KGB in België
Hoe efficiënt was de contraspionagedienst van de Belgische Staatsveiligheid in de strijd tegen de gevreesde Sovjet-Russische KGB en de andere geheime diensten uit de andere voormalige Oostbloklanden? Tijdens de Koude Oorlog, de periode tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog – en dan vooral sinds de overbrenging van het hoofdkwartier van de Navo naar ons land in 1967 – en de implosie van de Sovjetunie in 1991, was het opvolgen en uitschakelen van KGB-spionnen de absolute topprioriteit en het paradepaardje van onze inlichtingendienst. Maar wat heeft de Staatsveiligheid er in werkelijkheid van terecht gebracht?
Dit artikel is enkel toegankelijk voor abonnees.
Met een abonnement hebt u toegang tot alle Apache-artikels en kunt u ook reageren.
We bieden u drie types abonnementen aan:
- Een voordelig jaarabonnement: 39 euro.
- Drie maanden toegang voor 10 euro.
- Een maand toegang voor slechts 3,5 euro.
Klik op de knop 'Word abonnee' en maak uw account aan.
U kunt betalen per overschrijving, met een kredietkaart of via Paypal.
Al abonnee?
Artikels in het Apache dossier "KGB in België"
Wie haalde het in zijn hoofd om respectabele VRT-journalisten als Martine Tanghe, Rudi Vranckx, Siel Van der Donckt en Gui Polspoel af te schilderen als spionnen van de KGB, de geheime dienst van de voormalige Sovjet-Unie? Alles op de keper beschouwd heeft de Belgische Staatsveiligheid tijdens de Koude Oorlog wellicht naar behoren gefunctioneerd. Het besluit van Apache na grondig onderzoek: geslaagd, maar zonder onderscheiding. In de nacht van 26 op 27 september 1983 stond de wereld op zeven minuten van een verwoestende atoomoorlog. Dat er in de Sovjet-Unie niet op de rode knop werd geduwd, zou de wereld te danken hebben aan Rainer Rupp, topspion van de Stasi werkzaam in het Navo-hoofdkwartier in Evere.. In andere landen leidden de kisten vol informatie van de belangrijkste KGB-overloper aller tijden, kolonel Vassili Mitrokhin tot ophefmakende onthullingen. De Belgische inlichtingendiensten houden het 'spookarchief' angstvallig geheim. Ook na de ineenstorting van de Sovjet-Unie zou er nog een KGB-cel actief zijn geweest in ons land. Door toedoen van overloper Vladimir Komopliev werd dat Belgische KGB-netwerk ontmanteld. Namen werden genoemd, reputaties werden gekraakt, maar tot een rechtszaak kwam het nooit. Een KGB-overloper duidde twintig prominente landgenoten aan als KGB-informanten. Slechts één kleine garnaal werd vervolgd maar ging uiteindelijk vrijuit. Spionitis en mediamanipulatie net na de val van de muur. Wat had de rode kolonel Guy Binet bewogen om zijn mooie PS-carrière te verkwanselen door te gaan spioneren voor de Russen? Geld, maar vooral pessimisme en wraak, zo bleek. Deel 5 in onze reeks over de KGB in België. Een Limburgse ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken genoot de twijfelachtige eer de eerste Belg te zijn die sinds de Tweede Wereldoorlog werd veroordeeld wegens spionage. Hij kreeg acht jaar cel, waarvan hij er drie heeft uitgezeten. De man verkocht honderden vertrouwelijke en geheime Navo-documenten aan de Russische KGB én aan de Roemeense Securitate. Om door te dringen tot de diepste geheimen van de NAVO in Brussel zette de Stasi, de geheime dienst van de toenmalige Duitse Democratische Republiek (DDR), grof geschut in: loverboys. Zij veroverden de harten van verschillende NAVO-secretaresses en overtuigden hun geliefde om documenten te lekken. In de Antwerpse en Rotterdamse haven vierde de spionage hoogtij. Hoe langer dat duurde, hoe absurder het werd, met een kluwen van spionage, contraspionage en contracontraspionage. Het verhaal van Transworld, een door KGB opgericht scheepsagentschap. In de laatste veertig jaar werden tientallen KGB-spionnen gearresteerd of uitgewezen nadat ze waren ontmaskerd. De Belgische staatsveiligheid beschouwde dit als haar paradepaardje. In de eerste aflevering van een reeks over de KGB in België onderzoeken we hoeveel verdienste de Staatsveiligheid daaraan had.
