Volgende week ligt de strip I Hate Paris in de winkelrekken, het vervolg op I Love Paris, de allereerste graphic trash novel ter wereld. Voor het eerste deel werkte tekenaar Maarten Vande Wiele samen met scenariste Erika Raven, maar voor I Hate Paris riep Vande Wiele de hulp in van scenarioschrijver Peter Moerenhout. ‘Onze personages zijn eigenlijk onuitstaanbaar’, zeggen Vande Wiele en Moerenhout in een gesprek met De Werktitel. Naar aanleiding van het tweejaarlijkse festival Strip Turnhout, dat dit weekend opnieuw plaatsvindt in de hoofdstad van de Kempen, verschijnt I Love Paris vanaf vandaag als dagelijks stripfeuilleton op deze site. (Klik hier om de strip te lezen!)

Door Tim F. Van der Mensbrugghe

I Love Paris werd begin dit jaar losgelaten op de massa. Het verhaal volgt drie naïeve meisjes, Hope, Faith en Chastity, in hun pogingen om ‘de top’ te bereiken als model, als zangeres of als om het even wat. De ogenschijnlijk frivole satire schetst een rauw en donker beeld van de jetset. De Vlaamse kruising van Sex and the City en Dynasty, gekruid met expliciete seksscènes, sloeg blijkbaar aan, want de strip is ondertussen uitverkocht. Naar aanleiding van Strip Turnhout en het verschijnen van opvolger I Hate Paris publiceert De Werktitel elke dag één pagina uit I Love Paris.

Eerder verblijdde tekenaar Maarten Vande Wiele stripliefhebbers al met Glamourissimo, Strip noir en Doctor Carnacki. Scenarist Peter Moerenhout staat in het stripwereldje vooral bekend als de bezieler van het driemaandelijkse magazine Plots, dat al drie jaar lang een forum biedt aan aanstormend striptalent. Beiden leerden elkaar twee jaar geleden kennen, op de vorige editie van Strip Turnhout. Het klikte en nadat Erika Raven verbitterd uit de stripwereld was gestapt, nam Moerenhout over als scenarist.

“Het eerste deel eindigde met een cliffhanger voor de drie hoofdpersonages”, zegt Moerenhout. “Hope, het verminkte meisje dat fotomodel wil worden, heeft plastische chirurgie ondergaan. Ze mag voor een modellenbureau beginnen te werken, maar haar bazin is een mega bitch. Faith, de zangeres, raakt verslaafd aan drank en cocaïne en Chastity stort zich uit financiële nood in de porno-industrie.”

Zat dat verhaal al van bij het begin in je hoofd, Maarten?

Maarten Vande Wiele: “Ja. Ik wist sowieso al hoe het verhaal moest eindigen voor ieder meisje. Het eerste deel is nog braaf en naïef, maar het deel dat nu uitkomt, is bikkelhard.”

Was het voor jou niet raar, Peter, om over te nemen waar Erika Raven gestopt was?

Peter Moerenhout: “Ik had al meegewerkt aan I Love Paris, vooral aan de laatste twintig pagina’s. En sowieso bedenkt Maarten 90 procent van het verhaal.”

Vande Wiele: “Maar sommige dingen kan ik zelf niet schrijven. Het is ook leuk om met iemand samen te werken. Ik heb een klankbord nodig.”

Moerenhout: “Voor mij is het interessant om binnen een duidelijk afgelijnd kader te werken. Maarten bood zo’n kader, en het was niet moeilijk om daarmee aan de slag te gaan. Ik sta nu wel als scenarist vermeld op de kaft, maar het verhaal is van Maarten.”

Vande Wiele: “Je hebt er wel aan meegeschreven.”

Hebben jullie zelf ervaring in de jetset?

Moerenhout: “Neen. Dat is ook niet nodig. Ik hoef geen rijke prins met een butler te kennen om mij zo iemand te kunnen voorstellen.”

Vande Wiele: “En via de media worden we gebombardeerd met verhalen uit die wereld. Je bent ervan op de hoogte, of je dat nu wilt of niet. Ik heb zelf ook mensen gekend die écht zo zijn, die dolgraag fotomodel wilden worden en daar alles voor over hadden.”

Moerenhout: “Opgaan in de jetset lijkt me ook alleen maar wijs als je weer normaal kunt doen zodra je thuis bent. Maar om daar zoals onze personages volledig in ondergedompeld te worden? Neen, dank u.”

Vande Wiele: “Daar pas ik ook voor.”

Er zit nogal wat expliciete seks in I Hate Paris.

Moerenhout: “Er komen penetraties in voor, maar dat is verantwoord. Functioneel.”

Vande Wiele: “Ik vind niet dat we ons daarvoor moeten verantwoorden, of het naakt nu functioneel is of niet. In ‘t echt gebeurt het ook. Maar die seksscènes beschrijven was één ding, toen ik ze moest tekenen, dacht ik: shit, niet wéér seks! Wat moet ik ze nu weer laten doen?”

Moerenhout: “Een mens heeft maar een beperkt aantal gaten, hé.”

Peter, zegt de naam ‘Narcisco Rodriquez’ jou iets?

Moerenhout: “Euh, neen. (Vande Wiele lacht) Waarom?”

Die naam prijkt in de voetnoten onderaan op een pagina. Van alle personages wordt minutieus bijgehouden van welke ontwerpers ze kleren dragen.

Moerenhout: “Dat is Maarten zijn afdeling.”

Vande Wiele: “Dat is begonnen als grapje maar het is erop uitgedraaid dat de personages om de pagina van kleren wisselen. Ik ken wel iets van mode, maar daar heb ik toch wat research voor moeten doen.”

Moerenhout: “Kunnen die ontwerpers ons niet sponsoren omdat ze vermeld worden?”

Vande Wiele: “Daar zou ik niet op rekenen. Die nemen hun werk zeer serieus. Alsof het kunst is. En onze personages dragen al die dure kleren en ze zien er fantastisch uit, maar ze zijn zo hol als maar kan zijn.”

Hebben jullie dan nog wel sympathie voor jullie eigen personages?

Moerenhout: “Ik wel.”

Vande Wiele: “Ik weet het niet. Faith is mijn minst favoriete personage, zodat zij de rotste verhalen moest ondergaan. (lacht)”

Moerenhout: “Er zitten wel momenten in met echte, menselijke emoties waardoor de lezer sympathie kan hebben voor de karakters.”

Vande Wiele: “Maar niet te veel natuurlijk, want de personages zijn eigenlijk onuitstaanbaar. Maar zelfs Chastity, de grootste hoer, krijgt een menselijk gezicht.”

Moerenhout: “Chastity is waarschijnlijk zelfs het populairste personage.”

Vande Wiele: “Dat is ook míjn lieveling. Hope daarentegen is saai.”

De meisjes zouden geen vriendinnen van jullie kunnen worden?

Vande Wiele: “Ik denk het niet. Al zou ik er wel mee overeenkomen.”

Moerenhout: “Je zou er een plezante avond mee kunnen beleven, maar ik zou ze niet uitnodigen op mijn trouwfeest.”