Pelgrim


In de middeleeuwen, zo werd mij op school geleerd, bezochten pelgrims heilige plaatsen om hun zonden af te betalen. Belangrijke plaatsen zoals Santiago de Compostela, Rome of Jeruzalem bezorgden de pelgrim een volle aflaat; een volledige kwijtschelding van zonde en schuldgevoel. De christelijke leer heeft altijd een zeer praktische kant gehad. Op de schoolbanken kreeg ik immers te horen dat rijke mensen hun schulden konden meegeven aan de arme pelgrims, dat je met andere woorden het schuldgevoel van een ander tegen betaling mee kon torsen tijdens de pelgrimstocht. Soms betalen we om van het gezaag over schuld af te zijn.

Daar moest ik aan denken toen ik las dat fijn stof in dit land ons jaarlijks bijna 80.000 levensjaren kost. Dat is, althans volgens het recent rapport van het Instituut voor Natuur en Bosonderzoek, onze prijs van nalatigheid, van denken en handelen zonder ‘aflaat’, zonder de mogelijkheid te overwegen deze schuld af te betalen. En dat heeft onze minister Tegen Leefmilieu Schauvliege ook door. Ze zei dat ze jaarlijks 750.000 euro voorziet voor natuurprojecten. Dat is zelfs geen pleister op de wonde, dat is een afbetaling van de rente op die pleister. “Natuur in je buurt” zo heet dat project van haar. Mocht het gaan over schaamhaar, zou ik het een realistische omschrijving vinden.

Schauvliege

Toen de mensen van Klimaatzaak aankondigden dat ze de overheid een proces gingen aandoen wegens nalatigheid op het gebied van klimaat, werd woordvoerder Nic Balthazar uitgenodigd in de televisiestudio van Ter Zake. Recht tegenover hem zat weer die mevrouw Schauvliege. Haar verdedigingslijn was simpel: het zijn de burgers die meer moeten doen, iedereen een duit in het zakje. Het leek alsof iedereen zijn ecologische voetafdruk moest beperken tot de hink-stap-sprong van een eekhoorn, vooraleer kritiek op de overheid aanvaardbaar werd. Leep was dat wel, gezien veel bewuste mensen hun milieubekommernis voortdurend verbinden met een schuldgevoel en de vraag ‘doe ik wel genoeg om de planeet te redden voor mijn kinderen’ uiteindelijk bij velen leidt tot cynisme, machteloosheid en schouders ophalen.

‘Natuur in je buurt’ heet het project van mevrouw Schauvliege. Mocht het gaan over schaamhaar, zou ik het een realistische omschrijving vinden

Intussen doet de overheid, zowel federaal als Vlaams, gewoon verder alsof er niets aan de hand is, alsof de uitdagingen van de 21ste eeuw juridisch werden afgedwongen zich in de wachtkamer op te houden. Vorige week kon je elke dag wel een symptoom vinden van dat uitstelgedrag. ‘Scheurtjes’ in de kerncentrale Doel 3? Achttien centimeter, alsjeblieft, een opening die goed is voor dra een pijnloze bevalling van een radioactieve apocalypsbaby, geen keizersnede nodig. Uplace? Elke significante studie op het gebied van volksgezondheid en mobiliteit keurt het voorstel van een gigantische shoppingmall in het hart van fileland af. Met welke studie staat de Vlaamse overheid te zwaaien? Met een die geschreven is door een partner van Uplace en die blijkt positief te zijn voor het project. Niemand dient een hartmassage te worden toegediend bij de schok van deze bevindingen. De federale en Vlaamse overheid faalt over de hele lijn en dat weten ze in het buitenland ook.

HartsTocht

Nu kent uw dienaar een aantal koppige mensen. Een daarvan heet Nick Meynen. Nick heeft een idee. Tijdens de laatste dagen van deze maand maart, van donderdag 26 maart tot en met zaterdag 28 maart wil hij een pelgrimstocht organiseren van Lillo naar Antwerpen, een die genoeg heilige huisjes van deze overheid aandoet en ja, daar hoort uiteraard het Oosterweeldossier ook bij. Nick heeft mensen rond zich verzameld die mee willen stappen en uw dienaar doet mee, voor zover mijn kersverse wandelschoenen het aan kunnen. Die droom heet HartsTocht en sluit aan bij een van de inhoudelijke punten van de Hart Boven Hart-beweging, namelijk ‘Eco is logisch’. Die daaropvolgende zondag, 29 maart, organiseert die beweging immers hun Grote Parade te Brussel waar al deze eisen met hopelijk véél mensen zullen worden gedragen.

Wij gaan dus stappen, met hopelijk gezellig veel volk en mensen die helpen en aanmoedigen. We stappen omdat we dat schuldgevoel van de bewuste burger naar Brussel willen brengen, naar het hart van een nalatige overheid, en met de dringende boodschap: doe nu eens eerst zelf iets. We gaan stappen door dat fijn stof, voorbij radioactieve scheuren en waanzinnige dromen van winkelcentra, door een mist van verdringing en op een weg geplaveid met goedkope excuses en handjeklap, door een van de meest vervuilde gebieden van dit Europa. We komen ons kot uit met een positief verhaal, een realistisch alternatief waar ecologie het hart wordt van deze voortrazende groei-economie. Tijd voor actie en bewustzijn, me dunkt. Stapt u mee? Wilt u mee supporteren, steunen en ons van eten voorzien? Check ‘HartsTocht naar Brussel’ op Facebook of zwier die woorden een zoekmachine in. Maart wordt een pelgrimsmaand. Join the fun of consciousness.


Over dit artikel

BronApache [https://www.apache.be]
TitelPelgrim
Auteur(s)Jeroen Olyslaegers
Permalinkhttps://www.apache.be/?p=51083
Gepubliceerd 02 maart 2015 @ 12:53. Met update op 02 maart 2015 @ 13:16
Opgevraagd17 oktober 2019 @ 17:29
Klik hier om te printen