‘Apartheid in ons schoolsysteem is niet de oplossing’
Socioloog Jaap Dronkers stelde vast dat een grote etnische diversiteit in de klas het niveau naar beneden haalt, zo meldde De Standaard dit weekend. Zijn oplossing: segregatie. Stop scholieren allemaal in mono-etnische scholen. In zulke scholen kunnen leerlingen, ongestoord door het anders-zijn van medescholieren, zich concentreren op de leerstof en halen ze bijgevolg betere resultaten. Dat is een zeer gevaarlijk discours, zeggen Gunilla de Graef van het CIMIC en Koen Stuyck van StampMedia. Segregatie is volgens hen een non-oplossing in een wereld waar verschil geen mogelijkheid, maar een feit is.
Door Gunilla de Graef en Koen Stuyck
Gunilla De Graef van CIMIC, Katholieke Hogeschool Mechelen.
Segregatie, als het al haalbaar zou zijn, is allerminst wenselijk. Hoe zullen kinderen uit die mono-etnische scholen gewapend zijn om in de multi-etnische realiteit te overleven? Of trekken we die segregatie dan ook maar meteen door naar arbeidsmarkt en woonomgeving? Jaap Dronkers doet smalend over ‘interculturele vriendschappen’, alsof dat niet ter zake doende aspecten van het leven zijn die het leerproces eerder in de weg zitten dan iets anders. Dat getuigt van een merkwaardige wereldvreemdheid. Leren hoe de wereld in elkaar zit, leer je voor een belangrijk stuk door interpersoonlijke relaties. Dat is bij uitstek zo voor kinderen en jongeren. Bij StampMedia, een persagentschap waar jongeren het nieuws maken, is net dat één van de succesfactoren die ervoor zorgen dat jongeren van verschillende origine en achtergrond zich aangesproken voelen en meewerken.
Niet-normatieve gezinssituatie
Wat het meest frappeert, is het statische karakter van Dronkers’ verhaal. Hij stelt een feit vast: vandaag de dag legt diversiteit een zware last op scholen. Dat is ongetwijfeld zo. Maar hoe komt dat? En wat doen we hier nu verder mee? Het is immers niet de diversiteit op zich die een probleem vormt, maar wel de manier waarop we ermee omgaan. Nog altijd weigert men onder ogen te zien dat ons onderwijs grotendeels gericht blijft op die onbestaande maar zo graag geziene normleerling: kind uit de witte middenklasse, gemiddeld intelligent, perfect gesocialiseerd naar de doorsnee waarden en normen. Die al dan niet bewuste drang naar ‘eenvormigheid’ neemt overhand toe.
Het lijkt er inderdaad sterk op dat er de laatste jaren met steeds meer fatalisme wordt gekeken naar anders-zijn of van-elders-zijn. Niet alleen allochtone kinderen zijn daarvan het slachtoffer, maar evengoed kinderen die lijden aan autismespectrumstoornissen, kinderen uit een niet-normatieve gezinssituatie, of gewoon zij die wat minder goed meekunnen in ons prestatiegerichte onderwijs. Hoewel Dronkers’ pleidooi voor een meer op de noden en stijl van het kind gericht onderwijs daar perfect lijkt bij aan te sluiten, zien we dat toch liever gebeuren in een pluriforme context dan in een apartheidsstructuur.
Raciale stereotiepen
Hoe gaan we die gescheiden systemen trouwens op poten zetten? Wie gaat de erwten van de bonen scheiden? Dronkers strooit kwistig met labels: ‘Marokkaan’, ‘Turk’, ‘migrant’,… Maar wie zijn dat allemaal? Hoe verschillend is de Vlaming uit een welstellend milieu uit de Antwerpse rand van een Vlaming, balancerend op de armoedegrens, uit een landelijke gemeente in Oost-Vlaanderen? Bijna grappig wordt het als Dronkers het heeft over de islamscholen waar hij ‘Marokkanen’, ‘Turken’ en ‘Pakistani’ wil samenduwen. Alsof dat geen divers gezelschap is. Waar we mensen gaan labelen, beginnen de problemen. Amin Maloufs verhaal van de moorddadige identiteiten wordt met de dag actueler. Dat de meeste jongeren vandaag een meervoudig verhaal in zich dragen dat een gedwongen kleur bekennen niet goed verdraagt, mogen we niet terzijde laten.
Een pijnlijke passage in het interview met Jaap Dronkers betreft de manieren waarop de door hem geïdentificeerde groepen reageren op tegenstand of zelfs racisme. Bij moslims en Latino’s zou dat gelatenheid uitlokken, bij Aziaten gedrevenheid om nog beter te doen. En ook nog: ‘gewone’ Aziaten krikken het niveau van de klas op, ‘islamitische‘ Aziaten halen het niveau naar beneden. Pardon? Misschien zou er eens grondig onderzoek gevoerd moeten worden naar de raciale stereotiepen die leven in de hoofden van de Vlaamse goegemeente, en eveneens naar de wisselwerking tussen die stereotiepen en een aantal discriminatoire praktijken. In zijn vorig jaar verschenen boek Vreemden geeft professor Mark Elchardus heel wat interessante onderzoeksresultaten mee over de rol van leerkrachten in het bestrijden of bevestigen van racisme en xenofoob gedrag. Elchardus is ook een ‘onderzoeker’, maar wel een die werkbare pistes voor de toekomst meegeeft. Zoals bijvoorbeeld het belang van het daadwerkelijk voorleven van waarden als openheid en verdraagzaamheid. Om die waarden te kunnen voordoen, in plaats van ze enkel te preken, heb je precies een diverse omgeving nodig.
Pionierswerk
Of misschien kan De Standaard de stem van Jaap Dronkers eens confronteren met die van professor Ides Nicaise (HIVA en KU Leuven). Hij waarschuwt ons al jaren voor stereotiep denken over een zogenaamd ‘niet-onderwijsgerichte cultuur’ bij landgenoten van allochtone origine. Uit zijn onderzoek bleek dat de oorzaken voor ‘minder presteren’ evenzeer van ‘sociaal-economische’ als ‘socio-culturele’ aard zijn. Het gaat om een complex verhaal, waarbij alleen meervoudige acties antwoord kunnen bieden. Nicaise zelf noemt bijvoorbeeld voorschoolse stimuleringsprojecten, het écht kostenloos maken van het onderwijs, en een gewichtenregeling in de financiering van scholen.
Op het einde van het interview in De Standaard gaat het over de mogelijke recuperatie van Dronkers’ onderzoek door de politiek. Alsof dat nu onze grootste zorg zou zijn. Wil iemand zich eerst eens de vraag stellen wat dit soort onderzoek en dit soort publicaties betekent voor de betrokken doelgroep? Veel leraren verdienen een medaille omdat ze dagdagelijks proberen hun werk zo goed mogelijk te doen met de beperkte middelen die ze hebben. Veel leerlingen al evenzeer. Maar dit soort onheilsboodschappen over een “niet terug te draaien evolutie” zal er niet voor zorgen dat de middelen en ruimte worden vrijgemaakt die zij nodig hebben om hun pionierswerk vrucht te doen dragen.
Gunilla de Graef werkt als consultant bij het CIMIC, het expertisecentrum voor Interculturaliteit van de Katholieke Hogeschool Mechelen. Koen Stuyck is hoofdredacteur van StampMedia.
(een ingezonden stukje, dat weliswaar niet gepubliceerd werd)
“In de krant van gisteren vind ik een bijzonder wenkbrauwfronsend artikel terug waarin de Nederlandse professor Jaap Dronkers brandhout maakt van diversiteit binnen het onderwijs. Ik betwist de resultaten niet. Wanneer een man en een vrouw een vrijgezellenavond vieren, dan lijkt het mij voor de goede orde der zaken niet onnozel om te zeggen dat we dit beter apart doen: de mannen gaan zuipen en de vrouwen lopen verkleed door de stad. Wanneer ik naar de winkel ga om kleren te kopen voor mijn kinderen, dan zal ik de jongensafdeling altijd vermijden, het zijn immers meisjes. Ja, ik kan me inbeelden dat kinderen die onderwijs volgen binnen hun eigen context beter zullen scoren, niet gehinderd door allerlei onnozelheden zoals ‘leren samen leven met kinderen uit andere contexten’, ‘ontdekken dat je eigen leefwereld niet de enige bestaande is’, ‘leren ervaren en leven met mensen (in casu, andere kinderen of jongeren) die op een andere manier omgaan met de dingen’.
Wat doet Dronkers simpelweg? Hij zegt dat als we geen auto’s zouden hebben, we ook niet zo’n klimaatprobleem zouden hebben, dat als we kennisoverdracht als enige doelstelling zouden aannemen in het onderwijs, we allemaal goede punten zouden hebben. Maar zo zit de wereld niet in elkaar natuurlijk. Er zijn nu eenmaal wagens en er zijn nu eenmaal andere zaken in het leven dan kennisoverdracht, én zeker op school. Een school is en moet naast een plek waar je alleen met je hersenen bezig dient te zijn, ook een plaats zijn waar samen geleefd wordt. Net zoals buiten die schoolpoort.
Donkers heeft zich, zoals het hoort, als een wetenschapper gedragen, maar heeft dat gedaan zonder rekening te houden met tientallen andere variabelen. Daar dan oplossingen aan koppelen die deze andere factoren ook negeren doet mij denken dat de wereldvreemdheid eerder in zijn kamp ligt.”
Mono-etnische school … interessant! Maar hoe zit het dan met de halfbloeden, of beter gezegd ‘dubbelbloeden’?
Mijn vader is een normale Belg – of moet ik zeggen normale Vlaming? – maar dat is hij helemaal niet, want zijn vader kwam uit de Kempen en zijn moeder was Brusselse en op haar beurt weer product van een Brusselaar en een Française – eentje uit Frans-Vlaanderen, dus misschien is hij toch een beetje een Vlaming? Doet er niet toe, want ik veronderstel dat Dronkers niet zó ver wil gaan in zijn mono-etniek …
Dus, mijn vader is een normale Belg en mijn moeder is een Chinese. Zou ik dan thuis gehoord hebben in het blank onderwijs of in het geel onderwijs … of zal er ook pastelgeel onderwijs voorzien worden?
Of wacht, want zo simpel is het helemaal niet. Mijn moeder is weliswaar Chinese, wat volgens Donkers gewoon Aziatisch is, maar ze is wel opgegroeid in Indonesië, het grootste moslimland ter wereld, dus misschien moet ze bijgevolg als islamitische Aziaat beschouwd worden. Haar broers hebben zich bekeerd tot de islam en heel haar schoonfamilie is Islamitisch en ik heb allemaal moslimnichtjes en neefjes, toch is ze zelf naar een protestantse school gegaan (met Nederlandse zusters), terwijl haar ouders officieel boeddhist waren. Misschien ben ik dan toch volledig blank: half Belg en half Hollander?
Nee, dat zou belachelijk zijn … ik een halve Nederlander … nochtans, dat dachten mijn klasgenootjes in de lagere school heel vaak, want toen sprak ik nog met jij en jou en diftongeerde ik mijn uien en eieren altijd zeer netjes. Dat had ik zo van mijn moeder geleerd en dat heb ik mezelf uiteindelijk maar afgeleerd om beter in de klas in te blenden.
Maar ik wijk af. Etnisch is mijn moeder Chinese, dus gewoon Aziatisch, maar nu moet ik heel eerlijk zijn en zeggen dat ik noch in mezelf; noch in haar, noch in mijn hele Chinese familie die Aziatische werkethiek bespeur. De Indonesische (lees: moslim)kant van de familie had die dan weer wel. Oh oh, moest dat dan niet net andersom zijn?
Misschien maak ik het te ingewikkeld, want ondanks mijn achtergrond zie ik er gewoon uit als een ‘monyet buleh’ (Indonesisch voor blanke aap), dus zou ik perfect in een blanke apenschool gepast hebben. Mijn zus daarentegen – die nu mijn xx-broer is, maar dat is een ander verhaal – zag en ziet er nog steeds volledig Aziatisch uit. Zouden wij dan naar een andere school gegaan moeten hebben, hoewel we dezelfde achtergrond hebben?
En stel nu dat ik kindjes krijg met een blatina … waar moeten die dan heen?
Pffffffffffft …
Gelukkig ben ik homo en zal ik geen kinderen krijgen.
De idee dat we allemaal samen moeten leven is een idee dat de elite opdringt aan de lager klasse en aan de gewone middenklasse.
De werkende mensen ,zeg maar.
Maar in feite is het liberalisme gebaseerd op discriminatie.
Discriminatie op basis van geld en kapitaal.
Discrimineren is een onderdeel van dit systeem.
Alle kapitaal gerelateerde discriminaties zijn daarbij toegestaan en zijn dan ook courante praktijk.
Als een allochtoon met genoeg geld een loft wil huren van 1000 euro in de maand en naast hem staat een blanke arbeider die deze 1000 euro niet kan betalen maar toch in de loft wil dan zal de eigenaar de Allochtoon kiezen als huurder.
Hier geen discriminatie op basis van ras ,maar van kapitaalbezit.
Geen hond die daar lastig over doet
Dat wordt nu eenmaal als ‘ Normaal ‘gezien.
Alleen als ingevoerde arbeidskrachten op basis van afkomst of ras ( of in het geval van de studie van Dronkers op basis van intellect) anders worden behandeld gaat de progressieve schare uit de bol.
We moeten de wil tot segregatie in onze maatschappij dan ook niet zien als een racistische reflex van de lagere blanke klasse.
Want zij zijn diegenen die in de melting pot verzuipen en niet de middelen hebben om zich daar uit te werken.
En zij worden op de koop toe constant gediscrimineerd.
Er is een structureel overschot aan ingevoerde mensen in dit land.
De beste methode om dit ooit terug in orde te krijgen op een manier die alle partijen ten goede komt is dan ook aangepast onderwijs voor deze groepen.
Segregatie is geen vies woord,iedereen past het dagelijks toe in zijn eigen leefomgeving.
Als links liberalen dit eens zouden willen toegeven dan zouden we als een stuk dichter bij een oplossing komen.
Het zijn niet de wensdromen die een maatschappij vooruit laat gaan en welvaart in stand houdt.
Het is op een realistische manier met de werkelijkheid omgaan die dat doet.
Zeggen dat we nu eenmaal in een multiculturele samenleving leven en dat daar niks meer aan te doen is, is hetzelfde als zeggen dat er elk jaar 900 mensen sterven in het verkeer en dat de sukkels die daar het slachtoffer van zijn en hun familie nu maar eens moeten beseffen dat dit nu eenmaal de realiteit is waar niemand iets aan kan doen.
We kunnen dan ook alle verkeersreglementen afschaffen.
Dan gaat het vooruit.
Het bovenstaande maakt duidelijk dat achterstand in de taalverwerving wel degelijk sociale marginalisatie veroorzaakt. De gevolgen van die marginalisatie zijn groter voor schoolkinderen dan voor bejaarden, maar bij kinderen is ook meer remediëring mogelijk. Daarin actiever investeren – iets waar Frank Vandenbroucke al jaren om zeurt – lijkt me nuttiger dan je blindstaren op etnische of religieuze kenmerken of verschillen. Het is ook lastiger en duurder, en daar wringt misschien wel het schoentje van Dronkers en de adepten van zijn theorie.
In 2008 kwam een andere socioloog, Orhan Agirdag, na onderzoek tot een conclusie die de etnocentrische benadering van Donkers en het ‘deficit-denken’ van Vandenbroucke overstijgt en de onderwijssituatie van kinderen van buitenlandse komaf kadert in een bredere sociale analyse. Als dit agogenjargon u de gordijnen in jaagt – mij wel – , lees dan gewoon het artikel dat in DS verscheen bij de publicatie van het onderzoek op http://www.aman.be/algemeen/niet_enkel_taal_remt_allochtoon_op_school-t2253.0.html
Kerntaak van een school is de kinderen leren lezen, schrijven en spreken.
Als kinderen dit niet geleerd krijgen omdat veel aandacht gericht moet worden op het bijbrengen van een bepaalde schoolcultuur, orde en structuur, emotionele bijstand verlenen…, dan starten deze kinderen met een achterstand in het kunnen functioneren in een samenleving.
Vandaar dat het belang is om alle complexerende factoren zo beperkt mogelijk te houden.
Onlangs kwam ik een oud-leerlinge tegen, die ondertussen afstudeert als sociologe en voor haar thesis ook met die ‘problematiek’ bezig is.
Ze vertelde me dat uit bepaald onderzoek — ik weet het, dat wijst niet op definitief en ontegensprekelijk inzicht — blijkt dat het ook voor ‘allochtonen’ interessanter is om samen met ‘allochtonen’ in de klas te zitten, omdat er anders nogal snel gevoelens als ‘ik kan het toch niet halen’, ‘zij zijn toch beter dan mij’ optreden, die alle engagement van meet af aan fnuiken.
Ik vind het daarom jammer dat met geladen woorden als ‘apartheid’ en ‘segregatie’ wordt gewerkt.
Je kunt ook echt om leerlingen begaan zijn en tóch pleiten om zoveel mogelijk homogeen te groeperen.
En neen, dat lukt nooit helemaal, want etniciteit is geen scherp afgelijnd begrip, maar dat wil niet zeggen dat het streven naar ‘zo homogeen mogelijk’ groeperen ridicuul is of a priori fout.
Maar zoals alle interactie met mensen: het is een moeilijk balanceren op een slap koord.
Bedankt voor het artikel.
Pedro
Wanneer “dit agogenjargon” u de gordijnen injaagt, dan kan ik me daar best wel iets bij voorstellen. Ja, zelfs wanneer ik iemand hoor beweren dat lezen, schrijven,… de voorkeur verdient boven het aanleren van structuur en verlenen van emotionele bijstand, dan weet ik dat te accepteren. Toch voel ik me, als orthopedagoog, genoodzaakt om een aantal vraagtekens bij dergelijke uitspraken te plaatsen en deze te markeren als flagrante onwaarheden..
Leren lezen, schrijven en rekenen zijn ontzettend ingewikkelde cognitieve (i.e. denken an sich) en metacognitieve (i.e. denk- en oplossingsstrategie) processen, die voor vele mensen een haast vanzelfsprekend gevolg zijn van een toename in levensjaren. Echter niets is minder waar ! Vooraleer een kind in staat is om te kunnen lezen/spreken moet het reeds een hoge mate aan structuur (qua tijd en ruimte) geïntegreerd hebben. Zo is lezen een oefening waarbij men visueel een onderscheid moet kunnen maken tussen een opeenvolging van tekens en woordgroepen (conventioneel gestructureerd. Vervolgens moeten de geschreven tekens omgezet worden naar klanken (foneem-grafeem correspondenties, o.a. technisch spellen). Wanneer men bijvoorbeeld spreekt van dyslexie, dan is er vaak sprake van een stoornis m.b.t. het omzetten of de automatisering ervan. Om te kunnen schrijven moet men bijgevolg een beroep doen op psychomotoriek, m.a.w. het omzetten van audio-visuele informatie naar onder meer oog-hand-coördinatie en fijne motoriek. Telkens wordt er een ander (specifiek) gebied in onze hersenen aangesproken.
Wanneer een kind niet beschikt over een veilige, betrouwbare en voorspelbare omgeving, dan heeft dit een ontzettend negatieve invloed op de totale ontwikkeling van het kind. Het socio-emotionele is hier slechts een klein onderdeel van. Beweren dat emotionele bijstand pas zijn nut zou kunnen bewijzen op een later tijdstip is onzin, vermits men zonder deze bijstand verstoken blijft van de noodzakelijke voorwaarden om te ontwikkelen.
Ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan, maar dat mist hoogstwaarschijnlijk zijn doel. Hopelijk is het wel duidelijk waarom een schoenmaker beter bij zijn leest blijft !
Het boek van Marc Elchardus kan ik aan iedereen aanraden vanwege de vernieuwende invalshoek(en) en baanbrekende resultaten. Zo blijkt bijvoorbeeld dat het gehalte aan racisme en intolerantie binnen onze huidige samenleving, meer van doen heeft met een onthechting van de eigen samenleving (onevenwicht tussen draagkracht en draaglast) dan dat het daadwerkelijk gebaseerd is op afkeer t.a.v. onze gekleurde medemens. Bepaalde personen zouden tijdens het lezen van het boek wel eens verweesd kunnen achterblijven, wanneer blijkt dat bijvoorbeeld elk argument voor segregatie vlotjes in rook opgaat.
Dronkers daarentegen trapt in de, binnen wetenschappelijke middens toch wel bekende, valkuil van de sociologie. Hierbij vergeet hij afstand te doen van een soort Westers imperialiteitsdenken, waarbij men de eigen overtuiging niet vatbaar acht voor kritiek. Het belang van de uitspraak: “Alles is vatbaar voor kritiek”, werd gelukkig wel erkend door bijvoorbeeld antropologie.
Ironisch genoeg ontkracht het empirisch onderzoek van Elchardus de gehele argumentatie van Dronkers.
“Van een wederwoord gesproken !” (hiermee bedoel ik het wederwoord van Elchardus en niet zozeer het mijne welteverstaan)
Trouwens: “Mijn complimenten voor een méér dan onderhoudend artikel !!”
Ping: [Opinie] ‘Apartheid in ons schoolsysteem is niet de oplossing’ : StampMedia
Het lijkt een welles-nietes discussie te worden. Zonder Dronkers te willen verdedigen, denk ik dat hij de multiculturele school als mogelijkheid openhoudt. Maar dat het (loutere kennis)niveau ervan in de huidige omstandigheden daalt is een realiteit, die misschien niet problematisch is, maar blijkbaar wel (politiek correct) ontkend wordt, waardoor niet alleen de complexiteit evengoed miskend wordt, maar ook de stereotiepen weer versterkt worden (t.g.v. defaitisme, enz.). De ‘complexiteit’ overschrijdt trouwens het departement Onderwijs. (1) Er is nood aan een STRUCTUREEL immigratiebeleid (door ‘links’ verwaarloosd). (2) Er is nood aan een STRUCTUREEL (sociaal-economisch) integratiebeleid (door ‘links’ verwaarloosd). (3) Omdat (1) en (2) ontbreken is het Gelijke OnderwijsKansen beleid slechts een derde, pragmatische keuze. Akkoord, deze ‘derde’ keuze mag blijven bestaan, als multiculturele KEUZE, waarvoor ook alternatieven zijn. (Anders is het geen KEUZE. De begoeden kiezen trouwens al voor het alternatief van nog steeds bestaande homogene scholen.) Die alternatieven zijn ook wettelijk mogelijk. Wat betreft de ‘derde’, multiculturele GOK-keuze zelf : ook die kan nog veel verbeteren. GOK-voorstellen : (A) Toch nood aan een beter spreidingsbeleid (m.a.w. toch een beetje in de lijn van Dronkers) ; (B) Meer gewicht op ouderparticipatie ; (C) Wanneer ouderparticipatie niet echt mogelijk is : onderwijs in moedertaal (m.a.w. in zekere zin ook weer in de richting van Dronkers) ; (D) Nog meer (financiële) middelen. Conclusie : zelfs de KEUZE voor de multiculturele school impliceert een aantal waarheden die Dronkers aanhaalt.
Misschien moeten we ons eerst eens de vraag stellen waar we met ons onderwijs naartoe willen, nadenken over de bagage die we een 18-jarige willen meegeven voor hij/zij de wijde wereld intrekt.
Want Donkers kijkt in z’n onderzoek enkel naar de puur intellectuele prestaties. En een mens in vooralsnog veel meer dan wat hij weet, en je hebt ook veel meer dan enkel kennis nodig om een gelukkig leven uit te bouwen.
Het totaalpakket dat je to mens maakt, leer je in je jeugd, en dus ook op school. Onderwijs is een erg belangrijke maatschappelijke functie. Voor mij is het einddoel van onderwijs: jongeren kritisch leren nadenken, mondig maken, kennis laten vergaren, hun sociale vaardigheden oefenen… kortom, onderwijs moet jonge mensen in staat stellen zich volledig te ontwikkelen als mens, zowel op intellectueel als op sociaal vlak.
Dat is uiteraard iets anders dan het totaal prestatiegerichte onderwijs dat we vandaag kennen… het is die prestatiedruk die vele jongeren onderuit haalt en opzadelt met faalangst en dergelijke. Als je dan, zoals zo vaak bij allochtone jongeren, al met een achterstand start, is het niet verwonderlijk dat ze minder punten halen: de achterstand kan niet worden ingehaald, er zijn taalproblemen, minderwaardigheidscomplexen steken al snel de kop op.
Segregatie is geen oplossing, omdat het niet aan de kern van het probleem raakt: wat willen we eigenlijk van ons onderwijs?
reactie op ” le grand guignol ”
De vraag is hier welke leest er in deze discussie moet gebruikt worden.
De persoon die zich “orthopedagoog” noemt, demonstreert zijn leest met op een “geleerde” manier te zeggen hoe ingewikkeld wel al die cognitieve processen in elkaar zitten om te leren lezen, spreken, schrijven…
Volgens mij draait alles rond het vroeger gebruikte begrip “schoolrijpheid” van het kind.
Het kind moet “rijp” zijn om te kunnen naar school gaan en daar moeten alle personen die betrokken zijn bij de opvoeding, voor zorgen.
De vaststelling wordt nu gedaan dat dit bijlange na niet meer het geval is en dat de school nu opgezadeld wordt met opvoedingstaken die door anderen zouden moeten uitgevoerd worden.
De klas is daar helemaal niet op ingericht om die basisvaardigheden nog aan te leren van kunnen luisteren en begrijpen wat er gezegd wordt, aandachtig kunnen zijn, taakgerichtheid hebben….
Hoe wil je dat doen in een klas van 27 leerlingen met 6 versc hillende ethnische achtergronden, waarvan de ouders de functie van een klasagenda niet eens kennen?
Ik denk niet dat je er komt met die leest; maatwerk en veel practische creativiteit lijkt mij meer aangewezen
Na Marion Van San haar onderzoek over allochtone criminaliteit , een fiasco, meer gericht voor de
intenties van vlaamse extreme rechts beweging
,,http://weliswaar.be/modulefiles/magazines/56-opbouwwerk/pdfs/nieuw-onderzoek-legt-wortels-allochtone-jeugddelinquentie-bloot.pdf
nu nog een hollander en sociologue, Dronkers over school prestaties en allochtone….wat voor Sociologie is dat!!, een schaamte voor de sociologen, puur Empirische onderzoek, geen structurelle analysis, geen klasse analysis, puur interpretatie vanaf cijfers niet vanaf socialeconomische structuren….
ook een allochtone (sociologue franse school)
@ J. Tilmans: De reikwijdte van die traditionele leest heeft reeds meermaals bewezen dat stilstaan gelijk is aan achteruit gaan. Zelf ben ik dan ook een groot voorstander van maatzorg, creativiteit, dynamisme,… De ‘geleerdheid’ van de woorden zal in deze geenszins dé oplossing bieden, dan wel aangeven dat bij een ontwikkelingsproces tal van factoren determinerend zijn, temeer omdat ze elkaar onderling sterk beïnvloeden.
In verband met ‘schoolrijpheid’ vrees ik dat deze term achterhaald is, zeker wanneer we ons vragen stellen naar de wijze waarop we het schoolgebeuren, met oog op de toekomst, vorm willen geven. Naar mijn mening ligt de kern van de uitdaging bij een – in commerciële tijden moeilijk aan te prijzen – mentaliteitswijziging. Van ‘human resources and efficiency’ naar ‘honesty and ecology’. Dat brengt namelijk een gans andere – dan de huidige – waardenschaal, als ook toekenning van de desbetreffende ‘menselijke’ waarden, met zich mee. Of men het nu wil of niet, we kunnen niet anders dan mee evoluëren met onze tijd. Een tijd die gekenmerkt gaat worden door interculturele interactie en competenties, wat – althans naar mijn mening – geen synoniem hoeft te zijn van ‘intellectuele en/of morele verpaupering’. Zelfs integendeel !
Misschien wordt het hoog tijd om af te stappen van ons Westers (imperialistisch) ongelijkheidsideaal !?