Het facebookevent 'oudjaar bij kardinaal Bertone' telde onlangs al meer dan 150.000 aanwezigen

Het moet gezegd dat de verhitte discussie rond de grootte van de appartementen van de prelaten farizeïsche allures aanneemt. De oppervlakte van de appartementen van kardinalen, bisschoppen en secretarissen is altijd een relatief begrip. De discussie rond het patrimonium van de Kerk is veelal een ressentimentsdiscussie. Daarbij moet een onderscheid gemaakt worden tussen de woonsten van de kerkleiders en het patrimonium dat niet door hen persoonlijk gebruikt wordt. Vaak worden beide zaken over dezelfde kam geschoren.

Verzachtende omstandigheden

Ondanks de vele kritiek die geleverd kan worden op het leven in een gigantisch luxueus appartement, zijn er in dit geval ook een aantal verzachtende omstandigheden. Gepensioneerde kerkleiders leven er immers zelden alleen. Vaak zijn ze omringd door verzorgend en verplegend personeel, wat gezien hun leeftijd van 75+ wellicht niet echt als overbodige luxe beschouwd kan worden. Daarbij wordt de woonst voor lekenexperten die in het Vaticaan werken vaak als bonus gebruikt om ‘competitief’ te zijn aangezien de loonkloof in Italië veel groter is dan bijvoorbeeld in België. De appartementen hebben meestal ook een grote historische of culturele waarde. Ze ombouwen tot sociale woningen zou wellicht teveel van het goede zijn en het zou evenzeer jammer zijn ze onbewoond de functie van museum toe te kennen.

Vaticaanse instellingen worden meer dan eens bedot door hun eigen medewerkers

Daarnaast moeten er nog twee fundamentelen zaken niet vergeten worden. De wonigen zijn eigendom van de Kerk (gebouwd, gekregen of gekocht) en er bestaat zoiets als Vaticaanse soevereiniteit. Het Vaticaan heeft het recht te beslissen wat recht en onrecht is betreffende haar vastgoed. Elke vorm van juridische, en zelfs morele externe veroordeling, is uiteindelijk onrechtvaardig. Het patrimonium van de Kerk dat niet door kerkleiders bewoond wordt, is meestal extraterritoriaal eigendom dat slechts onrechtstreeks in handen is van de Heilige Stoel. Het is eigendom van stichtingen, kerkelijke instituten en ze worden weleens gebruikt voor praktijken die niet echt christelijk te noemen zijn, soms zelfs voor maffieus cliëntelisme. Daarbij valt niet altijd uit te maken wie de ultieme verantwoordelijkheid draagt. Vaticaanse instellingen worden immers meer dan eens bedot door hun eigen medewerkers.

Morgen: deel 3. Priesters in de actualiteit met feiten die weinig met liefdadigheid te maken hebben. 

LEES OOK