Goednieuwskrant

2

In de gangen van de openbare omroep hing de geur van gebakken lucht. Hij kwam uit het bureau van de hoofdredacteurs van het VRT-nieuws, die net het zonlicht – nochtans een schaars goed deze lente – ontkend hadden in een reactie op de open brief van PEN-Vlaanderen. Mij ontsnapten een lach en een traan. Beide uitingen van onmacht, ongetwijfeld. Onmacht om te begrijpen dat deze onzin uit de mond kwam van zij die door de overheid gemachtigd zijn af te bakenen wat in Vlaanderen nieuws is en wat niet.

Herman LoosSlechts een week eerder had in Nederland een troonswisseling plaatsgevonden. Op deredactie.be kreeg het gebeuren een eigen lemma. Begrijpelijk. Het lemma bevat ruim dertig video’s en teksten. Ik ging er op zoek naar wat mijn interesse wegdraagt: wat zijn de grondwettelijke bevoegdheden van de Nederlandse koning en hoe worden deze ingevuld? Onvindbaar. In het enige historische artikel wordt verwezen naar bevoegdheden maar nergens duidelijk gemaakt wat ze nu juist zijn.

Rode Loper

“Niet alleen het nieuws waar je zelf van houdt, is immers nieuwswaardig, zoals niet alleen de boeken die je zelf op de plank hebt staan, lezenswaardig zijn,” zo lezen we de hoofdredacteurs.

Oh, dacht ik. Daar zit mijn fout. Bevoegdheden zijn niet nieuwswaardig. Te droge materie voor het pretpakket. Wel nieuwswaardig zijn de hermelijnen mantel van Willem-Alexander, het decolleté van Maxima en het Koningslied. Vroeger werd dat behandeld in showbizzmagazine De Rode Loper, maar dat was door de invulling van het zevenuurjournaal een volstrekt overbodige format geworden.

Er moet ook altijd een straatinterview bij. Ik zal u iets verklappen: eigenlijk interesseert de mening van de man in de straat ons niet. Over geen enkel onderwerp. Leuk voor lifestylemagazines, niet tijdens het journaal. Elk aspect van onze samenleving is voer voor doorgedreven wetenschappelijk onderzoek. Wij schijnen een hoogopgeleid volk te zijn, dan mogen we tijdens het journaal op zijn minst expertise verwachten bij elk thema in plaats van gemeenplaatsen die we bij de bakker om de hoek ook horen.

Dat op de openbare omroep over hoofddoeken wordt gedebatteerd door twee vrijzinnige blanke mannen is maatschappelijk negationisme

Multi-inzetbare mening-BV’s

“Kwaliteit zit daarbij niet alleen in de keuze van het onderwerp – dat zich voor de deur kan afspelen of op een ander continent – maar ook in de methode, de ethiek en de ruimte om ideeën op een nieuwsvloer te laten botsen,” zo lezen we verder.

Klinkt mooi. Een verdiepend debat over een verbod op hoofddoeken aan het loket, daarvoor nodig je minstens een moslima uit die de hoofddoek draagt, voor de overheid werkt en/of een master in overheidsmanagement heeft behaald. Toch? Niet dus. Anciaux en Vermeersch. Dat op de openbare omroep over hoofddoeken wordt gedebatteerd door twee vrijzinnige blanke mannen is maatschappelijk negationisme.

De openbare omroep heeft namelijk geen enkel excuus om de diversiteit van onze samenleving niet te tonen. Geen hongerige aandeelhouders, geen kijkcijferdruk. De openbare omroep heeft de vrijheid, noch het recht om naar eigen goeddunken de samenleving te verengen tot een handvol multi-inzetbare mening-BV’s met een lesje over elk zwaarder onderwerp en wat krokante tussendoortjes die toch vooral de kijker niet op de maag zullen liggen.

Auteur: Herman Loos

Herman Loos is auteur van Menselijke grondstof. Over leven op de bodem van de Europese arbeidsmarkt (Uitgeverij EPO), docent filosofie en ethiek aan hogeschool Odisee (Brussel) en docent sociologie aan AP Hogeschool (Antwerpen). Hij schreef columns voor Apache en publiceert ongeregeld opiniestukken en gastbijdragen bij uiteenlopende media.

Word lid

Lees direct verder en steun onafhankelijke onderzoeksjournalistiek. Nu nog aan 6,66 euro per maand.


Ja, ik word lid