Archief voor de categorie ‘Film’ 
-
Dood aan de nieuwe man!
Met de actiefilm The Expendables, vanaf vandaag in onze zalen, keert Sylvester Stallone terug naar zijn roots. De film wordt een hommage aan de testosteronfilms uit de jaren tachtig en de vroege jaren negentig, die het gedeukte zelfbeeld van de man moesten opkrikken.
-
Onderdrukking en ontworteling op Cinema Novo
De 27ste editie van het Cinema Novo Festival, die zondagavond werd afgesloten, was zowel artistiek als op het gebied van publieksbelangstelling een topeditie. Als platform voor wereldcinema is het Brugse filmfestival een uniek project in België. De voornaamste reden om het festival te bezoeken is de unieke kans om films mee te pikken die hier vaak hun enige Belgische vertoning krijgen.
-
‘Visage’: parabel over oppervlakkige en diepere schoonheid
Vier jaar na het ietwat teleurstellende I Don’t Want To Sleep Alone is de Taiwanese regisseur Ming-Liang Tsai terug. Visage (voluit Le Louvre s’offre aux cinéastes: Opus 1: Visage) is een triomf die constant balanceert tussen metafysische soberheid en kleurige kitsch.
-
De passie van Hanna Schygulla, muze van Fassbinder
‘Geen ster. Gewoon een zwakke mens zoals u en ik.’ Met die woorden omschreef Rainer Werner Fassbinder in 1981 zijn muze, actrice Hanna Schygulla, die dit jaar een Gouden Beer voor haar gehele carrière mocht ontvangen op de Berlinale. Schygulla was de meest herkenbare maar tegelijk ook door en door ironische ‘ster’ van het anderhalf decennium durende hoogtepunt uit de Duitse cinema.
-
De opmars van de weerspannige gevangenisfilm
[REKTO:VERSO] De gevangenisfilm beleeft vandaag een ware revival waarbij duchtig van de conventies van het genre afgeweken wordt. Dat is zeker zo bij ‘Qu’un seul tienne et les autres suivront’. De film laat je verweesd en verward achter omdat iemand voor een keertje niet op een bevoogdende manier sympathie of medelijden afdwingt, maar ruimte en afstand laat voor empathie en medemenselijkheid.
-
‘Films op Offscreen onderscheiden zich doordat ze inhoudelijk en vormelijk ongewoon zijn’
Liefhebbers van Japanse exploitationcinema of van spaghettiwesterns weten de komende weken waar ze moeten zijn: op het Offscreen Film Festival in Brussel. Al voor de derde keer toont het festival films die onder het stof van de vergetelheid dreigen te verdwijnen. Vaak zijn de getoonde prenten vreemd, angstaanjagend en choquerend. Vanaf vanavond brengt Offscreen hulde aan de grensoverschrijdende films van vaak talentvolle maar onbekende regisseurs.
-
‘The Wolfman’ loopt verloren in oogstrelende beelden
[REKTO:VERSO] Er is een bijtgrage hype van moderne monsterfilms aan de gang. In de ‘Twilight’-films moeten vampiers voor huiveringen zorgen, in ‘The Wolfman’ loopt een weerwolf naar de maan te klauwen. Die laatste film, die nu in de zalen speelt, slaagt er niet in om stijl en inhoud op elkaar af te stemmen. Verkopen zal het, maar artistiek mangelt er een en ander aan.
-
Afscheid van Eric Rohmer, meester van de Nouvelle Vague
Het oeuvre van Eric Rohmer, de Franse regisseur die maandag kwam te overlijden, blijft de kijker verleiden met zijn intrinsieke menselijkheid. Rohmer geldt als een van de voortrekkers van de filmbeweging Nouvelle Vague, hoewel hij zich pas op zijn veertigste tot de cinema bekeerde. De Fransman slaagde er als geen ander in scènes te schetsen waarin diepe gevoelens op een bijna luchtige manier vertolkt worden.
-
De waarheid achter de retoriek van Michael Moore
Ook in zijn nieuwe documentaire, ‘Capitalism: a Love Story’ verwoordt Michael Moore een tegendraadse mening. Al is ‘verwoordt’ nog te zacht uitgedrukt: Moore ramt zijn mening door de strot van de kijker als hij van leer trekt tegen het koningskoppel Grootkapitaal en Angst. Maar wie voorbij de manipulatieve filmtechniek en het gebrek aan nuance kijkt, ziet een fascinerend nieuw standpunt opduiken en gaat naar huis met enkele originele inzichten, zo stelt Thomas Fritschi, een Amerikaanse docent Digitale Filmtechnieken.
-
Westerlingen zijn de pineut in rampenfilm ‘2012′
De wereld die vernietigd wordt in de groteske rampenfilm ‘2012′ is die van de westerse technologie en excessen, analyseert filmcriticus Peter Verstraten. Regisseur Roland Emmerich presenteert Afrika dan weer als het enige continent dat de algehele verwoesting van de aarde doorstaan heeft, net doordat het door zijn hardnekkige armoede verstoken bleef van de idiote weelde van het Westen. Het zwarte continent is na de zondvloed het nieuwe paradijs.
