‘De Tijd’ als spreekbuis van het Antwerpse parket
Wie zich de voorbije twee jaar afvroeg waarom de zakenkrant De Tijd zelfs in de meest gevoelige en ingewikkelde financiële dossiers keer op keer uitpakte met fantastische primeurs boordevol inside-informatie, en dat ondanks de officiële communicatiestop van het parket, weet nu hoe dat komt: De Tijd is dé spreekbuis van het Antwerpse parket. De krant is de publicitaire voorhamer die de tegenstanders – advocaten en/of criminelen – buiten de rechtszaal knock-out moet slaan.
Door Joris van der Aa, gerechtsjournalist
Gerechtsjournalist Joris Van der Aa.
Lars Bové, de justitiespecialist van De Tijd, heeft de voorbije jaren indruk gemaakt op mij. Ik volgde zijn werk met ontzag, en af en toe ook met een gezonde portie jaloezie. Bové scoorde met mooie primeurs over financiële fraude, oplichting en witwassen. Soms was dat behoorlijk frustrerend. Nog niet zo heel lang geleden informeerde ik naar een onderzoek naar de bedenkelijke praktijken van vennootschappenhandelaar Marco Zweiphennig, een man die in een jaar tijd duizenden brievenbusvennootschappen oprichtte en verpatste aan de onderwereld. Gevraagd naar bevestiging weigerde het parket van Antwerpen iedere commentaar. Een week later stond het dossier van A tot Z in De Tijd. Damn.
Spijtige kwestie
Enkele weken later gebeurde er iets gelijkaardigs. Ik vernam dat de Centrale Dienst ter Bestrijding van de Georganiseerde Financiele en Economische Deliquentie (CDGEFID) opnieuw massaal was binnengevallen bij de steenrijke Nederlandse beursspeculant Louis Reijtenbagh en zijn zoontjes. Samen met een aantal kunstspecialisten overigens, die de inbeslaggenomen kunstwerken van de Reijtenbaghs moesten taxeren en op echtheid controleren. Ik kreeg gedurende twee weken geen antwoord op mijn vragen. Na herhaaldelijk aandringen verscheen er plots een vaag persbericht dat naar alle media werd gemaild. En De Tijd pakte uit met álle details. Een perslek? Of eerder een persdijkbreuk?
Laat De Tijd zich gebruiken als publicitair verlengstuk van het parket? Na woensdag ben ik daarvan overtuigd. En met mij vele gerechtsjournalisten in Antwerpen
Wat vooral opvalt, is dat De Tijd zelfs met technische details uitpakt uit geheime en gevoelige embargodossiers waar het parket officieel niet over wil communiceren. Zoals de fraudezaak-Monstrey. Of de spijtige kwestie met de Indiase diamantair die stierf tijdens een huiszoeking. Geen politie-ambtenaar die dáár iets over durfde te zeggen, uit angst voor wéér een onderzoek naar “schending beroepsgeheim”.
Noodlijdende financiële krant
De bronnen van collega Bové hebben kennelijk geen enkele angst voor disciplinaire of gerechtelijke onderzoeken wegens het schenden van het beroepsgeheim. Toen de diamantsector klaagde over de doortastende acties van het parket, antwoordde De Tijd met een paginagroot gedetailleerd verhaal over de Monstrey-zaak en over ordinaire dievenpraktijken van de zogenaamd respectabele diamantairs. Een indrukwekkende numero van De Tijd. De ervaren en goed ingevoerde lokale journalisten van Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad of Gazet Van Antwerpen waren ook op de hoogte van de zaak-Monstrey, maar het parket wilde het bestaan van het onderzoek bij wijze van spreken niet eens bevestigen.
De vraag die zich opdringt: zijn het dan de parketmagistraten of onderzoeksrechters zélf die hun beroepsgeheim schenden en die geheime info laten lekken in De Tijd? Parketmagistraten kunnen dat zonder veel risico, want ze gaan toch geen onderzoek voeren naar hun eigen lekken, zou je denken. Ik kan het niet bewijzen, maar het is een gedachte die ik maar met moeite kan onderdrukken. Maar waarom krijgt De Tijd al die primeurs toegeworpen en niet, ik noem maar wat, De Standaard? Denken de magistraten te scoren bij hun bazen als hun verhalen in de noodlijdende financiële krant verschijnen? Hopen de magistraten dat berichtgeving in De Tijd hun dossiers extra sérieux en geloofwaardigheid geeft? Laat De Tijd zich gebruiken als publicitair verlengstuk van het parket? Na woensdag ben ik daar van overtuigd. En met mij vele gerechtsjournalisten in Antwerpen.
Niet overtuigend
Ik ontmoette de collega van De Tijd woensdagmorgen op de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen. Behalve ikzelf was er geen enkele gerechtsjournalist te bespeuren. Er stond die dag immers niks bijzonders op de agenda, maar omdat Bové in de zaal zat, bleef ik toch maar even luisteren. Hij is slechts zeer zelden aanwezig bij zittingen, dus kennelijk was hij getipt over een belangwekkende zaak.
Het bleek inderdaad een interessante, zelfs bizarre zaak. Het parket vervolgde een groep Limburgers wegens witwassen op grote schaal. Het gerecht had in de zaak 1.500 kg ruwe smaragd – waarde: 60 miljoen euro – in beslag laten nemen. Ik vond de bewijsvoering van het openbaar ministerie (Isabel De Vel) helemaal niet overtuigend. De smaragd was volgens het OM afkomstig van de zwarte markt in Brazilië, want er waren geen facturen. Tot daar de bewijsvoering.
Indianenstammen
De smaragd zou ook aangekocht zijn met geld van criminele herkomst. Hoe het OM dat meende aan te tonen is mij in elk geval niet duidelijk geworden. Het OM verwees ook het rapport – een zogenaamde Legal Opinion over de smaragdtransactie – van een groot en gerenommeerd Braziliaans advocatenkantoor naar de prullemand wegens “een vals stuk”. Waarom dat een “vals stuk” zou zijn, ben ik niet te weten gekomen. En ach, die smaragdmijn van de verdachten, zo beweerde De Vel, dat was een zielige put waar nooit zoveel smaragd uit had kunnen komen. Allemaal fictief, dus. Bewijzen die die beweringen ondersteunden, kregen we elk geval niet te horen.
De advocaten van de verdachten hielden in tegenstelling tot het OM wel een heldere uiteenzetting, ook al ging het om een bijzonder ingewikkelde zaak. De raadslieden toonden wat mij betreft redelijk overtuigend aan dat alles was begonnen met een volstrekt legaal vastgoedproject. De raadslieden maakten ook aannemelijk dat de smaragdmijn van de verdachten een echte, rendabele mijn was, en geen zielige put. De advocaten bevestigden dat de verdachten ook ruwe smaragd hadden opgekocht op de plaatselijke markt, maar dat het niet om zwarte handel ging. De plaatselijke, legale markt is bevolkt door indianenstammen en die maken nu eenmaal geen facturen. En zo schoten de advocaten van de verdediging het dossier van het parket vakkundig aan diggelen. Althans, zo heb ik het dus ervaren.
Lofzang
Toen ik donderdagmorgen De Tijd onder ogen kreeg, met het verslag van Lars Bové over de zaak die we beiden hebben gevolgd, viel mijn mond open van verbijstering en ongeloof. Ging dit over dezelfde zaak die ik had gevolgd? Het verhaal in de De Tijd was een lofzang op het parket. Sterker, De Tijd voegde zelfs een aantal tenlasteleggingen toe aan het dossier. Zo titelde De Tijd op de voorpagina: ‘Rotaryleden voor miljoenen opgelicht’.
Dat is verrassend nieuws, want de verdachten worden helemaal niet vervolgd voor oplichting. Sterker nog, de financiers zijn natuurlijk boos dat ze hun geld nog niet hebben teruggekregen, maar dat is wel een rechtstreeks gevolg van het feit dat het parket beslag heeft laten leggen op het werkkapitaal van die firma: de 1.500 kg smaragd. In de periode van het beslag is de partij smaragd overigens sterk in waarde gedaald: van 60 miljoen naar 20 miljoen euro. Dat element mogen de lezers van De Tijd blijkbaar niet weten. En nu ik eraan denk: wat als de verdachten straks vrijgesproken worden?
Verduistering
En De Tijd ontdekte nog een nieuwe tenlastelegging, want wat lezen we bij de foto? “Leningen voor project in Brazilië mogelijk verduisterd. Gerecht neemt 60 miljoen euro in beslag” Ik heb het nog eens nagekeken: de verdachten worden niet vervolgd voor verduistering. Toch niet door het openbaar ministerie.
Nog een passage uit het artikel in De Tijd: ”Volgens het parket hadden de Rotaryleden er geen flauw benul van dat hun cheques werden gebruikt voor de aankoop van gronden en mijnen.”
Hier zakt mijn broek van af. Slimme en rijke mensen die een vastgoed- annex mijnbouwproject financieren, zijn verbaasd dat hun geld werd gebruikt voor de aankoop van gronden en mijnen? Wat hadden ze dan gedacht? Dat hun geld zou worden gebruikt voor de aanschaf van Braziliaanse koffiebonen?
Griezelig
Het klopt wel dat twéé broers zich burgerlijke partij hebben gesteld tegen de verdachten. De acht andere investeerders blijven de verdachten steunen. Ze houden vol dat het om een volstrekt legale onderneming ging. De voorzitter van de Rotaryclub was ter zitting aanwezig om dat nog eens te benadrukken, maar blijkbaar vond De Tijd het niet nodig om ook die klok te laten luiden.
Het journalistieke principe dat je twee klokken moet laten luiden, past De Tijd wel heel creatief toe. Het twee uur durende pleidooi van de verdediging vatte Bové samen als volgt:
De verdachten schermen met een attest van een gerenommeerd advocatenkantoor uit Brazilië, dat stelt dat alles koosjer is. Maar volgens het parket is het advocatenkantoor om de tuin geleid door de verdachten. En dus vervolgt het parket de verdachten zowel voor witwassen als voor het gebruik van valse stukken.
Manipulatie
Het parket hoeft dus maar te beweren dat de Legal Opinion van een gerenommeerd advocatenkantoor “een vals stuk” is en voor De Tijd is de kous daarmee af. Door de woordkeuze – schermen – geeft de auteur meteen de hint aan zijn lezers dat het rapport vooral niet ernstig genomen moet worden. Eén woord: griezelig!
Het wordt nog zotter:
En het parket gelooft ook niets van het hele verhaal. Er zouden helemaal geen bewijzen zijn voor de aankoop van de mijn. Het parket gelooft ook niet dat de kleine mijn in amper enkele maanden 60 miljoen euro aan smaragden zou hebben opgeleverd. In werkelijkheid zou het gaan om smaragden die in de loop der de jaren waren gekocht op de zwarte markt en via ons land zijn witgewassen. Daarom heeft het parket de hele partij van 1.500 kilogram in beslag laten nemen.
Let op de voorwaardelijke wijze. Bové is zelf blijkbaar niet helemaal overtuigd van het betoog van het parket, maar hij verzwijgt wel dat de verdediging al die betichtingen ook nog eens kon weerleggen. Dat is een kwaadwillige vorm van manipulatie.
Een raadsel
Meester Mark Crommen, de advocaat van de drie verdachten, heeft wél bewijzen voor de aankoop van de mijn aan de rechtbank bezorgd. Inclusief de foto’s. Inclusief de vergunningen. De waarheid is dat de speurders en de onderzoeksrechter wel in Brazilië zijn geweest, maar ze hebben niet eens de moeite genomen om die mijn te gaan bekijken. Wat ze dan wel in Brazilië zijn gaan doen, is overigens een raadsel.
De experts die werden aangesteld, schrijven bovendien in hun rapport dat het helemaal niet zo uitzonderlijk is dat er 1.500 kg zou worden opgedolven uit een smaragdmijn in Brazilië. Maar daarover geen letter in De Tijd. Want het parket “gelooft het niet”. Anders gesteld: welke idioot twijfelt nu aan het oordeel van het parket? Schaf die rechtbanken toch af!
Politie-afpersing
De betichtingen over aankopen op de zwarte markt zijn helemaal om te huilen. De advocaat citeerde de Braziliaanse grondwet, waarin blijkbaar staat opgenomen dat plaatselijke indianenstammen in hun reservaten het recht hebben om te graven naar edelstenen zoals smaragd. De verdachten erkennen dat ze ruwe stenen hebben gekocht van plaatselijke ‘diggers’, maar dat is niet noodzakelijk hetzelfde als “kopen op de zwarte markt”. De onderzoekers hadden natuurlijk niet de moeite genomen om uit te zoeken of dat eigenlijk wel illegaal was, stenen opkopen bij indianenstammen. Ook daarover geen letter in De Tijd. Het parket zegt dat het zwarte handel is, dus is het zwarte handel. Wat weten die Brazilianen daar nu van?
De lezers van De Tijd mogen ook niet weten hoe schandelijk vooringenomen de politie in deze zaak te werk is gegaan. Eerst werd geïnsinueerd dat de verdachten drugsgeld hadden witgewassen, maar dat bleek een folieke. Vervolgens probeerden ze de beklaagden te pakken op het illegaal beroep doen op het publieke spaarwezen, maar daar was ook geen sprake van. Dan trokken de speurders naar de zogenaamde gedupeerden van de Rotaryclub, die bijna allemaal ontkenden gedupeerd te zijn. De politie tegen de gedupeerden: “Geef maar toe dat jullie zijn afgeperst. Jullie werden zeker onder druk gezet om geld te lenen?” Over politie-afpersing gesproken.
Het respect en het ontzag dat ik had voor mijn collega van De Tijd heeft plaats gemaakt voor minachting. Ik zal niet zover gaan om hem de handspreekpop van het parket te noemen, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hij doelbewust partij kiest voor het parket in ruil voor de leuke primeurs. En bij het parket kunnen ze zich op borst kloppen om zoveel complimentjes in die degelijke financiële krant De Tijd. Over die degelijkheid maak ik me alvast geen illusies meer.
Een eye-opener van formaat.
Bedankt Joris van der Aa!
Het was mij ook al opgevallen dat er in het dossier rond Fortis door die man eigenaardige bokkesprongen werden gemaakt. Journalisten moeten eens ophouden voor hoer te spelen. In ruil voor wat primeurs of beloften van primeurs doet men zowat alles. Wie goed onze media volgt ziet om de haverklap dergelijke feiten. JMDD is een goed voorbeeld. Maar ook in het dossier Superclub zagen we hoe diezelfde De Tijd de enige was die een directe lijn had met Maurice De Prins. In ruil kreeg de lezer van die krant in essentie dan alleen het verhaal volgens De Prins voorgeschoteld. De lezer werd dus bedrogen. Alleen als men niet anders kon gaf men bepaalde feiten toe. Hetzelfde met de beroemde Bob Woodward (Watergate) die twee boeken over Bush Jr. schreef om daarna aan het gerecht te moeten toegeven dat hij die lovende boeken schreef om zo aan primeurs van het Witte Huis te raken. Primeurs genre: ‘Iran werkt toch aan atoombom’. Daarna kraakte hij Bush af in een derde boek. De man zit nog steeds in een toppositie bij de Washington Post. Wat feitelijk alles zegt over de klassieke Amerikaanse journalistiek. Journalisten en media dienen dergelijke hoeren gewoon te brandmerken.
@ Willy Van Damme. Bedankt om naar de Superclub te verwijzen. Ik denk dat ik deze week eens wat clubs onder de loep ga nemen. Van verdachten tot zetelende rechters (bij Superclub is dat al zeker zo; ook de dierenarts met de de ondertussen wereldberoemde wespen-sms is lid in dezelfde club van de rechter in deze zaak)… in bepaalde dossiers is dat pas een eye-opener want (toevallig) elke week samen tafelen : het grote spaghettidossier is misschien een goede werktitel?
@ Joris : knap!
Ik had ook reeds enige tijd ernstige vragen bij de sensationele
primeurs van De Tijd waarbij vaak de tendentieuze toon en
conclusies opvielen.
En wie , bewust of onbewust, spint het meeste garen bij
dat soort praktijken ? De eigenaar en uitgever van die krant die,
middels te veel macht dankzij een onaanvaardbare mediacon-
centratie, verdeelt en heerst en de wettelijke macht van ons land
in een wurggreep houdt, naar het voorbeeld van zijn grote
voorbeelden, Murdoch en Co.
Nog sterker zou dit artikel zijn als Lars Bové om een reactie was gevraagd. Een wederwoord lijkt me hier op zijn plaats. Verder smeekt dit stuk om een aardige reeks over het mediabordeel. Bepaalde journalisten (en kranten) gaan systematisch en wijdbeens plat voor een primeur. Ik denk bijvoorbeeld aan ‘het nieuws’ op de dagelijkse politieke bladzijde van Het Belang van Limburg. Limburgse parlementsleden weten dat ze een artikel-met-foto krijgen als ze via een parlementaire vraag wat cijfertjes bijeen harken en dit exclusief aan de bevoegde journalist overmaken. Die kwakt dat zonder boe of ba de krant in als ‘nieuws’. Geen enkele kritische vraag, nul check, niks huiswerk. Servicejournalistiek, al mag voor mijn part het tweede deel van de samenstelling gewist worden.
@ Peter: Het bovenstaande artikel is geen nieuwsstuk maar een opiniestuk, vandaar dat het in de sectie ‘Opinie’ staat. En vandaar ook dat er geen reactie van Lars Bové werd gevraagd. Als de heer Bové wil reageren met een nieuw opiniestuk, zullen wij dat uiteraard in dankbaarheid ontvangen.
Dat journalisten achter een ‘primeur’ jagen is misschien ook wel een achterhaald begrip. Ik persoonlijk heb nog nooit een krant gekocht omdat ze ergens als eerste mee afkomt. Een paar minuten of uren later staat het wereldschokkende nieuws toch op de website van een andere krant, of komt het op de radio.
Geef mij maar wekelijks ‘slow news’ zoals The Economist. Als ik het echt snel moet weten zie ik het wel op Twitter passeren.
Prima stuk. Mooie kantekening die (hopelijk) bijdraagt tot objectieve verslaggeving.
@ Van der Mensbrugghe. Misschien kan er worden gedacht aan een duidelijkere cue voor opiniestukken op de homepage, vb. in de stijl van denieuwereporter.nl? Als je op de tab ‘opinie’ klikt, verwacht je uiteraard opiniestukken. Maar op de homepage is het, voor mij althans, wat onduidelijk of de nieuwe stukken onderzoek dan wel opinie betreffen. Los van deze vormelijke suggestie zeer interessante lectuur.
@ Maarten: Terecht punt dat je aanhaalt, en we hebben er zelf ook al over nagedacht. We zullen inderdaad een manier moeten vinden om dat onderscheid in één oogopslag duidelijk te maken zonder dat we de lezer overspoelen met een desoriënterende kleurboek.
@Tim Moest je een voorbeeld zoeken van ‘kleurgebruik zonder een kleurboek te zijn’, check Joop.nl . Verder een heel interessant opiniestuk, het plaatst dat schandaal toch in een heel andere context.
Nog een opmerking. In het ook fameuze stuk over Nederlandse beursspeculant Louis Reijtenbagh ging hij volgens een collega en ex-medewerker van De Tijd even flink uit de bocht. Die collega onderzocht dit voor zijn medium en ontdekte dat Bové niet eens de moeite had gedaan om die Nederlander of zijn advocaat te spreken. In wezen is dit trouwens een fiscale discussie die al jaren loopt. Een discussie over: is dit geoorloofd of niet. In De Tijd echter kregen wij het verhaal over ‘de grote crimineel’. Schandelijk gewoon.
Wouter,
Ik denk dat het ‘slow news’ van The Economist al even betrouwbaar is dan de stukken van een Bové en veel anderen. Het is zelfs nog erger. Wat The Economist brengt is pure onversneden propaganda voor de imperialistische plannen van Israël, de VS en het Verenigd Koininkrijk. De vorige hoofdredacteur beweerde ooit in Knack dat men in Irak zeker massavernietigingswapens ging vinden. Dit stellend op een ogenblik dat zelfs de Amerikaanse regering erkende dat er niets te vinden was. De man stelde ook in zijn blad dat die inval in Irak nuittig was want zo ging men eindelijk eens het Palestijns probleem kunnen oplossen. Wat in Gaza en Libanon later dan ook gebeurde. Zelfs de Pravda van weleer is betrouwbaarder dan die vod.
Tip voor de graficus van Apache.be (en bij uitbreiding de hele staf/redactie): goed zichtbaar, door o.m. gebruik van kleur, aangeven onder welke rubriek de artikels ressorteren. Zodanig dat het meteen duidelijk is of men al dan niet een opiniestuk leest en zo niet in welke rubriek het betreffende artikel dan wel thuis hoort.
Beste Tim,
Ik ben zeer enthousiast over jullie nieuwe initiatief maar is het echt nodig om in één op de twee artikels op de kap van de mainstream media te zitten? We weten ondertussen dat jullie nieuwer, verfrissender, onafhankelijker en kwaliteitsvoller zijn dan de rest maar misschien is het beter om de rest dan maar te laten voor wat het is? Dat komt nogal…wel, gefrustreerd over.
Jullie maken een keuze (in mijn ogen de goede) om niet onder de commerciële druk van een grootkrant te werken, wel prima. maar laat die andere media ook hun bestaansrecht hebben dan. Gezonde kritiek op de rol van de media in zijn geheel is natuurlijk altijd wel relevant maar bij jullie dreigt het een beetje de richting op te gaan van een “alles is rot, luister maar naar Nick Davies!” verhaal en dat vind ik jammer. Ook is de kritiek nogal eenzijdig gericht op kranten (waarbij de hoofdredacateuren van DS en DM al meermaals genoemd zijn) terwijl bvb. de VRT uit jullie vizier blijft. Tenzij jullie vinden dat het journaal en programma’s als de zevende dag prima reportages draaien over onderwerpen die er toe doen vind ik dat niet echt consequent.
Bovendien draagt overdadige kritiek echt bij tot de kwaliteit. ZInnetjes als “hier hoor je geen woord over in de media…” doen me persoonlijk meer denken aan een blog van complotfanaten dan aan kwaliteitsvolle journalistiek. Voor elk onderwerp dat voor de éne krant relevant is, is er wel een relevant onderwerp dat die krant niet covert. Leef en laat leven.
@ Jan: Eén op de twee artikels mediakritiek lijkt me een schromelijk overdreven schatting. In totaal hebben we al 165 artikels gepubliceerd, en daarvan zitten er 25 in de sectie Mediakritiek, die overigens ook enkele ‘positieve’ reportages bevat over gelijkaardige initiatieven als het onze.
Als het bovenstaande opiniestuk u koud laat, is dat goed voor u, maar wij maken ons wél ernstige zorgen over de gang van zaken bij het Antwerpse parket. Dan komt de leuze ‘Leef en laat leven’ niet spontaan in ons opwellen.
Beste Tim,
Eén op twee is inderdaad geen correcte schatting, maar je had zelf waarschijnlijk wel door dat ik ze niet allemaal had nageteld. Je reageert ook naast de kwestie maar goed, misschien inderdaad niet nodig om onder dit artikel off-topic te gaan.
@Peter Dupont en anderen.
Het stuk over De Tijd is een opiniestuk, maar blijkbaar is dat niet duidelijk genoeg. De redactie van apache.be heeft al contact gelegd met de collega van De Tijd om hem uit te nodigen om te reageren op de kritiek.
@Willy Van Damme. Wat betreft Reijtenbagh ga ik het toch even voor de collega van De Tijd opnemen. Ik weet niet of hij de moeite heeft genomen om Reijtenbagh of zijn advocaten te contacteren, maar dat had alleszins niet veel uitgemaakt.
Ik heb geprobeerd om de Reijtenbaghs te contacteren. Toen ik naar een van de privéadressen belde, kreeg ik een man aan de lijn die niet eens wou zeggen wie hij was, maar hij wou natuurlijk wel weten hoe of van wie ik te weten was gekomen dat er zoekingen in hun panden hadden plaatsgevonden. Later heb ik een advocate aan de lijn gekregen die me vertelde dat ik blijkbaar een van de zonen, eveneens verdachte in de zaak, aan de lijn had gekregen. Verder wilden ze geen commentaar kwijt.
En nog een onzorgvuldigheid van mijn kant: ik schrijf dat het parket beslag heeft laten leggen op de voorraad smaragd.
Dat moet natuurlijk zijn: de onderzoeksrechter.
Joris,
Ik ken het dossier onvoldoende om er echt veel commentaar met zekerheden over te geven. Toen ik het verhaal las moest ik denken aan de vorige stukken over de zaaken stelde mij vragen. Uit mijn gesprek moest ik echter afleiden dat ook hier een draai met de werkelijkheid werd genomen. Maar dat Lars Bové zijn visie weergeeft over al die opmerkingen. In mijn geval waren die al lang verschenen. Ik ben benieuwd. Misschien is dat de enige opmerking die men hier over dit stuk kan maken. Men had hem om een reactie moeten vragen. En dat kan hij steeds doen dacht ik. Ben erg erg benieuwd. Feit is dat in zo’n gevallen de hoofdredactie moet ingrijpen en corrigeren. Dat gebeurde hier niet. Wat betreft mijn voorgaande opmerkingen over Bové en Fortis heb ik het over de verslaggeving betreffende de oorlog tussen die rechters van het Brusselse hof en de gerechtelijke onderzoeken daarrond.
Jan Verdonck,
Een van de belangrijkste maatschappelijke fenomenen is de wijze waarop de klassieke media werken. ik denk dan ook dat men dit dient te beschrijven. Wij worden immers constant bedrogen en om te weten wat der feitelijk om ons heen gebeurd te kennen mediakritiek essentieel is. Hadden de media voor 2003 bijvoorbeeld over Irak correct bericht dan was die oorlog er vermoedelijk niet eens gekomen. Hetzelfde nu met Iran. Je kunt dit echt niet onderschatten. Ook overheden als die in de VS of Israël zien een controle over de media trouwens als iets zeer essentieel, voor hen een kwestie van leven of dood zelfs.
In het milieu (van pers en media) bestaat er blijkbaar enorme nijd en afgunst. Zou dat de teneur van het artikel van van der Aa soms beïnvloed hebben?
Inderdaad meneer Van Damme,
Amerika en Israël hebben de media volledig in hun greep, je moet echt enorm hard zoeken naar kritische berichten over deze landen in de media. Gelukkig zijn jullie er nog!
de stelling van de auteur had beter kunnen en moeten uitgewerkt worden. De zin “Het respect en het ontzag dat ik had voor mijn collega van De Tijd heeft plaats gemaakt voor minachting” is er wat mij betreft te veel aan. Vooral het gebruik van het woord ‘minachting’ is in dit geval overdreven en eigenlijk ongepast.
Nu blijkt dat de auteur in kwestie blijkbaar gewoon te laat was om details te horen die zijn collega’s wel te pakken kregen, krijgt dit stukje toch weer het gefrustreerden geurtje waar deze site in zijn geheel een beetje naar stinkt.
Lars Bové heeft gereageerd op de kritiek aan zijn adres. Die repliek is wat ze is en ik ga er geen voortdurende polemiek van maken. Ik heb mijn punt proberen maken, Lars Bové heeft zijn punt gemaakt. Ik wil nog wel even kort reageren op de lezers die hier op voortborduren, of er bepaalde conclusies uit trekken.
Lars Bové heeft gelijk als hij stelt dat ik pas binnenkwam als de zitting reeds bezig was. Maar hij vergist zich als hij stelt dat ik het “gros van he requisitoir” van het openbaar ministerie heb gemist. Wat ik wel heb gemist, is het pleidooi van de burgerlijke partij.
@Jan Verdonck: als ik het had over de details die de collega van De Tijd te weten komt, sloeg dat voor alle duidelijkheid niet op dit verhaal, maar op eerdere artikels van zijn hand over nog lopende gerechtelijke onderzoeken.
En voor wie meent dat ik gehandeld heb frustratie of rancune, heb ik toch een vraag: was het verhaal van De Tijd een evenwichtig journalistiek werk waar alle partijen op een eerlijke manier aan bod komen?
Puik werk van Joris Van der Aa. Eindelijk eens iemand die tegen de stroom van de sensationele quick win durft ingaan !
Inderdaad Joris,
Of dat nu een kwestie van nijd is doet feitelijk niets ter zake. De essentie is hier of het verhaal correct is en dat lijk niet zo te zijn. De rest is gewoon bijzaak en doet niet ter zake. Zijn conclusies zijn die van mij.
Het hof van beroep in Antwerpen heeft alle verdachten in de smaragdzaak, die de aanleiding vormde voor deze fijne polemiek, vrijgesproken. Eerder had ook de correctionele rechtbank al geoordeeld dat er van witwassen en het gebruik van valse stukken geen sprake was. Maar dat had u ongetwijfeld al in De Tijd gelezen.