En eigenlijk gaat het artikel daar niet over. Wel over het verband tussen milieu en (het einde van) een beschaving.

De test die moet uitgevoerd worden om te bepalen of het Pentagon rapport al dan niet wetenschappelijk is is heel eenvoudig: zou een klimaatwetenschapper het rapport gebruiken als referentie in een wetenschappelijke paper? Het antwoord daarop kan alleen maar neen zijn. Kijk wat er aan de gang is met de IPCC rapporten, er gaat tegenwoordig geen week voorbij of er sneuvelt wel een paragraaf door toedoen van het gebruik van niet-wetenschappelijke bronnen a la WWF en Oxfam. Een klimaatwetenschapper zal eveneens nooit een publicatie van het faculteit economie en bedrijfswetenschappen van de KUL gebruiken als referentie.

Ik wil best geloven dat deze of gene redenering aannemelijk is maar daar gaat het niet over. Wetenschap neemt aannemelijke redeneringen – deze worden hypotheses genoemd – en onderzoeken deze met de bedoeling objectieve en deterministische observaties te doen. Voor sommige redeneringen is het niet mogelijk om wetenschappelijk onderzoek uit te voeren aangezien ze niet deterministisch kunnen benaderd worden. Niet-deterministische vaststellingen behoren tot het domein van de ideologieën en dus tot het domein van de politiek.

Indien u hiermee of een gedeelte hiervan niet kan akkoord gaan wordt de essentie van onze onenigheid meteen duidelijk.

probeer dat Pentagon-rapport toch eens te lezen, daar in staat wat in bovenstaande pdf staat en in het artikel bovenaan.

En om mijn eigen preek gestand te doen, – eindelijk – mijn inhoudelijke bijdrage aan het debat: inspelen op de angst voor een “worst case scenario” is een klassieke tactiek om sensibilisering / draagvlak voor een agenda te creëren (zie opnieuw ‘The power of nightmares’). Ze wordt ook in de klimaatdiscussies gretig gebruikt (zie Al Gore). Het is dus gepast om de informatie hierover zéér kritisch te bekijken. Kritisch bekijken betekent echter niet categoriek afwijzen, of je kop in het zand steken, of blind zijn voor evidenties. Als we zien in welke mate de (ongelijke) verdeling van de beschikbare hoeveelheid land, drinkwater en bodemschatten, in combinatie met onze demografische evolutie, nu al voor conflicten zorgt, is het volgens mij aannemelijk dat een klimaatverandering die deze beschikbaarheid vermindert, bij een ongewijzigde demografische trend een stijging van het aantal conflicten tot gevolg zal hebben. Ook zonder ‘smoking gun’ kan je deze hypothese aannemen, omdat ze steunt op een logische deductie (een soort omgekeerd Ockhams scheermes: het meest logische gevolg van een oorzaak is ook het meest waarschijnlijke). Zo zie ik het tenminste.