Zie “Mieke De Jaegher (ex hoofdredacteur HR.tribune) luidt noodklok over commercialisering HR-journalistiek”, op HRMblogs.com (http://bit.ly/8zTrjn)

Toch deze bedenking. Waarom bundelen sterke freelance journalisten niet meer de krachten (zoals dit initiatief van De Werktitel)? En dan bedoel ik niet een vrijblijvend collectief. Bouw er een business plan rond, start een coöperatieve, publiceer, overtuig lezers en verdien eerlijk geld met kwaliteit.

Wij gaan dat proberen met een groep ervaren reclameprofessionals (http://newcommunicationagency.wordpress.com).
We zijn ervan overtuigd dat het coöperatieve model in deze tijden relevanter is dan ooit. Hopelijk halen professionals in verschillende sectoren het terug van onder het stof en gaan we de (oneerlijke?) strijd aan met de bikkelharde commercie.

geert

Naast die kommer en kwel, toch volgende bedenkingen:
- er zijn opdrachtgevers waarmee je wel degelijk tot een oplossing kunt komen cq afspraken maken over een aanpassing van je inkomsten aan de index.
- je kunt – leve de vrijheid – altijd neen zeggen als de vergoeding echt ondermaats is
- je hebt als freelancer de kans om je eieren in veel verschillende manden te leggen (wat de job alleen maar interessanter maakt): journalistiek én commercieel (of semi-commercieel) werk met journalistieke inslag, dag- en periodieke bladen, bedrijfspublicaties, nieuws én langere achtergrondverhalen, in verschillende disciplines, in Vlaanderen én in Nederland (waar de vergoedingen naar mijn ervaring een stuk hoger liggen)
- als je voor een behoorlijke mix in je portfolio kunt zorgen, heb je volgens mij meer werkzekerheid tegenwoordig dan een vaste kracht
- tot slot (en dit zou eigenlijk vooraan moeten staan): wat een stiel! Elke dag mogen spelen met taal, en kennis, ambacht en creativiteit in je product mogen verenigen, zonder je in mijn geval (al te veel) om commerciële belangen te moeten bekommeren. Verslavend, ook na twintig jaar nog.

De kwaliteit gaat achteruit omdat men liever de aandeelhouders betaalt dan degenen die het werk doen. Overal heeft men stress en overwerkte collega’s wegens onderbezette diensten (bv. op een redactie http://www.vacature.com/carriere/mijn-collega-weigert-elke-extra-taak-wat-doe-ik). Er is zogezegd geen geld voor extra mensen of nog maar een corrector. En dan profiteren van de freelancers en interimmers met hun onzekerder inkomen en statuut. Dat werkmodel heeft geen toekomst., maar het kan nog veel kapotmaken ondertussen.
Gelukkig zijn er voor inhoud en diepgang nieuwe mogelijkheden, anders waren we goed op weg naar algehele zombificatie.

Johan.

Kwaliteit heeft een prijs. Behalve het honoreren van kwaliteitswerk raakt collega Mieke De Jaegher nog een andere, minstens even gevoelige snaar: die van de (on)afhankelijkheid, zowel die van het medium als die van de freelancer.

Op 10 jaar freelance journalistiek maakte ik kennis met een vijftal redacties. Alle “visies & missies” , alle stijlen, alle strategieën passeerden de revue. Van onafhankelijk redactiewerk tot custom publishing, van de veredelde publireportage tot regelrechte bedrijfs-PR, van de hoofdredacteur met ballen tot die zonder ruggengraat, van sterke journalistiek tot slaafse hoernalistiek: Kuifje ontdekte het spectrum van de Vlaamse pers.

Pijnlijk is het moment waarop de redactiechef je belt met de mededeling dat hij volledig achter je vakwerk staat. Het gepubliceerde artikel staat nog altijd overeind, alleen ziet het management van het blad dat eventjes anders. De geïnterviewde, HR-manager (lees: de spin doctor) van een sterke adverteerder, verwachtte geen feiten. Wél wierook. Einde van de samenwerking. Pijnlijk, jawel. Maar voor wie?

Vaste redacteurs leggen bij het begin van de samenwerking met hun freelancers maar beter meteen de jokers, de koningen en de azen van het spel op tafel. Is hun medium een waakhond, een pitbull of een schoothondje? Dat voorkomt misverstanden en verhoogt ook hun jobtevredenheid. Empowerment wordt dan meer dan een buzzword.

Journalistiek is een vak, een metier, een kunst, net zoals fotografie. Ik ben niet bereid om te werken met minderwaardig materiaal. Daar belazer je immers de lezer mee. Schipperen tussen duur betalen of eerlijke kwaliteit is niet altijd makkelijk, laat staan aangenaam. Laat ons echter ook eerlijk wezen en het hele verhaal schetsen. In het verleden werden sommige activiteiten binnen de journalistiek echt wel gortig veel betaald. Daarnaast wordt er vandaag ontzettend veel rommel en slecht werk aangeboden. Iedereen beroemd en iedereen journalist. En het echte talent?

Ik zie dat freelance journalisten en fotografen die kwaliteit leveren, werk hebben. Ik moet soms een halve dag rondbellen wanneer ik last minute een extra pen nodig heb, een goeie pen welteverstaan. Verzet tegen devaluatie van journalistiek werk, akkoord. Ik verzet me even erg tegen het teloorgaan van kwaliteit. Lees een magazine of een krant en huil met me mee.

Trix Slock
Hoofdredacteur iAct