Seks tussen bank en staat

22

Ik kan me iets voorstellen bij de haat die moegetergde mensen in de oorlog tegen ‘de bezetter’ hadden. De bezetter rooft je land leeg en dwingt jou om met je voedselbonnen aan te schuiven voor wat klein grut. Zo’n gevoel heb ik bij de bankwereld. Ik word wakker, drink koffie en blader digitaal door de kranten.

CHRIS VAN CAMPOh, de schuldgraad van de gezinnen neemt astronomische proporties aan. Dat klinkt als een serieuze familiale schipbreuk, toch? Maar wat blijkt, dat we gewoon “inspeelden” op de lage rente. Bovendien bestaat 81% van die schuld uit hypothecaire kredieten en moesten we ook gewoon meer lenen omdat de huizenprijzen bleven stijgen. Er is nauwelijks wanbetaling. Het spaargeld en de beleggingen van de burger overstijgen nog steeds de wassende schuld. Tot zover vals alarm.

Coco-aftrek

Ik word wél kotsmisselijk wanneer ik de conclusie van het artikel lees: het risico dat de toenemende schuld van de Belgische gezinnen de gezondheid van de banken en de hele economie in gevaar zal brengen, is voorlopig beperkt.

Wat klopt niet in het zinnetje? Of beter, dit is toch de wereld op zijn kop. Geheel volgens de regels van de synchroniciteit sijpelt er nog meer verontrustend banknieuws mijn stressvrije week in de Zeeuwse polder binnen. Hier in Nederland ligt Jeroen Dijsselbloem, voorzitter van de Eurogroep én minister van Financiën, onder vuur omdat hij de marionet blijkt van ING, Rabobank en ABN Amro. Iets over het erdoor jassen van een wet op de coco-aftrek. Ik wist dat ook niet, maar het gaat om uiterst risicovolle leningen aan banken tegen een heel hoge rentevoet. Zodra de bank echter in slechte papieren komt, is de lening onbestaande. Dat verlies moet men volgens het bovenvermelde clubje probleemloos kunnen aftrekken, zo niet zouden ze wel es de vinger op de knip kunnen houden als het over te verstrekken kredieten gaat.

Dit is niet meer lobbyen, dit is chantage en het zou strafbaar moeten zijn. Het voordeel van waanzinnige constructies, is echter dat men met een gezond boerenverstand gauw afhaakt. Dijsselbloem ontkent ten stelligste dat de banken hem de wet voorschrijven. Hij raadpleegde hen hoogstens als specialisten en schreef daarna zelf een “Nota van wijziging” die hij er zonder stemming van het parlement kon doorjagen. De wurgstrepen op zijn nek zijn nog zichtbaar.

Cash

De transparantie waar vadertje staat heil in ziet, is die van spiegelglas

Ik vrees dat we in België niet met de vinger naar Nederland moeten wijzen. Achterkamerpolitiek is een typisch Belgische aberratie. Laat ons er vanuit gaan dat de politiek ook in ons land nauwere banden heeft met de bankensector dan met de burger. Alsof het allemaal nog niet griezelig genoeg is, schieten ook de berichten over de toenemende ontmoediging om cash te gebruiken, als paddenstoelen uit de grond. Onnodig te zeggen dat als banken daar voor pleiten, de overheid er graag oor naar heeft. De transparantie waar vadertje staat heil in ziet, is die van spiegelglas. Zijn de mogelijkheden van cash al niet herleid tot zakgeld? Heeft de FOD al geen inzage in uw rekeningen?

Wanneer – uiteraard veroorzaakt door de lenende burger – de banken door gebrek aan reserves en met overschot van risico wéér over kop gaan – moet te allen prijze vermeden worden dat we alsnog ons geld uit de muur willen halen. De sok met geld wordt afgedaan als het oorkussen van de duivel. Om de nachtmerrie kort te houden, een cashloze maatschappij rolt de rode loper uit voor de negatieve rente, en maakt ons lijfeigenen van bank en staat.

En terwijl dit net zich sluit, wordt onze aandacht afgeleid door 1001 verwarrende berichten over wat we al dan niet mogen eten. Who cares, straks is het koken gedaan en eten we wat de trog schaft.

Waarom wachten we op Griekse toestanden vooraleer we goed doordachte parallelle betaalsystemen opzetten? Er zijn hiaten genoeg in de wetgeving die mits wat juist gekozen jargon, lokale, kleinschalige transacties met alternatieve munten of ruildiensten legaal mogelijk maken. We moeten onthouden dat wij burgers geen enkele crisis op ons geweten hebben, integendeel. We mogen ons niet in de schuldhoek laten duwen en gaan best in survival modus, zoveel is zeker. De ultieme bedreiging is er één van binnenuit, onze maatschappij gaat ten onder aan een auto-immuunziekte die we ons op de hals haalden tijdens onveilige copulatie tussen bank en staat.

Auteur: Chris Van Camp

Chris Van Camp deed alles wat je schrijvend (voorlopig) ongestraft kan doen. Ze schreef columns voor Apache, De Morgen, Klara en Knack, theaterteksten en boeken.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid