Reacties op: Parfum van nostalgie stilt honger niet in Congo

Door: Wouter Hillaert

Wouter Hillaert — Thu, 20 May 2010 14:48:21 +0000

Als we – in wat zal het zijn, 2030?- hopelijk 50 jaar Vredeseilanden mogen vieren, zullen we het toch ook niet enkel over de projecten van het lopende jaar hebben, wel? Terugkijken hoeft niet per definitie gelijk te staan aan nostalgie. Het kan ook onderzoek en kennisgeving heten. Er is inderdaad veel van het een, maar ook veel van het ander. De drie vellen van die 80 gewraakte Congo-pagina’s die ikzelf heb besmeurd, gingen, dacht ik toch, over hoe kunstenaars in Kinshasa vandaag hun praktijk beoefenen, om het Congo van morgen mee te helpen scheppen. Bij die praktijk hoort vandaag ook de Cinquantennaire. Nostalgie? We zien allemaal wat we willen zien. Maar bedankt voor de feiten, wel.

Door: Marcus

Marcus — Thu, 20 May 2010 14:30:29 +0000

Het punt is vooral dat Congolezen zelf veel meer aan het woord moeten komen; ook in de media. Waarom bv. geen Congolese journalist een reportage laten draaien voor vrt?

Door: Zebrapad

Zebrapad — Thu, 20 May 2010 12:14:04 +0000

Ik geef Jan Aertsen groot gelijk. Er zit veel meer in de Kongolese geschiedenis en haar maatschappij dan enkel de koloniale bijdrage.
Het verhaal rond Kongolese landbouw verenigingen kent ook enkele minpunten en MAGRIVI springt daar boven uit, maar ja, wie keek daar toen naar…

Door: Clem Robyns

Clem Robyns — Thu, 20 May 2010 12:09:42 +0000

Zucht. Ik begin het wat moe te worden dat iedereen die bij Congo betrokken is telkens opnieuw zijn eigen winkel als enig zaligmakende perspectief verkoopt. Mijnheer Aertsen, immens veel respect voor uw werk. En idem voor de coöperatieven. Maar als één van de makers van Bonjour Congo hou ik er niet van dat u het programma bewust fout voorstelt omdat u daarmee uw eigen verhaal hoger de lucht in krijgt. Ook al hanteert u daarmee enkel als zoveelste dezelfde retorische truuk: schets een fout beeld van de anderen zodat je je eigen perspectief in een mooier daglicht kan plaatsen.
Ja, Bonjour Congo heeft aandacht voor de geschiedenis. Het werd nu eenmaal gemaakt naar aanleiding van 50 jaar Congo. Maar die geschiedenis wordt enkel aangeraakt in zoverre ze de huidige toestand mee verklaart. De nadruk ligt op wat er in Congo nù gebeurt en wie er in Congo nù dingen probeert. En dus interviewen we een vakbondsleidster in Kalémie en een paar enthousiastelingen die een cultureel centrum uit de grond stampten in de Kivu. We tonen misbruikte en gediscrimineerde pygmeeën in Kinshasa (!) en opgedraaide sekteleden in Yakoko. We spreken met een middenstander in Kisangani die tijdens alle oorlogen met zijnblote handen is blijven verderknokken en met polio-patiënten in Kinshasa die van hun handicap een troef hebben gemaakt. We trekken op met de (louche maar wél hard werkende) gouverneur van Katanga , Katumbi, en met een vrouwelijke majoor van de zedenpolitie in Bukavu die verkrachte meisjes opvangt.
Ik beken schuld: we hebben het niét over de landbouwcoöperatieven. Net zoals we het over tientallen en tientallen delen van de Congolese realiteit niet hebben. Geef ons nog een aflevering of 100 in plaats van de geplande 6 en dat komt allemaal in orde.