Debat barst los over beursgang microkredietverlener
De beursgang van de Indiase microfinancieringsinstelling SKS Microfinance is controversieel. De waarden van de kredietverlener worden in vraag gesteld en critici vrezen voor een ondergraving van het microkredietmodel door de winstmaximalisatiewetten van de beurs.
Vikram Akula op het India Economic Summit in New Delhi in 2008 (Foto World Economic Forum)
Vikram Akula, de 41-jarige Indiaas-Amerikaanse oprichter van SKS Microfinance, haalde vorige week op de markten makkelijk 260 miljoen euro op. Met het verse geld wil hij de vele armen helpen die een microlening nodig hebben.
Maar de démarche van Akula wordt niet overal op applaus ontvangen. Nobelprijswinnaar Muhammad Yunus, een autoriteit inzake microkredieten, vindt dat er geen plaats is voor winsten en enorme aandelenverkopen in de sector. Hugo Couderé van het Belgische Alterfin vreest in een gesprek met MO.be dan weer voor de financieringsvoorwaarden van de kredieten. Onder druk van de winstmaximalisatie en het streven naar een hoger rendement op de beursvloer zouden de voorwaarden slechter kunnen worden, luidt het.
Daarnaast is de figuur van Akula zelf omstreden. De multimiljonair zou de aandelen te duur hebben verkocht en zou zijn financiële instelling gebruiken om zijn politieke carrière een boost te geven. Aantijgingen die hij overigens verwerpt.
Hier gaan we weer met dat linkse deuntje: een beursgang…geld! winst! neoliberalisme! Schande!
Terwijl het eigenlijk gewoon een massale schaalvergroting van hun zo gelief concept van cooperatieven…
De perfiditeit van deze wereld is waarlijk grenzeloos.
Dit duiden door middel van perfiditeit is inderdaad redelijk belachelijk. Uiteindelijk moeten ook verstrekkers van micro-kredieten aan de nodige fondsen geraken, vooral omdat sinds enkele jaren de schaal is vergroot.
Vingerzwaaiende jacobijnse moraalridders hebben trouwens de kans gehad om deze “perfiditeit” te vermijden door hun eigen kapitaal te investeren in verstrekkers van micro-kredieten, maar zij hebben ervoor gekozen dit niet te doen. Uit noodzaak wordt er dan maar het meest voor de hand liggende gedaan: naar de beurs trekken om kapitaal op te halen. Perfide!!
Vanop de zijlijn van leer trekken is wel heel gemakkelijk. Dan maar op basis van zuiver arbitraire morele principes de gang van zaken bekritiseren. Het is nu eenmaal zo dat wie kapitaal wenst op te halen verwacht wordt hierop rente te betalen, hetzij onder de vorm van meerwaarde op aandelen, hetzij mits dividenden of allebei.
Ik stel vast dat onze geliefde moraalridders hierop geen alternatief kunnen bieden terwijl alternatieven zeker mogelijk zijn. Men doet niets behalve zinloze commentaar leveren. Bravo, u bouwt aan een betere wereld. Not!
De eerste zin van het artikel op MO luidt overigens als volgt:
“De Indiase microfinancieringsinstelling SKS Microfinance wakkert met haar eerste aandelenverkoop op de beurs het debat over de commercialisering van microkrediet opnieuw aan. ”
Wel, als hij meent dat “het debat” nu pas begonnen is, dan heeft de journalist het concept van microkedieten niet goed begrepen. Dit is nooit iets anders geweest dan een commerciële dienst. Kleinschalige projecten in ontwikkelingslanden worden gesteund door op maat gemaakte financiering, maar moeten deze wel terug betalen. Ik vrees dat de journalist het concept verwart met liefdadigheidsfondsen waarbij er geen specifieke tegenprestatie vereist is. Daarmee is het inderdaad niet zo makkelijk om naar de beurs te stappen.
Ik neem mijn woorden terug. Ik verkeerde in de waan dat het hier ging om een met deels door NGO’s en met vrijwillig en/of via belastingen bijgedragen financiering opgezet initiatief. Als het blijkt te gaan over een 100% privé initiatief is het in een vrije markt economie niet meer dan logisch dat een schaalvergroting in een beursgang resulteert.
(Zelfs voor wie het in principe niet helemaal eens kan zijn met het beginsel van de volkomen vrije wereldwijde verhandelbaarheid van alle grondstoffen, energiebronnen, goederen, diensten, productiemiddelen, ondernemingen en fysiek en intellecueel werkvermogen.)
Wat niet kan gezegd worden van heel wat deels of zelfs zuiver door middel van staatskapitaal opgezette structuren en infrastructuren die achteraf voor een fractie van hun waarde en het daarin door de jaren heen geïnvesteerde collectieve kapitaal geprivatiseerd werden. Waarvoor overigens niet zelden doelbewust geïnduceerde noodsituaties ter verantwoording van beleid werden ingeroepen. En sorry, maar dat heeft meer te maken met de inhoud van uw portemonnaie dan met moraalridderschap.