‘Journalisten moeten zelf verantwoordelijkheid durven nemen’
Geplaatst door Tom Cochez op 05 February 2010 • Opgeslagen in de categorie Mediakritiek
Print
• 
E-mail dit artikel
Facebook
Twitter
Share dit artikel
Is de doorgedreven commercialisering dodelijk voor de journalistiek? Wat vinden trendwatchers en marketingspecialisten? Hoe denken adverteerders? Welke nieuwe trends overrompelen de wereld van communicatie en marketing? De antwoorden op die vragen waren donderdagavond te horen in praatcafé Goedele, in de Antwerpse Bourla Schouwburg.
Door Tom Cochez
Om en bij de vijftien specialisten debatteerden donderdagavond in de foyer van de Bourla Schouwburg in Antwerpen over tal van hot topics binnen de wereld van media en communicatie.
Goedele Devroy liet in de Bourla tal van specialisten hun zeg doen over de toestand van de media. (Foto Jurgen Willocx)
Door de snelle opeenvolging en de diverse inhoud van de debatten had het hele opzet soms wat weg van een avondje speed dating met moderator Goedele Devroy, maar het tempo en de afwisseling maakten wel dat de discussies nooit verveelden.
Vrouwelijke waarden
Onderwijsminister Pascal Smet (sp.a) mocht de spits afbijten en stond vooral stil bij de opname van ‘mediawijsheid’ in de eindtermen van het secundair onderwijs. Bedoeling is dat scholieren in de toekomst niet enkel technieken aangereikt krijgen maar ook leren om kritisch te staan tegenover de inhoud van kranten en journaals.
Trendwatcher Fons Van Dijck bespeurde daarna een trend naar meer ecologisch en sociaal ondernemerschap. De tijd van de graaicultuur en de bonussen ligt volgens Van Dijck definitief achter ons. Bedrijven die inzetten op nieuwe ecologische technieken en klassiek vrouwelijke waarden in hun management brengen, zijn de toekomst. Een prille evolutie die ook haar weerslag zal hebben op het communicatie- en marketingbeleid van ondernemingen.
Direct marketing
Jo Caudron, stichter van Dear Media en gespecialiseerd in sociale netwerksites, verwacht dat bedrijven in de toekomst massaal Facebook zullen gaan gebruiken om via die weg op subtiele manier reclame te maken. Facebook kondigde een tijdje terug aan dat bedrijven hun ‘direct marketing’ via het sociale netwerk zullen kunnen voeren. Caudron gaf daarbij het voorbeeld van Nokia, dat vandaag wereldwijd al zo’n 700.000 Facebookfans telt. Voor adverteerders is zo’n select publiek gefundenes Fressen.
Bert Claerhout, hoofdredacteur van Kerk & Leven, toonde zich daarna geen bijzonder grote fan van de nieuwe Belgische aartsbisschop André-Joseph Léonard. Maar, zo stelde de hoofdredacteur hoopvol: “Kerk en geloof overleven wel een aartsbisschop.”
Passend in het opzet van de avond had Bert Claerhout ook een communicatieboodschap voor de nieuwe Belgische kerkleider. “Léonard komt zeer graag in de media. Misschien zelfs wat te graag. Onze nieuwe aartsbisschop had er beter aan gedaan om even te zwijgen na zijn aanstelling en zich te bezinnen vooraleer nieuwe uitspraken te doen.”
Glad juridisch ijs
Roger Van Houtte (ex-journalist GVA):
‘Nieuws wordt zeer emotioneel gebracht. Als ik in De Standaard naar aanleiding van de moorden in Loksbergen de kop ‘Bang wachten op nog erger’ lees, dan wil ik al niet meer verder lezen’
Daarna was het de beurt aan Katia Segers, directeur van het Centre for Studies on Media & Culture (VUB), en Filip Voets, secretaris-generaal van de Raad voor Journalistiek, om een boompje op te zetten over burgerjournalistiek.
Beide sprekers belichtten de voor- en nadelen van wat ‘user generated content’ is gaan heten. Meer kritische stemmen betekenen een verrijking voor de democratie, maar vaak beseffen mensen die teksten op het net publiceren niet dat ze zich op glad juridisch ijs begeven.
De Raad voor Journalistiek heeft intussen een richtlijn geschreven over hoe journalisten om kunnen gaan met die ‘user generated content’. Redacties krijgen door die recente evolutie veel meer info en tips binnen. Daar kan een journalist zijn voordeel mee doen, maar de info dient wel te worden beschouwd als informatie die moet gecheckt worden.
Conservatiever
Helaas gebeurt dat niet altijd en loopt het soms gruwelijk fout. Volgens Filip Voets moeten zware journalistieke fouten zoals het ‘I Have News’-incident bij persagentschap Belga, waarbij een kwakkel over de dood van koningin Fabiola werd verspreid, koste wat het kost vermeden worden om de geloofwaardigheid van de journalistiek veilig te stellen.
Katrien Bottez , creatief directeur bij Duval Guillaume constateerde dan weer dat ‘klassieke reclame’ niet langer werkt. “De doelgroep is niet meer zo makkelijk te vinden en dat plaatst ons voor een nieuwe uitdaging. We moeten op zoek naar nieuwe manieren en nieuwe technieken om te communiceren.”
Belgacom gelooft bij monde van zijn vicepresident marketing Kris Vervaet wel in die nieuwe vormen van marketing en advertising, maar is er van overtuigd dat het een werk van lange adem wordt. Adverteerders denken vaak conservatiever dan communicatie – en marketingbureaus.
Kleinere spelers
Daarna was het de beurt aan Gabriel Fehervari, CEO van Alfacam, om zijn licht over het toekomstig medialandschap te laten schijnen. Over een jaar of vier zal er volgens Fehervari nog maar weinig overblijven van de media zoals we die vandaag kennen. Print, radio en televisie zullen volgens hem verdwenen zijn. Grenzen zullen verder vervagen.
De rol van de VRT in dat nieuwe kader moet volgens verschillende sprekers grondig overdacht worden. Kristof Demasure, woordvoerder van SBS, stelt een blokkage vast in het huidige audiovisuele landschap. Een zeer grote publieke omroep en één grote commerciële speler verdelen netjes de markt, waardoor kleinere spelers nauwelijks dynamiek in de markt kunnen brengen.
Vooral de VRT-website deredactie.be dreigt in de toekomst voor problemen te zorgen. Volgens mediacriticus en hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde Geert Buelens is het haast onvermijdelijk dat online nieuws op termijn betalend wordt. Voor deredactie.be, betaald met belastinggeld, kan van de belastingbetaler moeilijk nogmaals geld gevraagd worden. Nochtans zou een grote gratis speler kleinere betalende initiatieven de das kunnen omdoen.
Kers op de taart
Ook volgens Wim Van Severen, mediaconsultant en voormalig netmanager van TV 1, hebben we, ondermeer daarom, nood aan een preciezere omschrijving van de opdracht van de VRT. Dat zou, volgens Van Severen niet alleen goed zijn voor de VRT maar ook voor commerciële zenders.
De kers op de taart was een debat tussen Peter Vandermeersch, algemeen hoofdredacteur van Het Nieuwsblad/De Gentenaar en De Standaard, Geert Buelens, Filip Voets, Georges Timmerman, hoofdredacteur van De Werktitel, en Roger Van Houtte, ex-journalist van Gazet van Antwerpen en medeauteur van het boek Media & journalistiek in Vlaanderen kritisch doorgelicht. Het debat werd opgehangen aan het kerstessay ‘tot de vierde macht’ dat Geert Buelens in De Standaard schreef.
Volgens Geert Buelens lijdt de kwaliteit van nieuws onvermijdelijk onder het veranderde kader waarbinnen het vandaag gebracht wordt. “Nieuws wordt enkel in theorie nog gebracht om lezers goed te informeren en te betrekken bij het democratisch proces. De echte reden waarom nieuws vandaag wordt gebracht, is om klanten te winnen.” Dat fenomeen beperkt zich volgens Geert Buelens overigens niet tot onze landsgrenzen.
Marketingjongens
Peter Vandermeersch stelde de zorg van Geert Buelens over de verregaande commercialisering te delen, maar vreest de veralgemening. “Een van de zorgen is bijvoorbeeld dat er minder aandacht zou zijn voor buitenlandjournalistiek. De waarheid is dat De Standaard vandaag twee maal zoveel buitenlandberichtgeving heeft als vijftien jaar terug. Ik ontken het probleem niet, maar we zijn nu wel veel beter af dan vijftien jaar geleden.”
Georges Timmerman volgde de analyse van Geert Buelens wel. “De commercialisering is duidelijk te ver doorgedreven. We zijn aangekomen op het punt dat de geloofwaardigheid van de media in het gedrang is.” De schuld daarvoor ligt volgens de hoofdredacteur van De Werktitel bij de journalisten zelf. “Knack-directeur Rik Van Cauwelaert heeft ooit gesteld dat het de stomme schuld van de journalisten zelf is. Wij hebben toegelaten dat marketingjongens de zaak hebben overgenomen. Fundamentele beslissingen worden vandaag niet meer genomen op journalistieke gronden maar op basis van commerciële overwegingen.”
Emotionele hype
Peter Vandermeersch, in 2007 zelf nog verkozen tot Marketeer van het Jaar, was het grondig oneens met die stelling. Volgens Vandermeersch staat er geen gelijkheidsteken tussen ‘meer kranten verkopen’ en ‘commerciëler denken’, integendeel. “Als ik meer kranten verkoop dan kan ik meer journalisten aanwerven en dat zorgt voor betere kranten.”
Roger Van Houtte vond in De Standaard dan weer weinig terug van het betoog van de hoofdredacteur. “Ik stel vast dat alle kranten, niet alleen De Standaard, van de ene emotionele hype in de andere rollen. Nieuws wordt zeer emotioneel gebracht. Als ik in De Standaard naar aanleiding van de moorden in Loksbergen de kop ‘Bang wachten op nog erger’ lees, dan wil ik al niet meer verder lezen. Tussen de berichtgeving over het ingestorte appartement in Luik zie ik de kop ‘Ze hebben nog een halve dag geleefd’. Over Haïti heb ik goede dingen gelezen, maar ook daar werd soms zeer emotioneel over geschreven.”
Onvoldoende gecheckt
De analyse van Roger Van Houtte werd grotendeels bijgetreden door Filip Voets, die aansluitend het voorbeeld van de gebeurtenissen in Kuregem gaf. Maar Voets verklaart die evolutie niet enkel door de doorgedreven commercialisering. Ook de digitalisering en de snelheid, eigen aan het internet, dragen volgens de secretaris-generaal van de Raad voor Journalistiek bij tot steeds snellere verhalen die vaak ook onvoldoende gecheckt worden en een eigen leven gaan leiden.
Het rondje oplossingen dan. Voor Geert Buelens wordt het tijd dat de overheid ingrijpt door op een voorwaardelijke manier fondsen ter beschikking te stellen. “De media dienen vandaag de democratisering niet meer. Door onder voorwaarden geld te geven, kan je bereiken dat de media de democratisering opnieuw dienen.”
Georges Timmerman toonde zich daar geen tegenstander van, maar meent dat een deel van de oplossing ook van de journalisten zelf moet komen. “De huidige evolutie is te keren, maar dan moeten journalisten zelf hun verantwoordelijkheid durven nemen. Het is uiteindelijk hun naam die onder een stuk verschijnt. Ze hebben de mogelijkheid om neen te zeggen tegen een opdracht die indruist tegen de journalistieke deontologie.”
Deze website is mij iets waard. Een gulle overschrijving bijvoorbeeld.
Als ik De Standaard, De Morgen, Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad niet meer kan vertrouwen en de tv-journaals inhoudelijk nul zijn, waar moet ik mijn Belgisch nieuws dan halen?
Ik begin een beetje radeloos te worden en voel me onder-geïnformeerd.
Werd dit gebeuren opgenomen, en is die opname ergens beschikbaar?
@ Steven Devijver
De avond werd georganiseerd door Vepec (www.vepec.be).
Als er al iets werd opgenomen, dan moet het via hen terug te vinden zijn.
Ik ben het gezeik over de media stilaan beu. Niet omdat er niets loos zou zijn, maar wel omdat we al lang genoeg rondjes draaien en de mensen die de macht hebben om iets te doen geen meter bougeren. Debatteren ja, maar iets ondernemen is blijkbaar te veel gevraagd.
Van ernstige zelfregulering is momenteel geen sprake. Nochtans zouden marketeers moeten inzien dat het een positief effect op het imago kan hebben bij het kritische deel van het publiek, net zoals dat vandaag het geval is met duurzaam ondernemen.
Zo moeilijk is het allemaal niet. Laat elk medium een duidelijke deontologie formuleren, en die code ook openbaar maken, en laat vervolgens elke mediagroep die een zekere omzet haalt een (eventueel halftijdse) ombudsman in dienst nemen. Het loon van deze ombudsman kan (deels) uit overheidsfondsen worden betaald. (Andere overheidssteun moet worden afgeschaft. ) De contactgegevens van de ombudsman zijn duidelijk vermeld in de colofon van het blad of op de website.
Bij deze ombudsman kunnen alle zogenaamde stakeholders terecht: de lezer, de personen en instanties die vernoemd worden en de journalisten zelf (ook freelancers). Dit doet geen afbreuk aan de Raad van de Journalistiek die zijn taak bij geschillen onverminderd kan uitoefenen. Integendeel, beide instanties zouden elkaar feedback kunnen geven en anderszins samenwerken. De ombudsmannen van de verschillende media zouden op geregelde tijdstippen elkaar ontmoeten, zodat ze elkaar kunnen ondersteunen, en jaarlijks verslag uitbrengen bij de minister (die hen – deels – betaalt).
Er zijn variaties op deze formule mogelijk, maar zelfregulering vereist in elk geval altijd een ondubbelzinnige deontologische code plus een onafhankelijke instantie die op een transparante wijze waakt over de naleving.
Overigens heeft mijn gewaardeerde collega Georges Timmerman slechts ten dele gelijk als hij zegt dat het ook de schuld van de journalisten zelfs is. Freelance journalisten die zeggen waar het op staat, zelfs al is het diplomatisch geformuleerd, komen in sommige gevallen niet meer aan de bak, of toch voor een tijdje niet . Soms worden de communicatielijnen zelfs doorgeknipt en op voorstellen komt geen reactie meer.
Wanneer dit verslag van Tom Cohez beantwoord aan het niveau dat in “praatcafé Goedele” heerste, moeten we ons niet te veel illusies maken over de toekomst van de media. Journalisten, trendwatchers, marketingspecialisten en ander schoon volk konden het nog eens “onder collega’s” zeggen. Wat is hiervan de zin, buiten een avondje uit ?
GUERILLA JOURNALISTIEK.
In mijn jeugdjaren raakte ik bedolven en met inkt bevuild door de bergen papier die door mijn stencylmachine gedraaid werden. Zo gingen we in de zestiger jaren de wereld veranderen. Van het schoolkrantje, tot Provo en later radikaal links (Rode Vaan, KP, nu PVDA). Journalistiek was en is een machtig wapen en een chronische aandoening. Woorden kunnen kogels zijn. “Kunnen”, in dit land zijn het eerder slaappillen.
Zo’n twintig jaar geleden heerste euforie over het toen nieuwe Internet. Hoe dan ook, het is inderdaad een wereldwijde rol gaan spelen. Dat nu Jan en alleman zijn/haar diepste roerselen met vele kan delen is een revolutie waarbij mijn stencelmachine een museumstuk werd. Op Internet staat ook veel shit, maar de balans is positief.
In het “praatcafé Goedele”, met vijftien klanten, zaten buiten De Werktitel geen typische vertegenwoordigers van hetgeen men met een vreselijk woord “burgerjournalistiek” heet. Er worden ook in Vlaanderen flink wat boeiende sites de lucht ingestuurd. “Eénmansbedrijfjes” en sterk uitgebouwde, quasie professioneel. Eén van de grootste is Indymedia.be. (1) Ooit behorende tot de rebelse, kwaliteitvolle tak van wat ik liever “guerilla journalistiek” noem. Ik publiceerde veel op die site en bracht er provocerend beweging in. Ik heb recht van spreken.
INDYMEDIA.BE GOOIT DE HANDDOEK.
Indymedia.be neemt een bocht waarin de heer Van Thillo zich zou in herkennen.Samengevat: “Indymedia.be houdt er mee op !”. Kopstuk van de site Han Soete: “Met de vaste ploeg van vrijwilligers besloten we immers om samen met een aantal andere media projecten een digitaal dagblad op te starten”. Dat is niet min. Dat getuigd zelfs van meer visie dan op het “praatcafé Goedele” te horen bleek. Alleen, wat bedoelt Soete met die “vaste ploeg van vrijwilligers” ? Veel langdurige, maar kritische medewerkers wisten van niets, werden met een kluitje in het riet gestuurd. De wijze waarop Indymedia.be geliquideerd wordt is beledigend voor activisten en vrijwilligers/journalisten.
“Belga” : “De makers van Indymedia gingen praten met andere media, waaronder ngo’s en vakbonden. Op 1 maart trekken ze de stekker uit Indymedia en stappen ze als een van de partners in “een totaal nieuw mediaproject”. Belga zegt: “Dat heeft als werknaam “Ons Nieuws”. Met welke partners precies samengewerkt wordt, wil Soete niet kwijt”. Ondertussen geeft de site van “Ons Nieuws” mondjesmaat informatie, dat op drie weken voordat “de stekker er uit getrokken wordt” bij Indymedia.be. Op vrijdag 12 februari heeft er nog een informatieve vergadering plaats in de lokalen van Indymedia.be. Op vrijdag 26 februari wordt in de Gentse Vooruit gefeest. En “de makers v
Het is niet leuk te weten dat dit project vakkundig door de strot geduwd wordt van medewerkers en bezoekers. Han Soete, nadat Belga dit bericht verspreidde via een “lek”: “We hadden dus wel voorzien dat het zou beginnen rondgaan, maar werden in snelheid gepakt”. Duidelijker gezegd: “Het past niet in ons kraam dat er een ernstige democratische discussie zou plaatshebben…” “We”, dat is een clubje dat een goed jaar geleden tijdens een langdurige, hevige discussie de betaalde, gesubsidieerde medewerkers van “den bureau” genoemd werd. Tijdens die hevige polemiek werden inzendingen door “den bureau”" gecensureerd. Wat trouwens onlangs opnieuw gebeurde met een artikel van mij. Het is duidelijk dat Han Soete en C° niet weer een open discussie willen meemaken en “ondergronds” aan hun “dagblad” gingen werken. Dat dit via Belga kond werd gedaan, paste niet in hun tactiek.
MIDDENVELD.
Indymedia.be verdwijnt en er zou iets nieuws komen waarvoor nu geld ingezameld wordt. Indymedia.be is nooit deelgenoot geweest van de internationale keten Indymedia, omdat het niet beantwoorde aan het vereiste profiel. Antwerpen.Indymedia een Oost – Vlaanderen Indymedia zijn wel internationale partners, net als bvb. Indymedia.nl. Het militante andersglobalisme is hier in een factor. De indertijd gevoerde hevige polemiek rond de betekenis van de site, had ook betrekking op de de rol van het “middenveld”. Ondermeer die van een een reeks zwaar gesubsidieerde organisaties als Oxfam en “de sector” in de “armen industrie”.
“Den bureau”, door niemand gecontroleerd, neemt zoals toen gevreesd een bocht richting middenveld, dat in veel gevallen de gesubsidieerde rol van buffer speelt tussen de roerige basis en het politieke beleid. Het is waar dat ik veel over die gecriminaliseerde basis kon publiceren. Ook over de conflicten met het middenveld. Nu het er op lijkt dat die ex-Indymedia.be financieel afhankelijk zal worden van het middenveld, vrees ik een zwenking richting politiek beleid. De mechanismen tot recuperatie van ooit dynamisch begonnen organisaties zijn de moeite van het bestuderen waard. Er wordt bij gebrek aan info gefluisterd dat de nieuwe site (Ons Nieuws ?) de commerciele toer opgaat. (3)
Een “gazet” uitgeven is voore vele een jongensdroom waaraan ze hun vingers verbrandden. Wanneer Soete en C° er in gelukken op Internet, bravo. Er is het voorbeeld van Knack dat een zeer actuele site heeft. En natuurlijk die van de kranten. Maar het gaat niet om de vorm, wel om de inhoud. oals hij ondervond is dit een idyllisch standpunt. Die nieuwe “Internet Gazet” zou ook met beroepsjournalisten werken. Laten we hopen dat ze niet de onderdanige, wat angstige sfeer die ze kennen uit hun werkomgeving binnenbrengen.
OBJECTIEVE JOURNALISTIEK ?
Alles beweegt. Alles verandert. Kritische journalistiek wordt richting mainstream gedwongen. De Morgen is een klassiek geval. Ook Humo legde die weg af. Nu lijkt het de beurt aan Indymedia.be. Dus is er behoefte aan nieuwe, agressieve sites. Niet van “burgerjournalisten”, maar van hen die de vrije meningsuiting ernstig nemen. Die het verhaaltje van de “objectieve” journalistiek ontmaskeren. Noem het dus “guerillajournalistiek”. Dat betekend niet dat er niet kan samengewerkt worden met beroepsjournalisten. Dat gebeurt dagelijks. Een voorbeeld hiervan is de activist – journalist Anja Hermans. We moeten haar niet voorstellen.
Anja inspecteerde twee jaar lang de kerncentrale van Doel. Ze is een waakhond, activist, journalist. Ze werd tot 8 maanden cel veroordeelt omdat ze de dievenbende van Suez – Electrabel blijft schaduwen. Journalistiek speelt in deze zaak een rol. Einde vorig jaar mailde ik Pol Deltour van de Persbond hierover. Hij gaf geen kik. Is dit geval van vervolging van hen die de burgerlijke vrijheden en de persvrijheid ernstig nemen te “heet” ? (4)
Het proces in beroep van Anja Hermans, waarbij de journaélistieke vrijheden centraal staan, komt op dinsdag 23 februari voor in de Gentse rechtbank. Een uitgelezen gelegenheid voor Pol Deltour en zijn club om te tonen dat voor hen het recht op vrije meningsuiting voor iedereen telt. Niet slechts voor deze die met een échte perskaart door het leven gaan. Niet alleen voor het zeer beperkt groepje dat in “café Goedele” – bewust van haar belangrijkheid – keuvelde.
1 – “Indymedia” – http://www.indymedia.be
2 – “Indymedia houdt er mee op” – http://www.indymedia.be/en/node/36207
3 – “Ons Nieuws” – http://www.onsnieuws.be
4 – “Mail aan Pol Deltour” – http://www.indymedia.be/en/comment/reply/31592/17448
@ Koen: Een kleine opmerking bij: “In het “praatcafé Goedele”, met vijftien klanten, zaten buiten De Werktitel geen typische vertegenwoordigers van hetgeen men met een vreselijk woord “burgerjournalistiek” heet.” Je zou gerust kunnen stellen dat er géén typische vertegenwoordigers van de ‘burgerjournalistiek’ aanwezig waren, want ook de journalisten van freelancerscollectief De Werktitel hebben een perskaart in hun portefeuille zitten. Misschien zijn wij eerder atypische beroepsjournalisten.
Wat volgt is een repliek op bovenstaande commentaar van Koen Calliauw. En heeft nog minder als de reactie van Calliauw te maken met de blogpost van Tom Cochez. Moet kunnen vind ik.
Ik ken Koen Calliauw enkel van naam. Onder meer als auteur van een hilarisch artikel in De Rode Vaan van 1 november 1973 waarin hij de toenmalige gauchistische groupuscule AMADA (Alle Macht Aan De Arbeiders), de voorloper van het partijtje waarvan Calliauw tegenwoordig lid is (de PvdA), de mantel uitveegt en stelt dat de “georganiseerde arbeidersbeweging met deze creaturen (Amada dus, M.E.) slechts op één manier te maken heeft. Namelijk door ze krachtdadig van het lijf te houden.” Uiteraard veranderen enkel idioten nooit van mening, maar de wijze waarop en mate waarin Calliauw vandaag aanhangt wat hij destijds ‘uitspuwde’, doet vragen stellen. Maar dit volledig terzijde.
Zorgwekkender is dat Calliauw, een (ex ?) medewerker van Indymedia.be, het medium waarvoor hij tal van artikels schreef, afschildert als een collectief waar de medewerkers niet de minste democratie/inspraak hebben en waar alles beslist/bedisseld wordt door de top (waaronder Han Soete).
Zijn stelling is ontluisterend of op zijn minst vervelend voor Indymedia.be. Zeker vandaag, nu er aan een nieuw project wordt getimmerd. Echt nieuw is ze echter niet.
In het verleden deed Jan-Pieter Everaerts (de uitgever van het e-zine ‘De Groene Belg’, voorheen ‘Diogene(s) geheten) ook al dergelijke uitspraken over Indymedia.be en de kopstukken er van.
Ook in anarchistische middens is dit discours bon ton. Getuige hier van tal van artikels op ovl.indymedia.org. Die website staat los van Indymedia.be dat geleid wordt door o.a. Han Soete. Het maakt, in tegenstelling tot Indymedia.be, ook deel uit van het internationale Indymedia-netwerk.
In tegenstelling tot Calliauw stellen Everaerts en de publicisten ovl.indymedia.org ook de vermeende banden tussen Indymedia.be en de PvdA aan de kaak.
Die banden worden in verschillende bijdragen erg nauw onderzocht/blootgelegd (zie links onderaan dit artikel.)
Het stukje geëxalteerd proza van Calliauw staat op zijn minst op gespannen voet met, zo niet totaal haaks op, de versie dat Indymedia.be een PvdA-filiaal is. Een andere mogelijkheid is dat Calliauw een erg eigengereide PvdA-er is, om niet te zeggen een ongeleid projectiel, die zijn partij in deze kwestie alles behalve een dienst bewijst. Zeg maar in een moeilijk parket brengt.
In het verleden werd die partij erg strak aangestuurd: het democratisch-centralisme zorgde immers voor veel centralisme en weinig democratie. Nu lijkt het wel een kippenren waar iedereen er op los kakelt.
Artikels op ovl.indymedia.org over de vermeende banden tussen Indymedia.be en de PvdA:
- http://ovl.indymedia.org/print.php?id=3507
-http://ovl.indymedia.org/news/2004/09/3196.php
-http://ovl.indymedia.org/news/2004/09/3195.php
@Marc, ik ben 67 en maakte zowel politiek als persoonlijk het een en ander mee. Zoals zovele mensen. In mijn reactie zeg ik: “Alles beweegt. Alles verandert”. Ik bleef konskwent radikaal links, maar evolueerde mee. Dat ik AMADA indertijd in “hilarische” artikels aanviel klopt. Weinig zal ik er van terugtrekken. De huidige PVDA zegt trouwens over veel hetzelfde dat ik toen schreef. Zie de bondgenootschap politiek, de relatie tot de vakbonden, de wijze van propaganda voeren, Moskou – China,.. De partij waarvan ik toen deel uitmaakte – de KP – is van de aardbodem verdwenen. De evolutie van de PVDA is geen schande, ze bewijst een soepelheid van geest die maakt dat de PVDA vandaag geen “partijtje” is, maar haar stemmen aantal op 7 juni ‘09 in België verdubbelde en heel wat plaatselijke verkozenen heeft. Het 8° Congres van de PVDA maakte een opening naar een brede, volkse marxistische beweging. Het is een open partij waarvan heel wat vroegere KP-ers militant werden. Lees deze site: (1) Hoe dan ook, ik blijf zeggen: “De gedachten zijn vrij !”.
Ondanks mijn afkeer van de actuele werkwijze van Indymedia.be, moet ik hier deze site “in bescherming nemen”. Hij wordt niet gemanipuleerd door de PVDA. Wel zitten er tussen de medewerkers mensen van alle democratische gezindten. Ook PVDA-ers. En dan ? Tot nader orde is Indymedia.be niet geïnfiltreerd door hen. Komplotdenkers vindt je overal. Marc Ernst lijkt er één van. Dat de linkerzijde wél geïnfiltreerd is door elementen van de militaire inlichtingendienst, staatsveiligheid, plaatselijke recherche staat als een huis. Anja Hermans en haar vrienden in samenwerking met Douglas De Coninck (De Morgen) plukten er één uit de meute. Lees (2 & 3)
Ongeleid projectiel ? De PVDA legt mij niets in de weg om te publiceren wat ik persoonlijk wens. Moest dat gebeuren dan zou het “kippenren” pas te klein zijn. Individuele vrijheid en collectieve verantwoordelijkheid gaan goed samen. De paar ongeneeslijke “ex-Maoïsten” die nog rondlopen zullen je dankbaar zijn. Je wijst hen er op dat ik de partij “in deze kwestie allesbehalve een dienst bewijs”. Een partij “waar iedereen er op los kakelt…” Wees gerust, de PVDA staat sterk genoeg om polemiek aan te kunnen. En houdt mijn handje niet vast. Of heb jij soms heimwee naar de tijd van de gevechten tussen en binnen “klein links”, waarbij afvalligen op de mesthoop van de geschiedenis werden gezet ? En de linkerzijde, de arbeidersbeweging verzwakt ?
Georges Temmerman zei in de Antwerpse Bourla (trouwens een indrukwekkende zaal/café ) : ” De huidige evolutie is te keren, maar dan moeten journalisten zelf hun verantwoordelijkheid nemen. Het is uiteindelijk hun naam die onder het stuk verschijnt.. Ze hebben de mogelijkheid om neen te zeggen tegen een opdracht, die indruist tegen de journalistieke deontologie”. Ja en neen. Journalisten moeten meer macht krijgen en ze vooral gebruiken. Anderzijds weet Georges Temmerman dat het gat van de deur wagenwijd openstaat voor niet gezagsgetrouwe elementen. Bijna zoals bij AMADA veertig jaar geleden. Dat heeft niets met deontologie te maken. De terreur van de baas op de werkvloer kan dodelijk zijn. Dat geldt voor àlle sectoren in de maatschappij, waar onafhankelijke denkers niet welkom zijn.
Dat eenzelfde sfeertje nu rondwaart bij Indymedia.be is bedroevend. Han Soete en C° – van welke partij ze al dan niet als vrije burgers lid mogen zijn – geven zelf toe dat het slechts is omdat Belga hun plan voor een “gazet” (Ons Nieuws ?) lekte, dat “den Bureau” mondjesmaat meer info moest geven. De geplande bijeenomsten op 12 februari (Brussel) en 26 februari (Gent – Vooruit) zijn slechts ceremonieën, alibi’s om op 1 maart “de stekker van Indymedia.be er uit te treken”.
In “café Goedele” waren dus geen vertegenwoordigers van de “burgerjournalistiek” aanwezig zegt Tim F. Van der Mensbrugghe. Dat is een gemiste kans. Maar misschien kan “café Goedele” een vervolg hebben waar een doorsnede van de media fanaten aanwezig is. Ook zij zonder échte perskaart, zij die niet tot het Gilde behoren die beroepsjournalisten vormen. De samenwerking tussen de vele types journalisten is al lang dagelijkse kost. Dat zou op de post – Indymedia.be versterkt kunnen worden. Maar dan wel na een ernstige democratische discussie, polemiek, die er nu niet is.
1 – “PVDA” – http://www.pvda.be/home.html
2 & 3 – “Infiltranten…” – http://antwerpen.indymedia.org/node/1517
“Electrabel wroet…” – http://www.indymedia.be/en/node/32748
@ Koen Calliauw: in tegenstelling tot wat je suggereert, denk ik niet in termen van complotten. Ongeacht of ze nu van links of rechts komen. Heb ook geen last van vooringenomenheid of ideologische bijziend- of blindheid. Zoek ‘de waarheid’ in de feiten. In alle onafhankelijkheid. Denk dat mijn commentaar hier boven (alsmede tal van andere publicaties), voor een onbevooroordeeld lezer, die claim van onbevangen- en onafhankelijkheid, staaft.
Heimwee naar de periode en gebruiken waarnaar je verwijst heb ik niet, kan ik amper hebben want maakte ze slechts kortstondig en van aan de lijn mee. En had er toen al bedenkingen bij en stak die ook niet onder stoelen of banken (in woord en geschrift). Met de kringen waar ze schering en inslag waren en deels nog zijn, heb ik sinds 1980 niets meer te maken.
Kleine opmerking aan Koen & Marc
Het is niet omdat je persoonlijk niet werd betrokken bij een democratisch proces dat het daarom niet democratisch was. Bij mijn weten heeft geen van jullie beiden een indymedia.be-perskaart?
Het lijkt me zelf vanzelfsprekend dat het de leden van een club zijn die de koers bepalen van die club. Bij ons zijn de leden die mensen een indymedia.be perskaart hebben.
Groeten
@ Han: het lijkt me wenselijk dat ‘mediawekers’, en zeker de journalisten onder hen, over alvast een vaardigheid beschikken: lezen wat er staat. En dus ook daar op reageren en niet op iets dat eigenlijk naast de kwestie is.
Ik heb niet geschreven dat Indymedia.be geen democratische club is. Ik pikte in op Koen die dat stelde en verwees naar andere (ex) medewerkers, al dan niet in het bezit van een Indymedia.be-perskaart, die dat eveneens beweren.
Idem dito met de beweringen over de PvdA-banden.
Het element/argument dat we niet over een Indymedia.be-perskaart beschikken is flauw en niet ter zake.
Of de nauwe medewerkers, die blijkbaar wel zo’n kaart op zak hebben, geconsulteerd zijn over het project ‘ons nieuws’ en het er mee eens zijn, zal spoedig blijken. Als dat niet het geval is, zullen de dissidenten/malcontenten immers niet aarzelen om daar lucht aan te geven.
Hoe dan ook lijkt het me duidelijk dat de communicatie
over het nieuwe project tot hiertoe niet optimaal is gevoerd. Niet naar de buitenwereld (zie het Belga-lek) en niet naar de verschillende soorten medewerkers. Indien een bedrijf op dergelijke manier communiceert spreekt me, terecht, van slechte en onprofessionele communicatie.
Dat alles had vermeden kunnen worden indien Indymedia.be consequent(er) zou toepassen wat het van de andere media verwacht: transparantie.
En de discussie hier zou ook zinvoller kunnen (geweest) zijn indien de zin voor kritische zelfreflectie van Indymedia.be wat sterker ontwikkeld was. En de tenen wat minder lang en minder gevoelig waren.
Mogen we eens lachen Han (Soete), de Akela van Indymedia.be ? Je beweert in een persoonlijke mail aan mij: “Het is niet omdat jezelf niet betrokken werd bij een bepaald proces dat het daarom niet democratisch verliep”. Een rare kronkel, die wel duidelijk maakt dat ikzelf en andere bewust geweerd werden van dat overleg. We weten nu klaar en duidelijk dat zeer actieve vrijwilligers van Indymedia.be buitengesloten werden van een geheim beraad, omdat je besloot, zoals jezelf zegt: “Daar geen pottenkijkers bij toe te laten”. Dat alles staat letterlijk in een persoonlijke mail van 8/2/10. Dat heeft wel het voordeel van de duidelijkheid die via De Werktitel afgedwongen werd. Als ongewenste “pottenkijker” krijg ik via “den Bureau” tot vandaag wel alles wat een “lid” krijgt. Informatie over acties, voordrachten, persconferenties,…Met de vraag daarover te publiceren. In mijn stad zeggen ze “eieren of jong”… Ben ik een verdacht element (voor de flikken wél) of iemand die, kaart of niet, massaal op de site publiceerde en deze mee levendig hield ?
BE THE MEDIA !
Zonder dat nep perskaartje van Indymedia.be, geen recht op inspraak ? Mijn foto staat al jaren op “Community Indymedia”. Beter, “stond”. De “opkuis” onder leiding van Soete gebeurt grondig. Rond 11u deze ochtend – dinsdag 9/2/10 – is dat “bewijsstuk”, oeps !, verdwenen… Klik op mijn naam hierboven en je vindt op mijn Blog een deel van de vele artikels die ik publiceerde. Ik was met veel plezier één van de bedrijvige “guerilla journalisten” en werkte in Antwerpen voortdurend in overleg met de fotografen van “Brandpunt 23″. Een groep afkomstig uit de 4° Wereld.
Soete verrichtte zeer goede dingen. Hij publiceerde met andere ondermeer “Media-Activisme. Don’t hate the media, be the media”. (EPO) Het blijft me verbluffen te zien hoe hij de essentie van dat boek – “be the media” en “freedom of speech” – wanneer hem dat past, bij het grof vuil zet. Niet het werk dat mensen in de journalistiek steken is belangrijk om hen bij besluitvorming te betrekken, maar een … pseudo perskaartje. Naïef dacht ik dat “iedereen journalist” kan zijn en zich zo noemen. Zeker bij dergelijke websites. In mijn jonge jaren had ik een échte perskaart. Die was vooral interessant om er in de Antwerpse Zoo gratis Gust de Gorilla mee te bezoeken. Meer niet.
ZUIVERING.
Indymedia.be is nog even een illegale site waarvan op 1 maart de stekker uit getrokken wordt. Deze site werd nooit aanvaard door de internationale Indymedia familie. Han Soete en C° behoren dus niet tot die “club”, ze hebben er geen “lidkaart” van. Iemand van Indymedia.be die nooit publiceert, wordt dus niet als “pottenkijker” beschouwd en beslist wél over hen die massaal publiceerden en aan zowat alle randactiviteiten deelnamen. Zoals ikzelf.
Het woord/beeld kunnen machtige wapens zijn. Het is meer dan ergerlijk dat die wapens door de eigenaars, de raden van beheer en de gedienstige slaafjes in de reguliere media, afgebot worden. Ook Internet ontsnapt niet an de logica van het casino kapitalisme en de terreur tegen alles en allen die “Anders” zijn. Bij Indymedia.be is men die “Andere” aan het wegzuiveren. “Ons Nieuws”, die de site van het middenveld wordt, heeft geen plaats voor hen. Dacht je dat zij die als “pottenkijker” voor voldongen feiten geplaatst worden, met hangende pootjes naar de stal zullen terugkeren ?
Het grootste deel van het zwaar gesubsidieerde middenveld beschikt over professionele communicatie middelen. Op papier, via Internet. Het is hoe dan ook goed dat dit middenveld meer in de picter komt. Er bestaat echter een breed veld van mestal kleinere organisaties die terecht dat middenveld als rem op veranderingen, bekritiseren. Wie gelooft dat op “Ons Nieuws” een organisatie als Oxfam én hvoor haar opportunistische Israël politiek
VRIJ SPREKEN.
Han sluit die persoonlijke mail af met: “We konden dat (overleg) niet breder maken omdat we er bewust voor kozen om het project vorm te geven met die mensen die Indymedia maken (en dus een Indymedia-perskaart hebben) en daar geen pottenkijkiers bij toe te laten…” Soete keek goed naar de mehodes van een Van Thillo om ervaren maar ongewenste journalisten bij De Morgen te liquideren. Die “ziekte” tast nu ook Indymedia.be aan, dat binnen een paar weken van de kaart verdwijnt. Via een niet democratische, gemanipuleerde tactiek.
Vertrekkend van “café Goedele” komt hier het thema “burgerjournalistiek” aan het woord. In de Bourla te Antwerpen was niemand uit die sector aanwezig. Wellicht om het gesprek overzichtelijk te houden. In de media beweegt veel en dat is boeiend. Centraal staat de eis tot “vrij spreken”. Die mogenlijkheid, dat recht, die noodzaak voor een democratie wordt langs alle kanten onder vuur genomen. Er zal teruggevuurd moeten worden.
ontdekte net deze discussie en geeft jullie de volgende info mee:
“1. http://belgium.indymedia.org becomes a static page linking to
all Belgian IMCs equally.
2. the current belgium.indymedia.org collective rename
themselves using either a locality or topic or similar. This new
name is used for a new indymedia subdomain and treated equally
to the other collectives.
3. the current belgium.indymedia.org collective stops presenting
themselves as “Indymedia Belgium” as they do not represent all
of belgium.
”
http://belgium.indymedia.org/
Indymedia.be, das al vijf jaar bedrog…