Vervoering

3

De goedkoopste manier om van Zuid-Frankrijk naar België te reizen is het vliegtuig nemen. Pure waanzin is dat. Een mens die wil nadenken over de ecologische kost van zijn vervoer, snijdt zich financieel in de vingers. Allesbehalve een evidente keuze als je moet rondkomen van een minimumloon en wat schnabbels. Nee, kom dan even aanlopen met een verhoging van de kostprijs van treintickets. Een bestuurder die daar in alle ernst voor pleit, verdient een gevangenisstraf. Of is dat niet meer gebruikelijk bij misdadig gedrag?

Herman LoosWe hebben dus treintickets geboekt voor een verlengd weekend familiale verplichtingen. De rekensom leert me dat de trein voor twee ongeveer zo duur uitkomt als de auto, dat valt al bij al dus mee. Opvallend: de trein van Tarbes naar Parijs is goedkoper dan die van Parijs naar Brussel terwijl het traject bijna drie keer zo lang is. Het vliegtuig, zo hebben we ons voorgenomen, zullen we niet meer nemen. Nooit meer, tenzij de wetenschap vliegen verzoent met de ecologie.

Dicht bij huis

Het is volstrekt absurd hoeveel er wordt gevlogen. Elke week opnieuw vullen mijn sociale media zich met selfies op luchthavens en in vliegtuigen. De evidentie en ondoordachtheid van vliegreizen zijn stuitend. “Vijf veelzijdige bestemmingen dicht bij huis,” lezen wij in een als artikel vermomde reclameboodschap. Ik denk aan het wandelpad aan de Ourthe, naast de spoorweg Luik-Hotton. Thorn in Nederlands-Limburg. Baden-Baden desnoods. Nee hoor. Ijsland. Of Gran Canaria – “amper vier uur vliegen.” Zoiets vinden wij dus de wansmaak voorbij.

Wat een rotzooi is het ook. In Parijs is er smogalarm, in Brussel worden vissen gerookt in filedampen, ergens in de provincie rijdt een volslagen valide persoon die ook gewoon een betere wereld wil voor zijn kinderen of kleinkinderen met de auto twee straten verder naar de bakker. Zo lachwekkend is de mens: eigen gemak eerst. In België blijft het autobezit stijgen, blijft het aantal afgelegde kilometers stijgen, en moet de ticketprijs van het openbaar vervoer volgens bepaalde stemmen de werkelijke kostprijs van dat vervoer dekken.

In de provincie rijdt een volslagen valide persoon die ook gewoon een betere wereld wil voor zijn kinderen of kleinkinderen met de auto twee straten verder naar de bakker

Verkeersinfarct

Waarom dat vervoer dan nog openbaar genoemd zou worden, god of een andere Joost mag het weten. Vermoedelijk omdat binnen het bedrijf een politieke krabbenmand vecht om langs alle kanten geld te graaien. Alvast niet omdat het een belangrijk middel is in de strijd tegen het verkeersinfarct waaraan België stervende is. Precies daarom zou het nochtans minstens de helft goedkoper moeten zijn om met trein of bus te reizen in vergelijking met andere vervuilende vervoersmiddelen.

Intussen bereikt de eensgezindheid over de klimaatopwarming onder wetenschappers stilaan Noord-Koreaanse scores. Het verband met de gemakzuchtige en egocentrische manier waarop wij ons vervoeren, kan zelfs de meest perverse geest niet ontkennen. Maar we hebben allemaal zo weinig tijd, en we werken zo hard, en we moeten toch ook de wereld gezien hebben voor we sterven, de wereld waarvan wij hopen dat die voor onze kinderen en kleinkinderen beter zal zijn. Hoe die dan beter zou worden, dat lossen ze zelf maar op.

Auteur: Herman Loos

Herman Loos is auteur van Menselijke grondstof: over leven op de bodem van de Europese arbeidsmarkt (EPO). Hij is docent filosofie en ethiek aan hogeschool Odisee (Brussel) en docent sociologie aan AP Hogeschool (Antwerpen). Hij schreef columns voor Apache en publiceert ongeregeld opiniestukken en gastbijdragen bij uiteenlopende media.

Word lid

Word jij lid van Apache? Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu al vanaf 6,25 euro per maand.


Ja, ik word lid