Reacties op: Godfried Danneels: als de vos de passie preekt

Door: erik

erik — Thu, 28 Jan 2010 08:47:36 +0000

Enkele knuppels in het hoenderhok.
1. Parafernalia schrijft dat abortus voornamelijk een vrouwenaangelegenheid is, want ‘wat niet weet, niet deert’.
Als jonge vader kan ik u zeggen dat ik intens heb meegeleefd met de zwangerschap van mijn echtgenote en met klem moet tegenspreken dat zwangerschap en abortus, het tweede kan per definitie niet zonder het eerste, een zaak zijn van beide ouders.
2. Een huwelijk moet een verbintenis zijn tussen twee mensen die van elkaar houden.
Hoewel de schrijver hiermee een stelling van grote vrijheid wil poneren, voert hij/zij onmiddellijk een beperking in die tegen zijn eigen premissen ingaat.
Waarom maar 2 mensen? Recent verscheen in DS een artikel over drie mensen die samen wonen en een relatie hebben. Waarom geen 4, 5 of 6?
Persoonlijk vind ik de opvatting dat een huwelijk niet mag tussen mensen die té dichte familie zijn of mensen van een gelijk geslacht, en dit omdat dit huwelijk een (gezonde) procreatie verhindert, meer rationeel en wetenschappelijk geschraagd dan de opvatting dat elk huwelijk mag wanneer er liefde in het spel is, maar dat dit om onduidelijke redenen dan moet worden beperkt tot twee mensen.
3. Het is voor niet-katholieken vaak moeilijk te vatten dat katholieken strenge regels uitvaardigen, welke vervolgens met een zekere mildheid worden geïnterpreteerd. Men noemt zoiets ‘een dubbele tong’ of ‘tjevenstreken’.
Maar wat is het verschil met een bedrijfsleider die zich scherpe targets heeft gesteld, maar toch tevreden is wanneer er een mooie winst is?
Wat is het verschil met de voorzitter van een politieke partij die mikt op x aantal zetels in het parlement, maar toch al tevreden is dat zijn partij minder verlies leed dan de peilingen vooropstelden?
Me dunkt dat velen onder ons ambitieuze doelstellingen hebben (een geslaagd huwelijk, een mooie toekomst voor onze kinderen, …), maar toch tevreden zijn wanneer ze die doelen niet halen maar eenvoudigweg gelukkig zijn.
Hetzelfde geldt voor standpunten met betrekking tot homoseksuelen. Deze geaardheid is op zich niet te stroken met de kerkelijke leer (een overlevingsleer, want zij verhindert de procreatie. Stel dat we allemaal homo waren, het menselijke ras sterft uit). Maar de individuele homo, die we allemaal kennen, kan wel op sympathie en begrip rekenen. Zoals het wel eens wordt verwoord: ‘streng in de preekstoel, mild in de biechtstoel’.
4. De auteur van het opiniestuk verwijt de Kerk tussenkomst in politieke en wetenschappelijke debatten. Men noemt dit lobbyen.
Welaan, wanneer men oprecht gelooft dat abortus (dat in de westerse wereld vaker en vaker wordt opgevat als een soort te laat genomen anticonceptie), euthanasie en homohuwelijk evoluties zijn die een achteruitgang betekenen op het morele vlak, is het toch logisch dat men die mening uit tegen de mensen die hierover te beslissen hebben.
Ik las in Knack enige tijd geleden dat Louis Michel zei ‘dat de verwijzing naar de christelijke wortels van Europa uit de Europese grondwet is gehaald, is te danken aan de (toenmalige) Belgische en Franse invloeden. Niet toevallig landen waar de georganiseerde vrijzinnigheid sterk staat’.
Met andere woorden: de georganiseerde vrijzinnigheid heeft een lobby die tracht de geschiedenis te herschrijven zodat elke verwijzing naar het christendom wordt gewist. Past hierin ook het verwijderen van de kruisen op de kerkhoven?
5. Wat de volgens de auteur overweldigende invloed in het onderwijs betreft. Ik ben werkzaam aan de K.U.Leuven. Nooit heeft iemand mij naar mijn geloof of filosofische overtuiging gevraagd. Nooit heeft iemand mij gedwongen een eredienst bij te wonen of iets in die aard.
Anderzijds verneem ik van collega’s aan de VUB heel andere verhalen, niet in het minst de verklaring die elke medewerker dient af te leggen zijn onderzoek te verrichten wars van elk geloof.
Voorwaar weer een interne contradictie. Men poneert een ‘vrije’ universiteit te zijn, maar legt medewerkers nog voor het eerste onderzoek al een beperking op.

Door: BartH

BartH — Sat, 23 Jan 2010 19:00:14 +0000

“Normaal gezien leidt een bevruchting tot een kind, dus abortus is moord”. Dergelijk culpabiliserend simplisme is zéér beledigend voor alle vrouwen die ooit abortus hebben overwogen, er noodgedwongen moesten toe besluiten, een miskraam kregen of een doodgeboren kind baarden. En het is niet minder beledigend voor hun partners en voor hun onmiddellijke omgeving die mee het gewicht van deze zware beslissing dragen. De redenering kan dan ook enkel bedacht zijn door iemand die zéér ver van de realiteit in deze materie afstaat. Het tegengepruttel van ‘juridisch gezien is abortus moord’ – wat overigens onjuist is – versterkt die indruk slechts. En zoals Wim Kan al zei: als je de sport niet beoefent, bemoei je dan niet met de regels.

Door: lodev.name › Lolonard.

lodev.name › Lolonard. — Mon, 18 Jan 2010 15:56:27 +0000

[...] grijnzende ouwe venten in rokken, die bekend staan om vrij foute uitspraken? Dat vraagt om een LOL-makeover, [...]

Door: Parafernalia

Parafernalia — Tue, 12 Jan 2010 17:44:46 +0000

Met de grootse interesse en aandacht heb ik bovenstaande discussie dorstig gevolgd met mijn ogen, hersenspinsels creërend in verre membramen.

Zonder al direct te consequent uit de hoek te willen komen, maar is een debat betreffende abortus niet op de eerste plaats een vrouwenaangelegenheid? Begrijp me niet verkeerd, maar ‘Wat niet weet, niet deert’. Om faliekant te verkondigen dat een abortus ‘not done’ is, ontbreekt misschien alle begrip en inlevingsvermogen van een dergelijke pijnlijke situatie die niet alleen psychologische, emotionele en lichamelijke pijn oplevert, maar ook op hormonaal vlak met je lichaam een loopje neemt. Buiten kwestie gelaten of dit voor 20 maanden zwangerschap ook nog als een moord gezien zou moeten worden of niet. Ik denk dat het duidelijk is dat te stellen dat dit van buitenaf -onder het mom van ‘ethiek’ -dit een waardeoordeel toe te kennen, tegelijkertijd in weze een degradatie is van het vrouw als individu. Willens nillens; de verdere creatie van een embryo vindt plaats in de vrouw haar lichaam. En zij zou dus als laatste en in iedere situatie over zo niet totale zeggenschap moeten kunnen beschikken wat er dan verder ook met haar lichaam gebeurd. Consequent ben ik er dus niet tegen- naar gelang de situatie-, dat is iets anders dan er überhaupt zonder gewetenswroeging en in iedere situatie voor te zijn.

Een huwelijk zou inderdaad in weze zich enkel in een begrip mogen vertalen als een liefdevolle verbintenis van twee mensen die van elkaar houden en daar geloftes voor wensen af te leggen. Ik zie de link tussen een huwelijk tussen bloeverwanten en een homohuwelijk niet.

Een democratie zijn mogelijk belangrijkse pilaar bestaat erin een vorm van wederzijds respect te creëren en zo een leefbare maatschappij te scheppen.
Ik hou ook niet van de roddelpers, maar deze in al zijn vormen bewust uitsluiten en veroordelen is hetzelfde als radicaal tegen het begrip democratie in te gaan en zodoende iedere journalist vogelvrij te verklaren. Als je achter een democratische samenleving staat, berust je ook in het feit dat daar af en toe opvattingen en expressies en zo mogelijk zelfs politieke partijen zullen tussen verscholen gaan waar je niet mee kunt instemmen wegens persoonlijke overtuigingen. Het is aan ons om deze bijna 200-jarige democratische droom verder te realiseren en niet de das te laten omdoen wegens moraalpraat.

Door: Lucie Van Crombrugge

Lucie Van Crombrugge — Wed, 06 Jan 2010 19:02:15 +0000

De Standaard schreef op 22-23 augustus 2009: ‘Lucie Van Crombrugge, geen hulpverleenster volgens het boekje’. Titel van het interview, een uit de tekst gelichte quote ‘Ik durf het te zeggen: ik ben voor abortus’. Doorheen de voorbije jaren heb ik me vaak een Don Quichotte gevoeld, zoals verwoord door Brel in La quête ‘Tenter, sans force et sans armure d’ atteindre l’ inaccessible étoile, telle est ma quête. Suivre l’ étoile, peu m’ importe mes chances, peu m’ importe le temps ou ma désespérance. Et puis lutter toujours sans questions ni repos….’.
Maar dat zijn mijn poëtische, elitaire duistere momenten, die zichzelf altijd lieten corrigeren gedurende de 40 jarige politieke strijd voor abortus uit het strafrecht en mijn 30 jarige effectieve beroepsloopbaan als abortushulpverlener.
Ik heb het interview ‘Godfried Danneels: als de vos de passie preekt’ met passie gelezen. Een zoveelste trigger waarop ik niet in een paar zinnen kan reageren, dus weer eens een Don Quichotte gevoel… Of de kardinaal ethisch een sterke zaak heeft zeggende ‘De mens die zegt: ik supprimeer u’, of de interviewer mag stellen dat het feminisme de strijd om abortus vaak zeer oneerlijk heeft gestreden, of het belangrijk is te erkennen dat abortus moord is, of ik mag stellen dat een vrouw niet kan gedwongen worden om te fungeren als container voor een kind…. Zo kan ik een tijdje door gaan met one-liners waarover ik – en de wereld pro abortus community met mij – de inhoudelijk discussie in een tegensprekelijk debat graag zou willen aangaan met de, zichzelf als de politiek correcte vertegenwoordigers van onze westerse denkwereld benoemende, proponenten. En ik sta open voor alle soorten dark-rooms, van het Vaticaan tot de maçonnieke werkplaats en terug. Voor mij zijn die middens vaak in hetzelfde bedje ziek.
Abortus equals het supprimeren, doden van een onschuldig menselijk leven. Laat me toe even te choqueren met een tekst van Peter Singer, ingezonden op Worldbytes, onze internationale Abortion Professionnals nieuwsgroep, augustus 2007:
‘Defenders of a woman’s right to choose sometimes challenge this claim. They deny that the embryo or fetus is a human life. The abortion debate then focuses on the question, “When does a human life begin?”I think this is the wrong question to ask. In a strictly biological sense, the opponents of abortion are right to say that abortion ends a human life .When a woman has an abortion, the fetus is alive, and it is undoubtedly human – in the sense that it is a member of the species homo sapiens. It isn’t a dog or a chimpanzee. But mere membership of our species doesn’t settle the moral issue of whether it is wrong to end a life. As long as the abortion is carried out at less than 20 weeks of gestation – as almost all abortions are – the brain of the fetus has not developed to the point of making consciousness possible .In that respect, the fetus is less developed, and less aware of its circumstances, than the animals that we routinely kill and eat for dinner. That is why the fetus is “innocent”. It doesn’t have the capacity to do anything wrong – or anything right. Even when the fetus does develop a capacity to feel pain – probably in the last third of the pregnancy – it still does not have the self-awareness of a chimpanzee, or even a dog .When this is pointed out, some opponents of abortion respond that the fetus, unlike the dog or chimpanzee, is made in the image of God, or has an immortal soul. They thereby acknowledge religion is the driving force behind their opposition. But there is no evidence for these religious claims, and in a society in which we keep the state and religion separate, we should not use them as a basis for the criminal law, which applies to people with different religious beliefs, or to those with none at all. Other opponents say the fetus has the potential to become a person, that is, a thinking, rational being, like ourselves, and the dog or chimpanzee do not have that potential. But why should mere potential give a being a right to life? The world already has more than six billion people. We are heading for more than nine billion by 2050. The more people there are, the greater the pressure on the Earth’s environment and the greater the difficulty in giving them all even a minimally decent life. Do we really want every potential person to become an actual person?’
Mijn punt als abortushulpverlener is wellicht minder choquerend wanneer ik stel dat de morele discussie in verband met abortus niet in het abstracte kan gevoerd worden. Elke individuele abortus beslissing vindt plaats binnen een complex geheel van omstandigheden. Om abortus te aanvaarden en te decriminaliseren dient de goegemeente de plaats van die beslissing in het leven van vrouwen te leren aanvaarden. En sorry voor de niet toegekende inspraak van de aanbrenger van de bevruchting: vrouwen zijn tot nader order nog steeds de container enz. enz…
De associatie ‘baas in eigen buik’ met vrije partnerkeuze, met het beheersen van de vruchtbaarheid door de zelfbewuste en vrije vrouw dank zij de ‘ongebreidelde’ anticonceptie die haar vandaag ter beschikking staat, zou dus moeten resulteren in een numerieke marginalisering van de abortusfrequentie in het vrije westen. Mooie stelling maar nogmaals voorbijgaand aan de realiteit van het leven met een resem, door studies gestaafde factoren, die de prevalentie van abortus in het door anticonceptie overspoelde sex leven van vrouwen en mannen illustreren.
Stellen dat de goal is de prevalentie van abortus tot een absoluut minimum te herleiden, is even onrealistisch als hopen dat het aantal armen tot de nulscore kan gebracht worden op onze wereld.
Ik ga akkoord met de stelling dat discussies over de vraag na hoeveel weken een embryo een foetus wordt en vanaf wanneer er sprake is van een kind, behoort tot de sofistiek. Op 5 mei 2009 werd in Wichita (USA) Dr. George Tiller doodgeschoten door een fanaticus terwijl hij teksten aan het ronddelen was in zijn protestantse kerkgemeenschap. Dr. Tiller, een charismatische zeer geliefde persoonlijkheid, hielp vrouwen die naar zijn kliniek invlogen voor een derde trimester abortus. Desperate situaties die hij hielp oplossen met een professionele en compatieuze ingesteldheid. ‘Attitude is everything, we need to respect women’ was zijn motto. Zijn kliniek is sinds zijn dood niet meer heropend. Abortusterrorisme loont dus. Zelf zal ik ook geen vrouwen meer kunnen vergezellen naar Barcelona voor een late abortus. De abortuswetgeving wordt in Spanje in de komende maanden geliberaliseerd. Een positieve zaak voor de Spaanse vrouw in een vroeg stadium van een ongewenste zwangerschap. Voor haar wordt de procedure eindelijk vereenvoudigd. Late abortus omwille van psychische nood wordt evenwel niet meer mogelijk. Of hoe een terechte strijd voor liberalisering van abortus ook een schaduwkant kan opleveren. Maar vrouwen zullen blijven dwalen door het continent op zoek naar een oplossing voor hun niet onderkend hopeloos probleem.

Door: Jonathan Huyghe

Jonathan Huyghe — Wed, 06 Jan 2010 12:24:26 +0000

“In landen waar de christelijke partijen in de meerderheid zitten, is het niet ongebruikelijk dat die partijen dergelijke wetgevende initiatieven vanuit hun religieuze achtergrond blokkeren. Bijgevolg wordt de hele maatschappij de wil van een bepaalde religieuze groep opgelegd.”

Dit is toch ook democratisch? Deze partijen worden verkozen door kiezers van wie geacht wordt dat ze de standpunten van de partij delen.

Door: Dirk Baeten

Dirk Baeten — Sun, 03 Jan 2010 23:47:08 +0000

“Het huwelijk is een juridisch contract dat door iedere burger moet kunnen worden gesloten met iedere andere burger van zijn keuze”. Dit is fout. De auteur verwart het huwelijk met een samenlevingscontract. Niemand kan trouwen met een bloedverwante. Dit is een universeel verbod dat ondubbelzinnig verwijst naar de seksuele relatie tussen man en vrouw als een wezenlijk onderdeel van het huwelijk. Er kan dus geen sprake zijn van discriminatie wanneer de huwelijkskeuze wordt beperkt tot een partner van het andere geslacht, evenmin als dat er sprake zou zijn van discriminatie wanneer men de partnerkeuze beperkt tot niet-bloedverwanten. Het homohuwelijk ontkent de eigenheid van wat het huwelijk is en daarom is het een burgerplicht om tegen die wet te protesteren.

Door: Stijn R.A.J. Calle

Stijn R.A.J. Calle — Sun, 03 Jan 2010 19:50:24 +0000

Op donderdag 6 maart 2008 vond er een unieke gebeurtenis plaats te Brussel. Voor het eerst vond een officiële en publieke ontmoeting plaats tussen enerzijds Godfried kardinaal Danneels als leider van de katholieke kerk in België en anderzijds Henri Bartholomeeussen als Grootmeester van het Grootoosten van België. Alhoewel officieuze en private ontmoetingen sporadisch zijn voorgekomen had nog nooit eerder een dergelijke officiële en publieke ontmoeting plaatsgevonden. Het gebeurde ter gelegenheid van de Franstalige boekenbeurs [Foire du Livre]. Een uur lang wisselden de twee heren van gedachten over de actuele verhouding tussen de Rooms-katholieke kerk en de georganiseerde vrijmetselarij. Het was drummen geblazen en meer mensen stonden recht dan konden zitten. Het gesprek verliep hoffelijk en de beide heren hadden veel meer met elkaar gemeen dan dat hen van elkaar scheidde. Vroeger is dat wel eventjes anders geweest, maar de tijden veranderen. Alvast voor de katholieke kerk. Want op de vraag of een katholiek vrijmetselaar kan zijn antwoordde Danneels bewust met grovelijk foutieve voorstelling van zaken. Hij stelde dat het antwoord afhangt van de vraag of de persoon in kwestie zich wenst aan te sluiten bij de (zogenoemde) reguliere vrijmetselarij, of dat de persoon eerder tot de irreguliere vrijmetselarij behoort Dit standpunt, dat in flagrante tegenspraak is met de officiële leer van de katholieke kerk, werd de laatste twee decennia herhaaldelijk veroordeeld. Danneels weet hoe de vork in de steel zit, maar kan het niet laten zijn afvallige generatiegenoten verder in hun roes te laten. Zodoende deed Danneels het uitschijnen alsof het water niet meer zo diep was tussen beide. Maar het, eloquent verwoorde standpunt van de paus van de Belgische vrijmetselaars, was niet onderhevig aan de tand des tijds. Volgens hem konden in principe katholieken weldegelijk lid worden van de loge omdat er vanuit de loge geen expliciet verbod is. Evolutie van geloofspunten doorheen tijd en ruimte is een ketterij, die als modernisme begin 20e eeuw radicaal werd afgewezen door de katholieke kerk. Het is duidelijk dat Danneels nooit een antimodernisteneed gezworen heeft. Maar eerlijkheidshalve stelde de toenmalige grootmeester nationaal (Le Libre Examin n° 1 Bruxelles) – in de vrije uurtjes fervent FDF’er met een voorliefde voor kraaiepoten te zaaien tijdens de gordel – wel dat hij twijfels had bij de praktische uitvoering van een dergelijk dubbellidmaatschap. Want hoe kan een katholiek, die zijn geloof ernstig neemt, nu in de loge vrank en vrijdenken wars van dogma’s, en tezelfdertijd in de kerk deze dogma’s aanvaarden? Zelfs bij vrij evoluerende dogma’s in de tijd kan dit problematisch zijn. Vooral de conclusie van het debat was veelzeggend. Beide partijen waren akkoord dat in de praktijk van alle dag de kerk sedert het aggiornamento en de vrijmetselarij sedert jaar en dag vandaag dezelfde grondhouding vertoonden in hun strijd tegen elke vorm van religieus fundamentalisme of integrisme én in hun strijd voor de rechten van de mens en tegen racisme en onverdraagzaamheid. Op de bekentenis van kardinaal Danneels dat hij in elk geval geen lid was van een vrijmetselaarsloge was het antwoord van grootmeester Bartholomeeussen tekenend voor de situatie van de kerk vandaag. Dat klopt, Danneels is formeel geen lid van de georganiseerde vrijmetselarij. Ondanks het feit dat hij de logetempel ook van binnenuit kent. Bartholomeeussen zag er alvast geen graten in om Danneels in de toekomst te initiëren als vrijmetselaar. De kardinaal repliceerde niet op deze stoutmoedige uitspraak. Hij glimlachte minzaam. Danneels zit qua filosofische grondhouding op dezelfde golflengte als de geheime broederschap, en getuigt reeds zijn ganse carrière probleemloos te beschikken over de adogmatische kwaliteiten die men waardeert bij de broeders. Godfried Danneels heeft van binnenuit in de kerk meer bijgedragen tot de systematische demasculering van de katholieke kerk in België dan talloze vrijmetselaars gedurende eeuwen van buiten uit konden realiseren.

Door: Jef Lingier

Jef Lingier — Sun, 03 Jan 2010 17:02:04 +0000

Ik was begonnen aan uw artikel, maar ben na 2 bladzijden gestopt wegens te lang. En ik maar wachten op de kat op de koord, maar de kat kwam niet en ik kon niet langer wach… Je komt maar niet to the point. De lezer heeft nu eenmaal niet zoveel tijd.

Door: Tim F. Van der Mensbrugghe

Tim F. Van der Mensbrugghe — Sun, 03 Jan 2010 11:01:10 +0000

(Ik zou ten persoonlijken titel, en aansluitend op de laatste opmerking van minnekeer r, ook jullie, de lezers, willen bedanken voor het beschaafde debat zonder gescheld. Het zijn niet wij die daar actief op aansturen, maar jullie die de kans grijpen om enige hoffelijkheid in acht te nemen. Op andere nieuwssites gaat het er vaak ruwer aan toe.)