Jaloezie in de gerechtsjournalistiek
Gerechtsjournalist Joris Van der Aa heeft zijn collega Lars Bové van De Tijd zondagavond frontaal aangevallen met een vlammend opiniestuk. Bové kreeg het verwijt dat hij de spreekbuis was van het Antwerpse parket. De journalist schreef een antwoord: ‘Dit was geen ‘opiniestuk’ van collega Van der Aa. Dit was rancune.’
Door Lars Bové, journalist ‘De Tijd’
Beste lezer van deze site,
Gerechtsjournalist Lars Bové dient zijn collega Joris Van der Aa van antwoord
Tot afgelopen woensdag had ik de heer Joris van der Aa nog nooit ontmoet. Ik was dan ook verbaasd dat deze journalist zo’n lang ‘opiniestuk’ over mij publiceerde op deze website.
Ik ben blij te lezen dat ik de voorbije jaren indruk op hem heb gemaakt. “Ik volgde zijn werk met ontzag, en af en toe ook met een gezonde portie jaloezie”, lees ik. Bedankt. Ik vind het alleen jammer dat zijn opiniestuk vooral getuigt van een portie ‘ongezonde jaloezie’.
Want de waarheid heeft haar rechten.
De aanleiding voor dat misprijzen is blijkbaar de rechtszaak die we beiden afgelopen woensdag in het Antwerpse justitiepaleis hebben gevolgd. Het gaat dan over een witwaszaak van 60 miljoen euro, waarbij volgens het parket miljoenenleningen van enkele leden van een Rotary Club zijn verduisterd. In ettelijke paragrafen ‘onthult’ de heer Van der Aa hoe het Rotaryluik niet aan bod zou zijn gekomen tijdens het proces.
Eenzijdig verhaal
De waarheid is dat de heer Van der Aa te laat is toegekomen op het proces. Het proces was al lang bezig toen hij de zaal binnenkwam en naast mij kwam zitten aan het perstafeltje. Hij heeft het gros van het rekwisitoor van de openbaar aanklager gemist. Het luik over de verduisterde leningen heeft hij nooit gehoord. Ook de burgerlijke partijstellingen van de Rotaryleden heeft hij gemist.
Terwijl ik tot de laatste minuut heb geluisterd naar de pleidooien van de verdediging. Wie schrijft er dan een eenzijdig verhaal?
Zonder het rekwisitoor van de openbaar aanklager te hebben gehoord, schrijft hij toch: “De advocaten van de verdachten hielden in tegenstelling tot het OM (lees: de openbaar aanklager) wel een heldere uiteenzetting.” Hoe ‘zot’ is dat? Het was misschien niet helder omdat hij het niet gehoord heeft?
Koosjer
Als het de heer Van der Aa dermate frustreert dat ik wél alle details te pakken krijg over grote dossiers, is dat alleen omdat ik mijn taak als journalist serieus neem
Ik heb in mijn artikel de stelling van de verdediging wél vermeld. Ik citeer bijvoorbeeld: “Volgens de verdachten zijn de leningen onder andere gebruikt om in 1999 een mijn te kopen in Brazilië. Uit die mijn zou liefst 1.500 kilogram aan smaragden zijn bovengehaald, goed voor 60 miljoen euro. Die grote partij smaragden zou al in 2000 zijn vervoerd naar ons land. Ze kwamen via de beruchte expediteur Monstrey terecht in Antwerpen.” En nog: “De verdachten schermen met een attest van een gerenommeerd advocatenkantoor uit Brazilië, dat stelt dat alles koosjer is.”
En waarom krijg ik het verwijt dat ik de voorwaardelijke wijs gebruik als ik de versie van het parket geef? Dat is een basisgegeven voor elke gerechtsjournalist. Omdat we net voorzichtig moeten zijn met de beweringen van het parket, dat ook ‘slechts’ één partij is in een rechtszaak.
Gevoelige dossiers
Als het deze gerechtsjournalist blijkbaar dermate frustreert dat ik wél alle details te pakken krijg over grote fraude- en witwasdossiers, is dat alleen omdat ik mijn taak als journalist serieus neem. Ik krijg die informatie heus niet op een dienblaadje, zoals hij insinueert. Ik ploeter. Ik probeer elke dag zo veel mogelijk ‘geheime en gevoelige dossiers’ in de openbaarheid te brengen. Omdat de burger daar recht op heeft.
Er wordt ook zeer selectief verwezen naar mijn eerdere artikels. Zo zou ik het optreden van het Antwerpse gerecht tegen de fraude in de diamantsector alleen maar ophemelen. Dit artikel van mijn hand heeft de journalist in kwestie blijkbaar niet gelezen: ‘Blunders in diamantdossier’ (De Tijd, 24/04/09). Toen schreef ik onder andere: “Het Antwerpse gerecht heeft zwaar geblunderd in een dossier van diamantfraude. De speurders klopten de fraude op. De overdreven inbeslagname deed de diamantfirma failliet gaan. (…) Tot overmaat van ramp werd tijdens het onderzoek in december 2006 een huiszoeking uitgevoerd bij de 46-jarige diamantair X, een klant van X, die daarbij onwel werd en overleed.” En ja, dat is het dossier waarin een Indiase diamantair stierf tijdens een huiszoeking, waarnaar het opiniestuk ook verwijst.
Deontologie
Nog een voorbeeldje? ‘Verdachte diamantairs krijgen steentjes terug’ (De Tijd, 9/08/08). Dat gaat dan weer over de zaak-Monstrey, die eveneens in het ‘opiniestuk’ vermeld wordt. Ook dat artikel speelde zeker niet in de kaarten van het parket.
Ik vind het ook jammer dat deze website me pas op 1 maart heeft gevraagd of ik wilde reageren. Terwijl het bewuste artikel al op 28 februari is gepubliceerd. Zoiets is nochtans een basisbeginsel van de journalistieke deontologie.
En laten we eerlijk zijn: dit was geen ‘opiniestuk’ van collega Van der Aa. Dit was rancune.
Ik doe voort.
Prima repliek. En laat de navelstaarderij nu stoppen. Niémand heeft hier iets aan.
Misschien moet Apache toch nog wat zorgvuldiger zijn met “het nieuws dat er echt toe doet”.
Wakker worden en Lars Bové zijn, het moest de hypocriete goegemeente maar eens overkomen.
Ik treed Jan Verdonck hier in bij. Misschien kan een striktere definitie van wat een opiniestuk hoort te zijn, soelaas brengen. De bijdrage van Van der Aa liet naar mijn aanvoelen het midden tussen commentaar en berichtgeving, waar de klemtoon veeleer op nieuwe informatie ligt. Daar beide genres niet met dezelfde maatstaven worden beoordeeld, doet het wat eigenaardig aan om zo’n stuk te classeren onder ‘opinie’. Al maak ik mij misschien al wel schuldig aan een potje mierenneuken.
Het was inderdaad geen opiniestuk, maar een gefrustreerde aanval op een collega die gewoon véél beter werk levert. Beetje goedkoop van Apache.be om zo’n stuk te geven, vind ik. De kwaliteitscontrole mag wat hoger liggen, heren.
Er blijft wel wat hangen van het betoog van VdA, maar inderdaad, relaties moeten opgebouwd en vertrouwen verdiend worden. Nochtans lijken de beschreven capriolen van het OM mij geen eenmalig gegeven. Cirkelredeneringen, overdrijvingen, foute interpretaties, scheeftrekkingen tot zelfs regelrechte onwaarheden horen er nu eenmaal bij om een beklaagde te kunnen veroordelen en de misdaad te motiveren.
Van der Aa amuseert zich daarnaast ook met het signaleren van politiebeambten die enkele minuten voor het paleis parkeren om enkele documenten af te geven – er zijn 2 plaatsen voor minstens tien gegadigden. verklikjournalistiek heet dat dan. tekenend voor zijn niveau
Het zegt toch vooral iets over het niveau van onze politiebeambten, mijn beste.
Nogal wat politiemensen vinden blijkbaar dat ze boven de wet staan en – langdurig, niet voor enkele minuten – mogen foutparkeren aan het justitiepaleis. Er parkeerplaats genoeg: een parking waar politiediensten gratis mogen parkeren aan de linkerzijde van het justitiepaleis, en er is een redelijk goedkope betaalparking achter de voormalige Zillion. Maar goed: dan moet mijnheer of mevrouw de politieman wel 200 meter te voet. Stel je voor.
Wel leuk gevonden, verklikjournalistiek.
als de critici elkaar in de haren vliegen, zit de schrijver op fluweel
nog van dat
Ik kan alleen maar constateren dat Lars Bové op vele aantijgingen uit het hier besproken stuk niets eens antwoord. En hij had de kans.
Als Murdoch-journalisten kritisch worden
aangepakt door collega’s krijgen ze stee-
vast het label “jaloezie” opgeplakt. Zij mo-
gen Jan en alleman onderuit halen met
leugens en verzinsels maar owee als hun
praktijken eens worden in vraag gesteld.
Hier is het, sedert de opgang van de
tabloidjournalistiek naar The Sun-model,
niet anders. Bovendien heeft Van Damme
gelijk : veel vragen blijven onbeantwoord.
Blijf graven Van der Aa.
al eens van het ene bureau naar het andere gewandeld in het nieuwe paleis? dan zit je al gauw tot ruim boven die 200 m. betaalparking? denkt u nu echt dat de baas dat terugbetaalt? de uwe misschien wel. ik geloof trouwens niet dat meneer van der aa die 200 m zelf wel doet: alleen is dat niet na te gaan wegens wagen van de baas. dan kom je niet in het vizier, in tegenstelling tot onze opvallende wagens. maar ik ga hem niet verklikken bij zijn baas
@ Lars Bové : werden de beklaagden al dan niet ook vervolgd voor oplichting en verduistering van gelden.
In uw TIJD-artikel meldt u dat beklaagden voor die feiten vervolgd werden; Van der AA meldt in zijn opniniestuk dat de beklaagden niet voor die feiten vervolgd werden. Wie vergist zich?
@Dwars Bekeken.
U gaat hier wel een beetje off topic, zoals dat heet. Mij stoort het niet.
Dus als ik uw redenering goed volg, is het gerechtvaardigd om botweg fout te parkeren omdat de baas het bonnetje van de betaalparking niet terugbetaalt? Hoeveel duizenden mensen zijn niet in dat geval? Of bent u van mening dat politiemensen privileges zouden moeten hebben?
U vergeet voor het gemak dat er links van het justitiepaleis GRATIS parkeerplaats is voorzien voor politieambtenaren. Nogal wat politiemensen, die blijkbaar wel enige zin voor integriteit en fatsoen hebben, maken ook gebruik van die parking.
U hebt het er blijkbaar moeilijk mee dat ik de Antwerpenaren laat zien dat de agenten die hen voor vanalles en nog wat op de bon slingeren, zelf systematisch foutparkeren. U noemt dat verklikken, ik noem dat informeren.
Politiemensen klagen over het gebrek aan respect voor hun gezag. Hoe zou dat nu komen?
O ja, nog dit. Ik heb geen auto van de baas. Ik parkeer dagelijks op de betaalparking. En ik betaal mijn ticket zelf. Net zoals die vele honderden gewone mensen die dagelijks op de rechtbank komen werken.
informeren: zo noemen die van Bild Zeitung en van Dag Allemaal dat ook.
vast geen bezwaar dat ik u daarmee associeer, vermits u zelf ook alle politiemensen aanwrijft wat enkelen fout doen. veralgemenen is toch zo gemakkelijk. off topic? als maar minder. ik krijg meer en meer sympathie voor Bové.
ik spreek niet over woon-werkverkeer, wat de mensen op het Paleis doen, want dan kan je met de tram komen. maar als u kosten maakt, parkeren of andere, om uw werk te kunnen doen, dan brengt u die in bij de baas, tenzij u er een forfaitaire vergoeding voor krijgt. als u dat niet doet, bent u vermoedelijk de enige in België, ofwel een zelfstandige. bij ons is dat onmogelijk.
de meeste politiemensen die geparkeerd staan op de gratis parking, staan daar met hun privé-voertuig. en daar had ik het NIET over. maar verschillende dingen dooreen halen om van de verwarring gebruik te maken, schijnt u dus niet alleen hier te doen.
en nog iets: wij slingeren de mensen niet voor “van alles en nog wat” op de bon. dat zouden we niet in het computersysteem krijgen.
@dwars bekeken: is dat het enige wat jullie tegenhoudt, een computersysteem dat “van alles en nog wat” niet aanvaardt?
die “bon” moet wel met de computer gemaakt worden …
Ik kom even terug op de smaragd-zaak, die aanleiding vormde voor deze fijne polemiek.
Het hof van beroep in Antwerpen heeft – in navolging van de correctionele rechtbank van eerste aanleg – alle verdachten in de smaragdzaak over de hele lijn vrijgesproken (witwassen, gebruik van valse stukken etc.)