Kiezen tussen #DailyRacism en cannabis

8

Voor Bart De Wever hoeft racisme niet hard en repressief aangepakt te worden. Dat werkt niet. Een oorlog tegen drugs in zijn stad, dat werkt dan weer wel. Links denkt over die thema’s exact het tegenovergestelde. Gaat de discussie dan over de juiste aanpak van een crimineel feit, of gaat het over de onderliggende waarden: cannabisgebruik is des duivels, en racisme, ach ja? En vice versa.

Tom CochezEen artikel beginnen met de drie woorden “Bart De Wever” voelt stilaan wat ongemakkelijk. Alleen, de N-VA-voorzitter is zo dominant in zijn eigen partij en in de vaderlandse politiek, dat het soms gewoon niet anders kan. Zo ook wanneer de burgemeester van Antwerpen op een boekvoorstelling uitspraken doet over het “gefaald migratie- en integratiebeleid” en tegelijk schokkende verhalen over “alledaags” racisme via #DailyRacism de wereld worden ingestuurd.

Stoplap

Wat heeft Bart De Wever over dat laatste te vertellen? Niet zo gek veel, zo bleek gisterenavond op Ter Zake waar hij te gast was. Dat racisme en discriminatie bestaan, dat het erg is en dat het eigenlijk de schuld is van het mislukte integratiebeleid. Begrijp: het eigen volk zou voor minder racistisch worden met al die slecht geïntegreerden en bovendien, zo zei De Wever nog, wordt racisme maar al te graag aangewend als een stoplap voor persoonlijk falen. Ieder zijn interpretatie, maar als een zachte, troostende schouder voor de slachtoffers van racisme klonk het niet meteen.

Hoe wil de voorzitter van de partij die de ministerportefeuilles beheert die over discriminatie gaan het strafbare feit racisme dan aanpakken? Zo goed als niet eigenlijk. Veel verder dan “rolmodellen” die het wel maken in de maatschappij en “inburgering” gaat zijn aanpak van racisme niet. Er is volgens Bart De Wever overigens ook geen geld voor. Praktijktests om te zien of er gediscrimineerd wordt op de huurmarkt of door werkgevers? De N-VA gruwt bij die gedachte. De Gentse afdeling schiet plannen van het Gentse stadsbestuur in die richting af.

Leggen we daarnaast even het plan, de vrijgemaakte middelen en de verklaringen van Bart De Wever over zijn drugsbeleid, de fameuze “war on drugs” in Antwerpen. De huidige Antwerpse bestuursploeg maakte er een van haar prioriteiten van. Dat is volgens Bart De Wever een bittere noodzaak:

Het drugsprobleem in Antwerpen wordt almaar groter en het stadsbestuur wil dat probleem aanpakken. Niks doen is geen optie meer

Concreet gebeurt dat in de eerste plaats door joints op straat streng te bestraffen en bezit van cannabis te beteugelen. Dat levert jaarlijks duizenden pv’s op.

#DailyRacism

Maar hoe zit het met racisme? Hoeveel pv’s worden er daarover jaarlijks opgemaakt in Antwerpen? Vast staat dat de aanpak geen prioriteit van het stadsbestuur is en dat er geen speciale eenheden door de Antwerpse straten worden gestuurd. Nochtans is racisme, afgaand op de talrijke stuitende getuigenissen die via DailyRacism worden gedeeld in Antwerpen en Vlaanderen een groot probleem. We zouden bovenstaande uitspraak van Bart De Wever over drugs dus net zo goed met een woordje kunnen aanpassen:

Het racismeprobleem in Antwerpen wordt almaar groter en het stadsbestuur wil dat probleem aanpakken. Niks doen is geen optie meer.

Maar zo klink het dus niet. Integendeel.

Ter linkerzijde zien we zowat het spiegelbeeld. Drugs, en al helemaal cannabis moeten niet al te streng aangepakt worden. Doen we dat wel, dan worden gebruikers in de criminele sfeer geduwd en dat maakt het probleem enkel groter. Gebruikers criminaliseren is wel het laatste wat helpt. Natuurlijk is cannabis niet geweldig gezond en we moeten dat vanzelfsprekend afraden, maar we gaan er toch niet actief achteraan om te verbaliseren? Wat positieve rolmodellen en preventiecampagnes moeten volstaan. Inderdaad, een beetje zoals Bart De Wever racisme wil aanpakken.

Waarden

Racisme moet voor links dan weer wel streng aangepakt worden. In Gent start het linkse stadsbestuur geen ‘war on drugs’ maar pakt het wel uit met een antidiscriminatieplan waarbij bedrijven actief gecontroleerd zullen worden op het discrimineren van personen op basis van hun achtergrond, handicap of levensovertuiging. Praktijktests moeten mistoestanden aan het licht brengen en wie discrimineert riskeert een sanctie. Volgens Gents N-VA-boegbeeld Siegfried Bracke gaat het om disproportionele maatregelen. Dat is zo ongeveer hetzelfde als wat de Antwerpse oppositie over de war on drugs van Bart De Wever denkt.

Conclusie? De politieke discussie gaat niet zozeer over de aanpak – werkt repressie of moet het net minder hard – maar wel over het thema. Wie het gebruik van cannabis en andere illegale drugs verkettert, maakt van de harde aanpak ervan een prioriteit. Wie van oordeel is dat racisme met wortel en tak moet worden uitgeroeid, pleit voor de harde aanpak ervan. En ook het omgekeerde geldt: wie het gebruik van cannabis of andere illegale drugs eigenlijk geen halszaak vindt, viert de teugels en kiest voor een preventieve, niet-criminaliserende aanpak. Wie racisme toch vooral een relatief begrip vindt, laat betijen en schuift in het beste geval wat positieve rolmodellen naar voren of trekt nog een extra blik inburgering open.

Het debat zou een stuk makkelijker zijn, mochten die achterliggende waarden wat duidelijker worden geëxpliciteerd in plaats van rond de hete brij te draaien.

Auteur: Tom Cochez

Licentiaat criminologie. Werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Hij volgde er vooral gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijen Vlaams Belang en Groen. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelance basis te werken onder meer ook voor Knack en Humo. Een jaar later stond hij mee aan de wieg van De Werktitel, het latere Apache.be. Vandaag werkt hij als redacteur en coördinator.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid