Reacties op: Onderdrukking en ontworteling op Cinema Novo http://www.apache.be/2010/03/24/onderdrukking-en-ontworteling-op-cinema-novo/ news lab Fri, 10 Feb 2012 15:46:03 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Door: Tijs Synaeve http://www.apache.be/2010/03/24/onderdrukking-en-ontworteling-op-cinema-novo/#comment-2020 Tijs Synaeve Wed, 24 Mar 2010 10:31:41 +0000 http://www.apache.be/?p=4323#comment-2020 Het werd tijd dat dit inderdaad unieke filmfestival wat meer aandacht krijgt en niet enkel een kort artikeltje met sterretjes quoteringen. Het is belangrijk, zoals jullie doen, om stil te staan bij het waarom van het festival en het statement dat ze proberen te maken. Het wegvallen van De Morgen als mediasponsor enkele jaren geleden (wegens 'besparingen') was immers een groot verlies; tot dan toe zat het programmaboekje immers traditioneel als bijlage tussen DM. Naar Brugse maatstaven blijft het filmfestival één van de grootste culturele gebeurtenissen. Het kan een dooddoener zijn, maar Cinema Novo is een venster op de wereld en uniek voor Brugge, zonder een oordeel te willen vellen over Vlaamse zangfeesten, recordpogingen polonaise op de Markt, Chocolade –en Smaakweken, bierfestivals, Guido Gezellewandelingen… Die uniciteit ligt dus in de eerste plaats in de confrontatie met andere culturen. Dat kan een oogstrelende virtuele reis zijn doorheen de Mongoolse steppen of een roadmovie door Argentinië. Maar het kan ook anders, directer. Wanneer tijdens een themadag eerst de schrijnende situatie van de (zwarte) kobaltzoekers in Katanga getoond wordt en daarna een dag uit het leven van de in exquise luxe badende George Forrest die de kobaltmijnen bezit, dan is dat relevant. Dat kobalt zit immers in al onze mobieltjes. Een tweede reden waarom Cinema Novo uniek blijft voor onze stad, doet me teruggrijpen naar de editie van 2006. Toen ondernam Cinema Novo, op het toppunt van zijn expansie, een (lang vergeten?) maar succesvolle poging om zelf een film te produceren. Aan enkele tijdelijke bewoners van het opvangcentrum voor asielzoekers van het Rode Kruis ‘De Patio’ in de Vlamingstraat werd gevraagd een kortfilm te maken: impressies van hun leven in een oud pand in Brugge, duizenden kilometers ver van huis. De kortfilm kreeg de naam ‘3 minutes d’histoire’ en werd geregisseerd door Sarah Van Dale. Het filmpje werd getoond bij de opening in het Concertgebouw. Wat een statement! 3 minutes d'histoire toonde dat diezelfde personages, die in films vaak de hoop op een beter leven vertolken, ook in ’t echt bestaan, en dat ze leven met enkele honderden, verborgen in onze stad. Een derde, luchtiger, reden is de onovertroffen, ondefinieerbare maar verslavende sfeer van het festival. Daar ligt de locatie in de binnenstad als belangrijkste troef natuurlijk voor de hand; maar ook de originele aankleding (wie herinnert zich nog de tot Chinese lantaarns omgebouwde straatverlichting in 2002?), het festivalcafé De Republiek en het ontwapenende enthousiasme van de festivalploeg blijven de centrale pijlers van Cinema Novo. Drie redenen dus waarom Cinema Novo een plaats onder de Brugse zon blijft verdienen. Knokken voor je centen, het heeft wel wat. Maar trop is trop, Cinema Novo verdient een structurele en lange termijnondersteuning. Het werd tijd dat dit inderdaad unieke filmfestival wat meer aandacht krijgt en niet enkel een kort artikeltje met sterretjes quoteringen. Het is belangrijk, zoals jullie doen, om stil te staan bij het waarom van het festival en het statement dat ze proberen te maken. Het wegvallen van De Morgen als mediasponsor enkele jaren geleden (wegens ‘besparingen’) was immers een groot verlies; tot dan toe zat het programmaboekje immers traditioneel als bijlage tussen DM.
Naar Brugse maatstaven blijft het filmfestival één van de grootste culturele gebeurtenissen. Het kan een dooddoener zijn, maar Cinema Novo is een venster op de wereld en uniek voor Brugge, zonder een oordeel te willen vellen over Vlaamse zangfeesten, recordpogingen polonaise op de Markt, Chocolade –en Smaakweken, bierfestivals, Guido Gezellewandelingen…
Die uniciteit ligt dus in de eerste plaats in de confrontatie met andere culturen. Dat kan een oogstrelende virtuele reis zijn doorheen de Mongoolse steppen of een roadmovie door Argentinië. Maar het kan ook anders, directer. Wanneer tijdens een themadag eerst de schrijnende situatie van de (zwarte) kobaltzoekers in Katanga getoond wordt en daarna een dag uit het leven van de in exquise luxe badende George Forrest die de kobaltmijnen bezit, dan is dat relevant. Dat kobalt zit immers in al onze mobieltjes.
Een tweede reden waarom Cinema Novo uniek blijft voor onze stad, doet me teruggrijpen naar de editie van 2006. Toen ondernam Cinema Novo, op het toppunt van zijn expansie, een (lang vergeten?) maar succesvolle poging om zelf een film te produceren. Aan enkele tijdelijke bewoners van het opvangcentrum voor asielzoekers van het Rode Kruis ‘De Patio’ in de Vlamingstraat werd gevraagd een kortfilm te maken: impressies van hun leven in een oud pand in Brugge, duizenden kilometers ver van huis. De kortfilm kreeg de naam ‘3 minutes d’histoire’ en werd geregisseerd door Sarah Van Dale. Het filmpje werd getoond bij de opening in het Concertgebouw. Wat een statement! 3 minutes d’histoire toonde dat diezelfde personages, die in films vaak de hoop op een beter leven vertolken, ook in ’t echt bestaan, en dat ze leven met enkele honderden, verborgen in onze stad.
Een derde, luchtiger, reden is de onovertroffen, ondefinieerbare maar verslavende sfeer van het festival. Daar ligt de locatie in de binnenstad als belangrijkste troef natuurlijk voor de hand; maar ook de originele aankleding (wie herinnert zich nog de tot Chinese lantaarns omgebouwde straatverlichting in 2002?), het festivalcafé De Republiek en het ontwapenende enthousiasme van de festivalploeg blijven de centrale pijlers van Cinema Novo.

Drie redenen dus waarom Cinema Novo een plaats onder de Brugse zon blijft verdienen. Knokken voor je centen, het heeft wel wat. Maar trop is trop, Cinema Novo verdient een structurele en lange termijnondersteuning.

]]>