Compensatie

1

De publieke woordenwisseling tussen de komiek en de minister was lachen geblazen, maar de inzet blijft bittere ernst. Hoe springt Vlaanderen met zijn schaarse bosgronden om? Wouter Deprez had geen zin meer om lijdzaam toe te kijken bij de plannen van het transportbedrijf Essers om twaalf hectare eikenberkbos te Genk te kappen om het vervolgens als bedrijfsgrond in te nemen. Genoeg is genoeg.

Jeroen OlyslaegersHetzelfde bedrijf had immers nauwelijks twee jaar geleden te Wilrijk ook al een eeuwenoud bos gerooid en het terrein ligt er nu nog steeds ongebruikt bij, ondanks al het protest. Er zijn wel degelijk alternatieven, betoogt Deprez, te weten: een paar honderd hectaren ongebruikte bedrijfsterreinen vlak bij. Zijn woorden kregen meteen zoveel bijval dat onderhand elke natuurvereniging zich nu wel zal afvragen of ze Deprez niet vast in dienst moeten nemen.

Beschamend

Wat de natuurmensen ongetwijfeld frustreert, is de lauwe interesse in de pers voor ons bosbeheer versus het systematisch schandalige beleid van het kabinet van minister Joke Schauvliege. En toch triomfeert de onverschilligheid niet, steeds meer mensen hebben er genoeg van. Wat mankeerde was iemand die populair genoeg is, zeer ad rem kan zijn en zich na het plegen van allicht enkele telefoontjes en het lezen van wat persberichten simpelweg een expert kan noemen in dit dossier.

Is dat laatste overdreven? Laat ons zeggen dat Deprez in ieder geval scherp afsteekt tegen het geklungel van mevrouw Schauvliege. Wat voor een beschamende vertoning was me dat in die televisiestudio van Terzake… Ze liet net daarvoor al weten dat Deprez elke week wel een politicus aanpakt, wat – zelfs mocht dat waar zijn – geen fluit te maken heeft met dit dossier. In de studio bleef ze dan maar zeggen dat Essers een “watergebonden” bedrijf is en dat hun uitbreidingsgebied (het te kappen bos, dus) ook aan water ligt. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Haar kabinet liet meteen weten dat het om een “verspreking” ging. Man, al die versprekingen en die verkeerd begrepen woorden die een mens van politici dient te verwerken… Het lijkt verdomme wel een stijlfiguur geworden van het politieke bedrijf.

Minister Tegen leefmilieu

al die versprekingen en die verkeerd begrepen woorden die een mens van politici dient te verwerken… Het lijkt verdomme wel een stijlfiguur geworden van het politieke bedrijf.

Wie nogmaals naar die uitzending kijktn merkt meteen dat het niet om een verspreking gaat, maar dat mevrouw Schauvliege simpelweg dit dossier niet goed kent. Vanuit haar optiek is zulke kennis immers een detail. Want, zo blijft ze maar herhalen, het gaat wel over vierhonderd jobs, vergis u niet. Ik nodig u uit, o lezer, om dat nu eens te laten bezinken. Is mevrouw Schauvliege minister van Werkgelegenheid? Nee dus. Ze is wel degelijk minister voor Leefmilieu. In de praktijk is ze zelfs dat niet. Als je kijkt naar de feiten hebben wij een minister Tegen Leefmilieu en lijkt heel haar kabinet gevuld met mouwvegers van de Boerenbond en waterdragers voor bedrijven. Hun denken en handelen kan nog het best als pervers worden omschreven. Ja, laat ons dat eeuwenoud bos rooien, maar vreest niet, o Vlaming, het zal worden gecompenseerd. We planten toch gewoon een nieuw bos? Makkelijk zat. Spreek, o geheugen, hoe zat dat nu weer met dat compensatiegedrag? Even checken op het net en dan weet je het weer: zes maanden geleden meldde de pers dat bijvoorbeeld het boscompensatiefonds alvast niet werkt. Concreet? De achterstand is opgelopen tot 1.300 hectare, terwijl er jaarlijks tussen honderd en tweehonderd hectare bos verdwijnt.

Mevrouw Schauvliege wordt nu met hoon overladen. Deprez’ woorden hebben haar midscheeps getroffen. Het gedrag van het kapgrage bedrijf Essers is voor velen op sociale media een aanleiding geworden om heel het non-beleid van Schauvliege aan te vallen en mensen worden dan graag wat persoonlijker. Zie haar glimlachend staan poseren met de paus die een hart voor groen heeft. Hoor haar maar doorgaan over het belang van ecologie en de verantwoordelijkheid van de burger. Maar eigenlijk is het onwelvoeglijk en vooral kortzichtig om alleen haar te viseren.

Mocht ze met wat bibbergeld ter compensatie naar de uitgang worden begeleid, verandert er immers niets. Laat ons het monster even in de ogen kijken. Het is haar partij van christendemocraten die keer op keer die post van Leefmilieu wil binnen rijven. Hun slinkende populariteit heeft hen allicht doen besluiten om alles wat leefmilieu aangaat als stukken taart uit te reiken aan bedrijven in de hoop dat ze daarvoor dan nog wat leuke complimentjes en schouderklopjes krijgen. Jazeker, dat is de ware compensatie, en het gaat niet over bossen.

Auteur: Jeroen Olyslaegers

Jeroen Olyslaegers (°1967) schrijft romans, theaterstukken en columns. Zijn nieuwste roman Wil komt in augustus uit bij de Bezige Bij. Hij werkte samen met Occupy Antwerp voor acties rond armoede in de stad en richtte met vrienden de zogenaamde ‘geefpleinen’ op. In 2014 kreeg hij de Edmond Hustinx-prijs voor zijn theateroeuvre en de Ark-prijs van het Vrije Woord.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid